Για το κορίτσι που θα γεννηθεί το 2098


Πρέπει να φανταστούμε το έτος 2098, κάπου στην Ιερουσαλήμ. Όχι σε στάβλο ή κάτι παρόμοιο, όχι. Σε ένα κανονικό νοσοκομείο. Πρέπει να είναι Ισραηλινή, να ανήκει στην πιο έξυπνη φυλή του κόσμου, το είδος του ανθρώπου που τα καταφέρνει σε τέτοιο βαθμό που πρέπει να μας δημιουργεί απορία για το αν το γονίδιό του είναι κάτι ξεχωριστό. Η επιστήμη ίσως να μπορούσε να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, αν την αφήναμε, αν δεν φοβόμαστε ότι η απάντηση ίσως να οδηγούσε σε εδάφη που πατούν μόνο ανώτεροι άνθρωποι. Τέλος πάντων, εκεί γεννήθηκε, σε ένα νοσοκομείο που παλιότερα είχε την ονομασία «Χαντασάχ Χαρ Χσοφίμ».

Ήταν το πρώτο κορίτσι. Το πρώτο αληθινό κορίτσι της ανθρωπότητας. Ο χρησμός ερχόταν από το φλοιό της γης, ίσως ήταν γραμμένος και στα κουτάλια που βρέθηκαν στον Άρη. Πριν περάσει ο πρώτος αιώνας της δεύτερης χιλιετίας μετά Χριστόν γεννήθηκε το πρώτο κορίτσι. Το πρώτο ανόθευτο υλικό εκείνο που κάποτε αποκαλούσαν και, οι αχρειοί, συνεχίζουν να αποκαλούν «ασθενές φύλο». Πρόκειται να είναι η πρώτη που δε θα βιώσει στα προπαιδικά, παιδικά και εφηβικά χρόνια της καμία «ένεση» για τους τρόπους συμπεριφοράς που τα κορίτσια μαθαίνουν από μικρά, για να τα ορίσουν μετά ως φύση τους. Αν γουστάρει, θα κάθεται με ανοιχτά τα πόδια. Θα μάθει να κάνει ακριβώς τις ίδιες δουλειές με τον αδελφό της. Οι καβγάδες των γονιών της θα οφείλονται σε έλλειψη επικοινωνίας και από εκείνους δεν θα απορρέει ότι κάποιος είναι το αφεντικό. Θα πρόκειται για διαφωνία, σε πολιτισμένο ή ακόμα και λιγότερο πολιτισμένο πλαίσιο, απέναντι σε δύο ανθρώπους που είναι ισότιμα μέλη. Ο ένας δεν θα διακόπτει τον άλλο. Θα είναι ένα κορίτσι τέταρτης γενιάς γυναικών που έδωσαν τη μάχη τους και αρσενικών προγόνων που τις σεβάστηκαν κατά το δοκούν. Θα έχει ξεφορτωθεί και τα τελευταία χνούδια προγονικής μνήμης από το μυαλό της.

Θα είναι βέβαια ένα μελιστάλακτο πλάσμα, όπως είναι όλες οι μπέμπες, θα μεγαλώσει και οι χρυσές μπούκλες της θα είναι πειρασμός, αλλά τα «λάγνα»- όχι υπό την ερωτική έννοια αλλά υπό το πρίσμα του δέους μπροστά σε ένα θαύμα, όπως πάντα είναι ένα παιδί- βλέμματα των μεγάλων δεν θα προκαθορίζουν τους τρόπους της. Δεν θα επιδιώκει το νάζι για να κερδίσει την ανδρική προστασία, διότι η θέση της στον κόσμο δεν θα είναι επισφαλής. Η μυϊκή δύναμη σε ό,τι αφορά τη βία, ούτως ή άλλως, δεν έχει χρησιμοποιηθεί τον τελευταίο μισό αιώνα στην οικογένειά της. Ο προπάππος της την κατήργησε οριστικά και στις χαραμάδες του σπιτιού τους δεν μπήκαν ουρλιαχτά και φωνές παραπόνων.

