Ο Τομ κάνει τον proper χαβαλέ του



Το Taboo είδαμε. Το πρώτο επεισόδιο δηλαδή, διότι δεν μπήκα στον κόπο ούτε να δω πόσα επεισόδια έχουν βγει στην πιάτσα, ούτε το πότε ξεκίνησε. Κάποια σκόρπια teaser μόνο, έδωσαν την εντύπωση ότι μιλάμε για φρέσκο πράμα. Χωρίς «γ». Άσε που ακόμη δεν έχει προκύψει hashtag. Επομένως, σπαρταρά.

Ενδεχομένως να μην έμπαινα καν στον κόπο να ψάξω torrent, stream ορ ένιθινγκ να πούμε, αν δεν υπήρχε η μουτσούνα του Τομ Χάρντι φάτσα φόρα, ένας ηθοποιός τον οποίο θεωρώ αυτή τη στιγμή τον Γιάννη Αντετοκούνμπο της βιομηχανίας με τα πανιά και τους προτζέκτορες. Ψηλώνει, ανεβαίνει, αλλάζει, ξαναλλάζει. Ότι έκανε δηλαδή ο διόσκουρός του στου Ινιαρίτου το έπος, ο Ντι Κάπριο δηλαής, αλλά σε πολύ πολύ πολύ και πολύ λιγότερο χρονικό διάστημα. Δεν συγκρίνω επιδόσεις, συγκρίνω χρονικό διάστημα ανέλιξης. Οποιαδήποτε άλλη σύγκριση θα ήταν ατυχής, μιας και δεν μπορείς να συγκρίνεις Ηνωμενοβασιλειώτη (ναι ναι, ακόμη και Αυστραλό) με οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας ηθοποιό. Period. Πάμε παρακάτω.

Το πρώτο επεισόδιο είναι εισαγωγικό, που λένε και στα πανεπιστήμια. Σε μπάζει στα πράματα. Και σε βάζει με τρόπο άκομψο, λίγο πομπώδη, λίγο «γαμάω αλλά δεν δέρνω», διότι το σενάριο το σκαλίζει ο ίδιος ο Χάρντι μαζί με τον μπαμπά του (και τον Στιβ Νάιτ -Locke, Pawn Sacrifice-, τον οποίο δεν ήθελα να βάλω στην ομάδα, θα δεις γιατί). Κάπου ‘κει είδα τη φάτσα μου να στραβομουτσουνιάζει (τώρα κατάλαβες;) μέχρι που άρχισα να το σακουλεύομαι το νόημα: Ο Τομ πάει να κάνει την πλάκα του. Ίσως και την κάβλα του. Και γιατί να μην το κάνει άλλωστε, αφού η τηλεόραση ούτε κακό μπορεί να κάνει, ούτε θα του στοιχίσει σε κασέ ή σε επιλογές σε καστ. Διότι, αν είσαι μάγκας κυρ σκηνοθέτα, κυρ παραγωγέ, ας σου ‘ρθει μάνατζερ να σου πλασάρει Χάρντι και πες ‘συ «όχι». Έχεις χάσει τον μισό γυναικείο πληθυσμό του πλανήτη με το «καλημέρα». Bad marketing δηλαδή.

Στο ζουμί, ο Δανός -ψιλο-γκοθάς σκηνοθέτης, Κρίστοφερ Νίχολμ έχει κόψει το επεισόδιο στα τέσσερα: Βρωμιά, πεθαμενίλα, βαρύ και ασήκωτο περπάτημα και βλέμμα Χάρντι, μυστήριο και ολίγον τι λόξα -βάλε και λίγο ανωμαλία, θα δεις, θα με θυμηθείς- από την Ούνα Τσάπλιν. Ναι, την εγγονή του Τσάρλι, αυτή με την κωλ... εμ ήθελα να πω, με την σπουδαία ερμηνεία στο Game of Thrones. Ναι, αυτή που έγινε η αιτία να ξεκληριστεί το Σταρκάδικο και να γίνει ζόμπι ή στοιχειό ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, η κυρά-Κέιτλιν.


