Το παρελθόν ως αιώνιο παρόν


Ο Κεν Ρόζγουολ έγραψε μία σημείωση στον Ρότζερ Φέντερερ. Την έδωσε σε έναν από τους φύλακες των αποδυτηρίων στα κορτ της Μελβούρνης να την περάσει. Ο Ρόζγουλ είναι πια 83 ετών. Μένει στο Σίδνεϊ. Έφτασε ως τη Μελβούρνη για να δώσει την επιστολή για να φύγει. Το κάνει κάθε χρόνο, όταν ο Φέντερερ παίζει στην Αυστραλία. Ο Ρόζγουολ είναι γνώριμη φιγούρα στον αυστραλιανό αθλητισμό. Θα μπορούσε, ίσως, να κάνει τα στραβά μάτια ο σεκιουριτάς και να τον αφήσει να μπει στα αποδυτήρια στον τενίστα που θαυμάζει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Αλλά ο 83χρονος Αυστραλός δεν θέλει να το κάνει. Δεν το έχει κάνει ποτέ. Του εύχεται επιτυχία στο τουρνουά και να είναι καλά αυτός, η Μίρκα και τα παιδιά.  

Ο Ρότζερ Φέντερερ δέχεται τις επιστολές, ένα ετήσιο έθιμο πια, με ευχαρίστηση. Ο Κεν Ρόζγουολ ανήκει σε μία γενιά που θαυμάζει, την εποχή που οι Αυστραλοί κόντραραν τους Αμερικανούς επί ίσοις όροις. Είχαν τον Κεν, τον Ροντ Λέιβερ, τον Τόνι Ρότσε, ο οποίος ήταν προπονητής του Ελβετού το 2006 και το 2007, τον Ρόι Έμερσον, τα 12 Major του οποίου ο Φέντερερ πέρασε τον Σεπτέμβριο του 2008, με τη νίκη του επί του Άντι Μάρεϊ 3-0 σετ στον τελικό της Νέας Υόρκης.

Ο Ρόζγουολ ήταν άλλη περίπτωση. Ένα καγκουρό, με όση κυριολεξία μπορεί να υπάρχει στη μεταφορά. Κατά τη διάρκεια του ματς του Φέντερερ με τον Μίσα Ζβέρεφ, στους προημιτελικούς του Αυστραλιανού Όπεν, ο Τζον ΜάκΕνρο είπε μία ιστορία στην οποία ήταν πιτσιρικάς και έκανε προπόνηση όταν ο Ρόζγουολ τού είπε να παίξουν ένα παιχνίδι δύο σετ. Ο ΜάκΕνρο δέχτηκε, έχασε το πρώτο 7-5 και το δεύτερο 6-4. Ο Αυστραλός τον ρώτησε αν ήθελε να παίξουν και τρίτο. «Ήμουν εξαντλημένος, αλλά ήμουν 19 χρονών και ήταν 42», είπε. «Δεν μπορούσα να του πώ όχι, επειδή ήμουν κουρασμένος. Παίξαμε και το τρίτο, με δυσκολία στεκόμουν. Έχασα 6-2». 

Ο Ρόζγουολ πήρε το πρώτο του Major το 1953, στη Μελβούρνη. Κέρδισε το τελευταίο του, όγδοο συνολικά, στην ίδια πόλη, το 1972. Με 19 χρόνια απόσταση. Και έπαιξε τον τελευταίο τελικό του στις 6 Ιουλίου του 1974, στο Γουίμπλεντον, χάνοντας 3-0 σετ από τον ανερχόμενο Τζίμι Κόνορς. Στις 2 Νοεμβρίου του 1974, δηλαδή 119 μέρες μετά από εκείνο το ματς, έκλεισε τα 40 χρόνια του. Παραμένει ο γηραιότερος τενίστας που έχει παίξει σε τελικό Major. Και είναι εκείνος με τη μεγαλύτερη απόσταση στην πρώτη και την τελευταία κατάκτηση. 

