Το τελευταίο οχυρό


Όταν έμαθα για το θάνατο του κυρ Θόδωρου Νικολαΐδη βρισκόμουν μαζί με τον Σπύρο κάπου στη Βικτώρια. Του έτεινα το κινητό στην άψη της στιγμής. «Πέθανε ο παππούς», του είπα. «Σήμερα;», ψιθύρισε. Συγκατένευσα.

Δεν τον ήξερα τον κυρ Θόδωρο Νικολαΐδη. Αν αυτή η φράση μοιάζει οικεία, είναι γιατί πολλοί άνθρωποι το Σάββατο, αλλά και αθλητικοί δημοσιογράφοι, παραδέχθηκαν ότι δεν τον ήξεραν. Δεν τον είχα δει ποτέ στη ζωή μου. Όπως οι περισσότεροι από μας, ποντικοί στα δημοσιογραφικά γραφεία, που χάνουμε τις μέρες και τις νύχτες μας, είχα ακούσει πολλές ιστορίες. Ότι τον έκλεβαν όταν τους έστελνε να ψωνίζουν από το περίπτερο και δεν τους έλεγε τίποτα, είναι μία πρόχειρη. Αρκετοί άνθρωποι, που ο κυρ Θόδωρος τους έφτιαξε την καριέρα, ήταν ξετσίπωτοι. Anything comes anything goes, το λένε οι Αμερικανοί. Του κύκλου τα γυρίσματα, το έγραψε ο Κορνάρος.

Είναι δύσκολο να πεις κάποιον «παππού» και να καταλάβει ο διπλανός ακριβώς τι εννοείς. Το «Φως» ονομάστηκε ευαγγέλιο, επειδή η λαϊκή θυμοσοφία προκύπτει από υψηλή νοημοσύνη. Ήταν ένας χαρακτηρισμός μεταξύ αστείου και σοβαρού. Η εφημερίδα κέρδισε, στη συνέχεια, να αποκαλείται «ευαγγέλιο» χωρίς το παρατσούκλι να επιφέρει χάχανα ή αμφιβολίες. Το Σάββατο, το «Φως» ήταν σε βαθύ πένθος. Και μαζί ήταν όλη η αθλητική δημοσιογραφία.

Η οποία είναι μαράζι και καημός. Ένα βάσανο. Σαράκι. Σου τρώει τα κύτταρα. Σε παραπλανεί για το χρόνο που έχεις. Σε βάζει σε μία διαδικασία απομόνωσης και αποστασιοποίησης και σε καθιστά θλιβερό. Τους σύγχρονους καιρούς, είναι παραδομένη σε ένα καθεστώς τρομοκρατίας. Δημοσιογράφοι τρώνε ξύλο σε γήπεδα, τους χτυπάνε στους δρόμους, τους καταστρέφουν ιδιωτικές περιουσίες. Μέσα στα γραφεία τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Ο φόβος φέρνει κραυγές, ουρλιαχτά. Οι τρομοκράτες είναι έτοιμοι να σπείρουν ξανά τον πανικό. Στο τέλος της ημέρας, ελάχιστα κείμενα είναι εκείνα που δικαιούνται να ζητήσουν να χορέψουν μπλουζ με την ελευθερία του Τύπου. Έχει γίνει μάστιγα. Ακόμα και οι αντιπολιτεύσεις στηρίζονται στη γραμμή. Οι αντιπολιτεύσεις, οι οποίες, όπως στα ακραία φασιστικά καθεστώτα, όταν βλέπουν την Κερκόπορτα να σπάει ησυχάζουν.

Αυτό είναι το μεγάλο πένθος για το θάνατο του κυρ Θόδωρου Νικολαΐδη. Ξέρεις ότι δεν υπάρχει πια ίσως ο τελευταίος εκδότης που δεν λογοδότησε ποτέ και σε κανέναν. Ξέρεις ότι απεβίωσε κάποιος που δεν δέχθηκε ποτέ την κατεύθυνση που θα ακολουθούσε. Έσπασε το κρυστάλλινο βάζο που το είχες για χρόνια στο σπίτι και συμβόλιζε την ύπαρξή σου.

Ξεπατικώθηκε εκείνο το συναίσθημα που είχα για το θάνατο του Φιντέλ. Η απορία: τι θα γίνει τώρα με την Κούβα; Ο Φιντέλ ήταν γνωστό πως είχε αποσυρθεί, όπως και στα δημοσιογραφικά γραφεία ήταν γνωστό ότι ο κυρ Θόδωρος είχε παραχωρήσει τη διεύθυνση και το κουμάντο, όλο το κληροδότημα, σε χέρια που ουδείς γνωρίζει αν είναι στιβαρά.


Αλλά και οι δύο ήταν Ελ Σιντ. Καβάλα στ’ άλογο, έστω και σχεδόν ξεψυχισμένοι, να φοβίζουν τους Ούνους, τους κατακτητές, τους μακελάρηδες. Ό,τι μένει είναι μία νέα θανάσιμη απορία, που συμβολίζει μία ολόκληρη εποχή για εμάς, τα λυπημένα κουταβάκια που κάποτε περιμέναμε άπραγοι στο αεροδρόμιο ή ακούγαμε τον ήχο της κλήσης χωρίς ανταπόκριση: τι θα απογίνουμε τώρα; Τι θα απογίνουμε; 

Στο ρόλο του Properman

ο Λευτέρης Ελευθερίου
Το τελευταίο οχυρό Το τελευταίο οχυρό Reviewed by Proper Man on 11:33 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.