Η μέρα της Γυναίκας, που φυσικά δεν είναι γιορτή, αφού ασφαλώς αφορά σε διαμαρτυρία, στις 8 Μαρτίου του 1895 σε κλωστοϋφαντουργία της Νέας Υόρκης και όποιος παίρνει τριαντάφυλλο στο κορίτσι του καλό είναι να ξέρει την ιστορία του 1908, όταν γυναίκες, με το σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλα», στο οποίο το πρώτο ουσιαστικά αφορούσε στα προς το ζην και το δεύτερο στην ποιότητα ζωής τους, βγήκαν στους δρόμους ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου, έχει γελοιοποιηθεί από το 1910 και έπειτα, όταν η λαμπρή Γερμανίδα φεμινίστρια με το ονοματεπώνυμο Κλάρα Ζέτκιν πείθει να καθιερωθεί, τη δεύτερη Διεθνή Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών Γυναικών στην Κοπεγχάγη, για να μετανιώσει, ασφαλώς, μετά, βλέποντας τον τρόπο που εξελίχθηκε. Η αξία της Ημέρας χάνεται: Απομένουν ερωτιλίκια και αφιερώματα που δείχνουν σούπερ σπέσιαλ θηλυκά, αναφορές στην ευαισθησία, το χαμόγελο και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία φυσικά μας απομακρύνουν από την πραγματικότητα, την ουσία της ύπαρξης, που είναι ότι πρόκειται για άνθρωπο. Η μανία με την οποία εορτάζονται συγκεκριμένες πτυχές δεν γίνεται να μας το υπενθυμίσουν: Είναι σαν να τις ρωτάμε, «τι τα γυρεύεις, τι τα θες τα οριστικά, λατρεύεσαι σαν Θεά, πολύτιμο πλάσμα της σπηλιάς», ξεχνώντας να αναγνωρίσουμε, μέσα στο αιθέριο, το πρακτικό κομμάτι, εκείνο της ισοτιμίας.

Το πρώτο αφιέρωμα για τη μέρα της Γυναίκας γράφτηκε από τον υπογράφοντα το 2007, για την ιστοσελίδα daynews.gr, η οποία δεν υπάρχει εδώ και καμιά οκταετία αλλά ο ιδιοκτήτης της ακόμα χρωστάει λεφτά σε μισή ντουζίνα ανθρώπους, ήταν ένα κείμενο κατά παραγγελία και εστίασα σε όλα αυτά τα γλυκά συστατικά, τα οποία πάλι μας απομακρύνουν από τον αληθινό στόχο: Την ευθύνη που μας αναλογεί όταν οι φαλλοκρατικές αναθυμιάσεις κατακάθονται. Η αληθινή ζημία, που θα μπορούσαμε να υφιστάμεθα, είναι ο τρόπος που λειτουργεί ο κώλος μας, το ανεπανόρθωτον του προσωπικού συμφέροντος, δίνοντας χώρο, απομακρυσμένοι από τις διαρκείς συνέπειες του συνδρόμου πέους, πληρώνοντας το τίμημα των ιδεών που αποκτήσαμε μεγαλώνοντας, χάνοντας όλη τη βολή την οποία νομίζαμε ότι θα βιώσουμε εις βάρος κάποιου ο οποίος, επειδή δεν θα διαμαρτυρόταν, δεν θα λογιζόταν ως πρόβλημα. Και όταν, τελικά, η συσσώρευση θα έφερνε το αναπόφευκτο, θα μας έβρισκε η κατάσταση να απορούμε για τους λόγους που δημιουργήθηκε.

Ξέρετε τι σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό; Να πα να γαμηθεί. Αν δεν είσαι ικανός να μην πληγώσεις μία γυναίκα, δηλαδή αν δεν είσαι ικανός να μην παρέμβεις στη γέννηση της μικρής Ισραηλινής το 2098, καλύτερα να καταδικάσεις τον εαυτό σου σε αναχωρητισμό. Δηλαδή, φυσικά δεν ξέρεις πώς θα σου βγει, αλλά αυτό είναι μία μαλακία και μισή, επειδή με το να σκέφτεσαι ότι ποτέ δεν ξέρεις βάζεις τον εαυτό σου στη διαδικασία να μετατρέψει την εξαίρεση (ένα φιλειρηνικό και ισόνομο μέλλον) σε κανόνα, αντί να καταλαβαίνεις ότι ο νόμος των πιθανοτήτων ξέρει ότι αφού είσαι ανοικτή πληγή δεν κλείνεις και, αν ανοίξεις ξανά, τότε θα ανοίξεις διάπλατα. Θα γίνει. 


Αντί για χρόνια πολλά, ας πω στα κορίτσια της ζωής μου πως στόχος μου είναι να τους έχω πληγώσει, στις 8 Μαρτίου του 2018, λιγότερο από όσο τα πλήγωσα από τις 8 Μαρτίου 2016 έως τις 8 Μαρτίου 2017. Και αν έχουμε μανουριάσει, παρ’ όλα αυτά, αυτό να μη συμβαίνει επειδή μέσα μου φωλιάζει η Κίρκη με το μαγικό ραβδί της. 
Για το κορίτσι που θα γεννηθεί το 2098 Για το κορίτσι που θα γεννηθεί το 2098 Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:30 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.