Δυστυχώς, δεν θα βρίσκεται στη «Ροντ Λέιβερ Αρίνα» το πρωί της Κυριακής (για την Ελλάδα), στις 10:30, για να παρακολουθήσει το ματς ανάμεσα στον Φέντερερ και τον Ναδάλ. Αλλά οι σχολιαστές σίγουρα θα κάνουν αναφορές προς το πρόσωπό του, τουλάχιστον στο προοίμιο του τελικού. Ο Φέντερερ θα κλείσει τα 35,5 χρόνια του στις 8 Φεβρουαρίου, αλλά είναι ο γηραιότερος που θα παίξει σε τελικό μετά τον Ρόζγουολ. Όσο για το πώς αισθάνεται για αυτό ο παλαίμαχος τενίστας: «Νομίζω ότι όπου και αν είμαι με τον Ρότζερ Φέντερερ, θα ήμουν χαρούμενος». 

Πηγαίνοντας στον τελικό της Κυριακής, ένα παιχνίδι βγαλμένο από τα άστρα, ένα ανέλπιστο ραντεβού του Ρότζερ Φέντερερ με τον Ράφα Ναδάλ έξι χρόνια μετά τον τελευταίο τελικό τους, στο Ρολάν Γκαρός, 8 χρόνια μετά το μόνο τελικό τους στην Αυστραλία, 11 χρόνια μετά τον πρώτο τελικό τους στο Ρολάν Γκαρός και 12 χρόνια μετά την πρώτη αντάμωσή τους σε Major, στον ημιτελικό του παρισινού Όπεν τον Ιούνιο του 2005, η Αυστραλία θα είναι στο πόδι. Αλλά μην παρασυρθείτε ή κάνετε λάθος: Από το πρώτο σερβίς όλη η Αρένα, μαζί και ο Ροντ Λέιβερ, θα υποστηρίζουν τον Ρότζερ Φέντερερ. Αυτή η μόνιμη επωδός, που συμβαίνει όταν φτάνει σε τελικό. Ακόμα και το 2012, στον τελικό με τον Άντι Μάρεϊ, που στα επίσημα κάθονταν ο διάδοχος του θρόνου πρίγκιπας Ουίλιαμ και η δούκισσα του Κέιμπριτζ Κέιτ Μίντλετον, οι Βρετανοί το ένιωθες ότι πιέζονταν να υποστηρίζουν τον Μάρεϊ. Ακόμα και παρά το γεγονός ότι ήταν πατριωτικοί οι λόγοι, όταν ο Φέντερερ είχε ισοφαρίσει τα σετ η υποστήριξη άλλαξε και όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να εκδηλώνονται υπέρ του Ελβετού. 

Αλλά, μην κάνετε λάθος, ο Ναδάλ δεν θα μπορούσε να αδιαφορεί περισσότερο για αυτό. 