Ο Νίχολμ, εν πάση περιπτώσει δεν σε μπάζει στη δράση με το «καλημέρα». Προσπαθεί να μετριάσει τη φούρια της γνωριμίας με τον πρωταγωνιστή, κάτι το οποίο προκύπτει από το σενάριο, με αργές, σκοτεινές αλλά επιβλητικές σκηνές. Το καλό με τους Ευρωπαίους είναι ότι σου δίνουν τον χρόνο σου για να ταυτιστείς με τους πρωταγωνιστές. Δεν σε καλούν να τους αγαπήσεις με την πρώτη ματιά. Σε ταΐζουν μπουκίτσα μπουκίτσα, αεροπλανάκι δηλαής, μέχρι να κάμεις όσο μαμ χρειάζεται για να θέλεις κι άλλο.

Αυτό που ξεχώρισα, είναι οι σκηνές παραισθήσεων του πρωταγωνιστή, τις οποίες δείχνει να ελέγχει όχι τόσο υποκριτικά αλλά κυρίως σκηνοθετικά. Και ζηλεύω τους Ευρωπαίους συγγραφείς, σεναριογράφους και εν τέλει σκηνοθέτες διότι έχουν πάει την απεικόνιση της παράνοιας σε άλλο επίπεδο. Ειδικά οι βόρειοι, πρέπει πραγματικά να κάθονται στα μπαλκόνια τους -που δεν έχουν- και απλώς χαζεύοντας τις γειτονιές τους, γράφουν και αποτυπώνουν.


Το καλωσόρισμα της σειράς πάντως, δεν σε αφήνει να καταλάβεις και πολλά πράγματα. Λόγω τίτλου, είναι φύσει αδύνατο να ξεφύγεις από τις πρώτες σου επαφές με την Μαύρη Μαγεία, εξ Αϊτής ορμόμενης (λίγο Κανάνγκα, λίγο Σολιτέρ, λίγο Ρότζερ Μουρ και τ’ αγόρι μου), το λεγόμενο Voodoo. Ο βασικός ήρωας επέστρεψε από τους νεκρούς και την Αφρική, πέρασε μάλλον από τη Νέα Ορλεάνη για να αγοράσει καπέλο και επέστρεψε στο Λονδίνο για να κάμει σαματά, διεκδικώντας την κληρονομιά του μεγα-καθικιού, πατέρα του. Με μία διαφορά. Πλασάρεται σαν ακόμη μεγαλύτερο καθίκι.

Θα συνεχίσω να δίνω ευκαιρίες στο Taboo αφ’ ενός διότι με απασχολεί ιδιαιτέρως η εξέλιξη του Χάρντι, αφ’ ετέρου μετά το δέυτερο επεισόδιο της 4ης σεζόν του Sherlock, ότι έχει σχέση με Βρετανία και παράνοια, αξίζει παραπάνω ευκαιρίες. Ειδικότερα αυτές τις εποχές που τα ναρκωτικά είναι ακριβά. Έστω και μ’ ένα μεταφυσικό τρόπο, θα ήθελα να διαπιστώσω τι κουβαλούν στα μυαλά τους άνθρωποι οι οποίοι έχουν μία τάση προς τη λόξα. Πολύ περισσότερο δε όταν το concept παίρνει σάρκα και οστά, επειδή μάλλον μιλάμε για τερτίπι του Χάρντι και όχι για έναν τρόπο για να βγάλει στερλίνες. Οι πιο σκοτεινές στιγμές του εκάστοτε καλλιτέχνη είναι με διαφορά οι πιο αντιεμπορικές. Από την άλλη όμως, σε αναγκάζουν να περιμένεις πολλά περισσότερα απ’ αυτόν σε οποιαδήποτε άλλη έκφανση της τέχνης του.

Στον ρόλο του properman
ο Σπύρος Δαρσινός
Ο Τομ κάνει τον proper χαβαλέ του Ο Τομ κάνει τον proper χαβαλέ του Reviewed by Σπύρος Δαρσινός on 11:00 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.