Οι τελικοί μεταξύ των δύο είναι μνημειώδεις, ένα ιδεατό παλίμψηστο αντιθέσεων που αφορά στην ανθρώπινη κίνηση. Όταν ο Φέντερερ κατέκτησε το 15ο Major της καριέρας του, στο Γουίμπλεντον του 2009, ενώπιον Πιτ Σάμπρας σε κατάσταση τζετ λαγκ, Μπγιορν Μποργκ, Τζον ΜάκΕνρο, Ροντ Λέιβερ, το ESPN έφτιαξε ένα απίθανο βίντεο που έλεγε ότι «είναι γρήγορος σαν τη Φεράρι, δεν καταλαβαίνεις πόσο». Είναι σαν να τρέχεις με 200 στην Αττική Οδό, με τα τζάμια των παραθύρων του αυτοκινήτου κλειστά, νομίζεις ότι ταξιδεύεις μέσα σε ένα μπαλόνι. Ο Ράφα τα δείχνει όλα. Από την πρώτη στιγμή σταματάει όλες τις μπάλες, μπλοκάρει όλα τα σερβίς, είναι μία μοτοσικλέτα από αυτές που αποκαλούνται «σκοτώστρες». Η εξάτμιση κάνει θόρυβο, όλα δείχνουν ότι πρόκειται για τον Τζαξ Τέλερ με τη ρακέτα ανά χείρας. Ο Ράφα είναι ο Αννίβας ο κατακτητής στα inside out forehand και δεν τον απασχολεί η επιδεξιότητα. Ο Ρότζερ είναι ο πιο επιδέξιος αθλητής όλων των εποχών σε όλα τα σπορ. Με το σώμα εκτός θέσης και πάλι μπορεί να παράγει συμμετρία, να παραμένει μία κινούμενη ζωγραφιά. Κόντρα στον Ράφα, το αληθινό πρόβλημά του είναι ότι είναι ο πιο ταλαντούχος τενίστας από τους δύο. Αυτό που έφερε ο Φέντερερ στον κόσμο τους σύγχρονους καιρούς είναι ο συνδυασμός της ομορφιάς του παιχνιδιού και της νίκης σε σταθερό ρυθμό και, φθάνοντας στο 100ο παιχνίδι του στο Αυστραλιανό Όπεν, η ρουτίνα της νίκης δεν έχει αλλάξει. Αυτό που υπάρχει, σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια του με τον Ναδάλ, είναι ο αιφνιδιασμός. Πριν από πέντε μήνες, ο Ράφα τον πήρε μαζί του στη Μαγιόρκα, στην ίδρυση των ακαδημιών τένις που φέρουν το όνομά του. Ο Φέντερερ του είχε πει ότι «θα ήθελα να παίξουμε ένα παιχνίδι για φιλανθρωπικούς σκοπούς», αλλά δεν ήταν δυνατόν. Το δεξί πόδι και η μέση πονούσαν, μαζί με τον αριστερό καρπό του Ισπανού. Βρέθηκαν να παίζουν διπλά με πιτσιρίκια, χωρίς να ζορίζονται πολύ. Πέρασε λιγότερος από μισός χρόνος και τώρα είναι στον τελικό του πρώτου Major της χρονιάς, στο οποίο οι περισσότεροι περίμεναν τον Άντι Μάρεϊ με τον Νόβακ Τζόκοβιτς. Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις. 

Αλλά όταν αρχίσει το ματς και τα παράθυρα κλείσουν, οι δύο τενίστες θα βρεθούν σε εμπύρετη κατάσταση. Ο Ράφα θα προκαλέσει τον Ρότζερ όπως ο Τσέντοβιτς τον δόκτορα Μπ. στη μαγευτική «Σκακιστική Νουβέλα» του Στέφαν Τσβάιχ. Πριν τα σερβίς του θα ακουμπήσει τη φαβορίτα, τη μύτη του και την άλλη φαβορίτα μέχρι να στερεώσει τα μαλλιά στα αυτιά τόσο γρήγορα που για ελάχιστα δε θα είσαι σίγουρος αν το έκανε. Ο Ρότζερ θα περιμένει στην άλλη πλευρά, σίγουρος ότι μπορεί να παίξει αυτό το παιχνίδι της υπομονής. Ο Ράφα θα είναι ο πιο υπομονετικός από τους δύο, θα βλέπει σιγά σιγά ο Ρότζερ να αποδομείται. Ένα forehand στην ευθεία δεν θα περάσει τον φιλέ. Ένα backhand που θα έπρεπε να είναι winner θα επιστραφεί, μόνο και μόνο για την γκρίνια που θα φέρει ένα επιπλέον χτύπημα. Ο Ράφα θα κλείσει τις σαμπάνιες της γιορτής και θα τις βάλει στο σημείο, αφήνοντας τον Ρότζερ στο κρεβάτι ξαπλωμένο να κοιτάζει το ταβάνι, να αναρωτιέται πότε έφυγαν οι καλεσμένοι τόσο γρήγορα και τι έκανε λάθος. 

Οι επαγγελματίες της μονομανίας και της ιδεοληψίας δεν επηρεάζονται από αυτά που λέει ο κόσμος. Ο Νόβακ Τζόκοβιτς κατάλαβε ότι δεν επρόκειτο να γίνει ο αγαπημένος του κοινού ποτέ, πήρε λοιπόν το δικό του δρόμο. Ο Άντι Μάρεϊ ζει, όπως και ο Σταν Βαβρίνκα, στο δικό του πλανήτη. Ο Ράφα ήταν ο πρώτος που σκλήρυνε επειδή δεν είχε την έξωθεν καλή μαρτυρία. Αν και είναι άτοπες οι συγκρίσεις σε ό,τι αφορά αθλητές για το ποιος είναι ο καλύτερος, ο Ναδάλ έχει παίξει σε 11 περιπτώσεις με τον Φέντερερ σε Major και τον έχει νικήσει σε 9. Στο Ρολάν Γκαρός του 2005, του 2006, του 2007, του 2008 και του 2011, στο Αυστραλιανό Όπεν του 2009, του 2012 και του 2014, στο Γουίμπλεντον του 2008. Έχει χάσει στον τελικό του 2006 στο Γουίμπλεντον, σε ένα ματς αναγνώρισης και στον τελικό του 2007, στο παιχνίδι που ο Φέντερερ κατέκτησε το πέμπτο συνεχόμενο τρόπαιο στο Λονδίνο, αλλά που τώρα πια φανερά ήταν η πάσα της δάδας στον Ναδάλ, ο οποίος έψαχνε το σεβασμό σε όλα τα κορτ. Ο Φέντερερ μοιάζει καλύτερος στα hard court αλλά έχει χάσει τρεις φορές από τον Μαγιορκινό στη Μελβούρνη, ενώ στα ΑΤΡ 1000, στα hard court, το ρεκόρ είναι 7-6 υπέρ του Φέντερερ. Στο χώμα ο Ναδάλ έχει την πλειοψηφία: 8-2. 


Είναι να αναρωτιέται, λοιπόν, κάποιος, πηγαίνοντας προς αυτό το σπουδαίο παιχνίδι, που ίσως είναι το προλογιστικά σπουδαιότερο στην ιστορία του τένις- αλλά αναρωτιέμαι αν θα δικαιώσει όλη αυτήν την ανυπομονησία- η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι ο Φέντερερ μπορεί να τα καταφέρει. Μερικές φορές, ακόμα και τα προηγούμενα χρόνια, της φεντερερικής ακμής, ο Ναδάλ ήταν ο καλύτερος τενίστας μέσα στο κορτ χωρίς καν τρικ. Βεβαίως, είναι αναλόγως την ημέρα και το φορμάρισμα, είναι δύσκολο να είσαι επαγγελματίας αθλητής, πόσω μάλλον τενίστας, ακόμα περισσότερο στους κορυφαίους του κόσμου, όταν είσαι σε μία μεριά μόνος σου και αυτό που θέλεις είναι να μη στέλνεις την μπάλα στον φιλέ και, ταυτοχρόνως, να αποφύγεις τα πέντε εκατοστά στα οποία θα την έστελνες έξω. Πιθανώς είναι αδύνατον να διαπρέψεις σε οτιδήποτε άλλο και, ακόμα και στα διαλείμματα που έχεις για να αγαπήσεις τη ζωή, πάντα υπάρχει ένας αστερίσκος. 

Ο Ράφα Ναδάλ θα κλείσει, στις 3 Ιουνίου του 2017, τα 31 χρόνια του. Ακόμα λογίζεται ως ένας τενίστας νέας γενιάς, αν και πρωτοεμφανίστηκε μόλις το 2004, με το απύθμενο θράσος του και την άγνοια κινδύνου, που αργότερα αποκάλεσε ο ίδιος φόβο για το φόβο της ήττας. Ο Ρότζερ Φέντερερ θα κλείσει τα 36 του στις 8 Αυγούστου του 2017 πιθανώς στο μέσο της 15ης διαδοχικής χρονιάς που θα κερδίσει το βραβείο του πιο αγαπητού τενίστα για το κοινό, στην ψηφοφορία που κάθε χρόνο διεξάγει η ΑΤΡ. Ο Ναδάλ θα μπει μέσα στο κεντρικό κορτ, στην ιστορική «Ροντ Λέιβερ Αρίνα», για να νικήσει για τέταρτη φορά στην Αυστραλία τον αγαπητό φίλο του, με τον οποίο οδήγησαν το τένις στη νέα εποχή. Αν δεν υπήρχε Ναδάλ, από τη στιγμή που υπήρξε ο Φέντερερ, θα έπρεπε να το δημιουργήσουμε. Είναι αλλόκοτο πώς ο χωροχρόνος δούλεψε έτσι ώστε δύο τενίστες, τελείως διαφορετικοί από όλους τους προηγούμενους, βρέθηκαν μαζί και συν τω χρόνω, βλέποντας αθλητές χωρίς μεγάλο προσωπικό στοιχείο και φανερή ταυτότητα να μπαίνουν στο κορτ, τουλάχιστον κοιτάζοντας πρόχειρα και ψάχνοντας το οφθαλμοφανές, αντιλαμβάνεσαι την τύχη σου. 

Μόνο, όμως, όταν ακούς σε μία συνέντευξη τον Ρότζερ Φέντερερ να λέει, «κάποτε είχαμε πάει με τον Ρόι Έμερσον και είχαμε αρμέξει μία αγελάδα στο Γκστάαντ», καταλαβαίνεις την αληθινή διαφορά ανάμεσα στους δύο. Είναι η διαφορά που υπάρχει στο αρχοντόσπιτο των αιώνων και σε μία βίλα που φτιάχθηκε από ένα φιλόδοξο αρχιτέκτονα πληρώντας τις τελευταίες εξελίξεις στον αρχιτεκτονικό κλάδο. Είναι το Φεστιβάλ των Καννών απέναντι στα Όσκαρ. Κάποιος που συμβολίζει μία υψηλή ανθρώπινη τάξη, ένας Φλωμπέρ με τη «Μαντάμ Μποβαρί» του, μία Βιρτζίνια Γουλφ με το «Φάρο» της, ένας Ραμπελαί με τον «Γαργαντούα» του, απέναντι σε κάποιον που είναι πολύ κοντά να ανήκει σε αυτήν, αλλά δεν τα έχει καταφέρει ακριβώς. Ο Φέντερερ απολαμβάνει αυτόν τον αβίαστο σεβασμό όλου του κόσμου, όλων των ανθρώπων, όλων των τάξεων, από συγγραφείς όπως είναι ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας μέχρι ανθρακωρύχους και σκουπιδιάρηδες. Ο Ναδάλ απολαμβάνει την απόλαυση του Φέντερερ επειδή στέλνει τον ίδιο τον εαυτό του σε απάτητα εδάφη ανταγωνισμού, πίνοντας το αίμα του. Ο Φέντερερ είπε, «θα τα δώσω όλα την Κυριακή και αν δεν μπορώ να περπατήσω για τους υπόλοιπους 5 μήνες, δεν πειράζει». 

Είπε, δηλαδή, ακριβώς αυτό που κάνει ο Ναδάλ όλα τα χρόνια για να τον αντιμετωπίζει. Και, στο τέλος, κατά το συνηθέστερο, να επικρατεί εις βάρος του, στραπατσάροντας δυνητικά το τέλειο κοινωνικό πρόσωπό του, το οποίο έγραψε το νέο αθλητικό σαβουάρ βιβρ.      

Στο ρόλο το Properman

ο Λευτέρης Ελευθερίου
Το παρελθόν ως αιώνιο παρόν Το παρελθόν ως αιώνιο παρόν Reviewed by Proper Man on 11:25 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.