Μοναξιά χωρίς περιθωριοποίηση


Τρία στάδια εμφανίζονται στην επίτευξη ενός ταξιδιού: Το πρώτο είναι η επιθυμία να το πραγματοποιήσεις. Η διέγερση, που είναι το πιο σημαντικό στάδιο, διότι σε βάζει στη διαδικασία πραγμάτωσής του.
Το δεύτερο είναι η αμέσως προηγούμενη νύχτα από τη μέρα που θα φύγεις. Σε αυτήν μπορεί να εμφανιστούν επιπλοκές. Άνθρωποι, όσο αποφασισμένοι και αν είναι για να φύγουν, ακόμα και αν έχουν κανονίσει όλες τις λεπτομέρειες, νιώθουν τη φαντασμαγορία των προηγούμενων ημερών να ηττάται προσωρινά από την επιθυμία να μείνουν στη θέση τους. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν έχουν ταξιδέψει πολύ, που δεν είναι συνηθισμένοι στην προετοιμασία, που έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά και όλοι γνωρίζουμε πόσο επικίνδυνο είναι να έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά. Το τρίτο στάδιο είναι το ίδιο το ταξίδι. Δηλαδή η πράξη. Η ισορροπία σου εξαρτάται από το τι είχες ήδη αποφασίσει να κάνεις. Θα μπορούσες να έχεις κάνει ένα ολόκληρο σχεδιάγραμμα, να πας εκεί και αλλού και παραπέρα. Ή θα μπορούσες απλώς να μπεις στο μέσο μεταφοράς και να πεταχτείς ως το μέρος που θέλεις, χωρίς να έχεις αποφασίσει κάτι. Απλώς να πας. Το μόνο που να έχεις κλείσει να είναι δωμάτιο ή κάπου να μείνεις. Ούτε καν αυτό. Βεβαίως, υπάρχει και το τέταρτο στάδιο. Μετά το ταξίδι. Μία μικρή δόση μεσσιανισμού κατά την επιστροφή, περίπου ένα τέταρτο φρέσκιας μνήμης η οποία είναι καταδικασμένη να γίνει ανάμνηση. Δεν πας ένα ταξίδι για να μάθεις, αλλά για να συγκρατήσεις εικόνες και στιγμές.

Τα καλύτερα ταξίδια, όμως, δεν είναι προαποφασισμένα. Τα προαποφασισμένα ταξίδια είναι σαν να διαλέγει η επίδοξη νύφη το κοστούμι του γάμου σου. Ειδικά αν έχει γίνει ολόκληρος σχεδιασμός από πριν, δηλαδή προγραμματισμένες κινήσεις καθημερινά. Τα καλύτερα ταξίδια είναι εκείνα που αποφασίζονται μία ώρα πριν και που κρατάνε λίγο. Εκείνα που γίνονται χωρίς πρόγραμμα. Δηλαδή χωρίς κάτι που είναι κοινός τόπος αυτούς τους καιρούς. Ίσως και λίγο περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε.

Δεν μπόρεσα να κρύψω τη μελαγχολία μου για αυτό που ανέβασε η Εύα την Τρίτη, ένα κείμενο που αφορά στα bullet journals. Έχω μάθει όλη τη ζωή μου πώς να μην κάνω πράγματα. Τα bullet journals ήταν ένα εξουθενωτικό κομμάτι. Από το πρώτο «πφφφ» στο πέσιμο του κεφαλιού από απόγνωση δεν πέρασε πολλή ώρα. Τα bullet journals είναι οι ατζέντες του σήμερα και, από ό,τι καταλαβαίνω, η νέα τάση. Και δεν πρόκειται για απόρριψη ή καρατόμηση. Είναι τα σημάδια της ποπ κουλτούρας μας. Αυτά που έρχονται και μας βρίσκουν- και προκαλούν ελαφρύ τρόμο, ειδικά στους ανθρώπους που δεν κατάφεραν ποτέ να αφαιρέσουν το θηλαστικό από μέσα τους κάνοντάς το δευτερεύον, που δεν μπόρεσαν να εξασκήσουν με μανία τη ρομποτική, όπως έκαναν συνομήλικοί τους ή όπως κάνουν νεότεροι, που πάντα είχαν ένα επιπλέον άλλοθι για πράγματα και καταστάσεις. Το κείμενο με επηρέασε περισσότερο από ό,τι νόμιζα. Η πρώτη σκέψη που έκανα ξυπνώντας ήταν ο τρόπος της ζωής με ένα παιδί στον κόσμο. Και δεν επρόκειτο για χανγκόβερ.

Τι πρόκειται να γίνει; Αυτές οι ατζέντες που αποκαλύφθηκαν μπροστά στα μάτια μου σήμαναν για μερικά δευτερόλεπτα το τέλος των ανθρώπινων σχέσεων. Μπορεί ο αρνητισμός να ήταν μπόλικος, αλλά πώς φτάνεις σε ηλικία που ό,τι προκύπτει από επαφή υπάγεται σε πραγμάτευση; Κυρίως, πώς αντιλαμβάνεσαι την πρόθεση ο μέσος όρος της ηλικίας να μειωθεί, ώστε να βρεθείς ενώπιον του ντουβρουτζά πιο γρήγορα; Και τι είναι ένα καταφύγιο, αν το έχεις ήδη σχεδιάσει;

Το πρόγραμμα δεν είναι κακό. Υπάρχουν άνθρωποι που τους ταιριάζει, γιατί είναι η ζωή εκείνη που τους τρομάζει συνολικά. Σχεδιάζοντας τις κινήσεις τους, βρίσκονται σε καθεστώς ασφάλειας και δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κάποιος για αυτό. Αλλά συνήθως αυτός ο σχεδιασμός και οι κινήσεις δεν τελειώνουν. Ένας φίλος μελαγχολεί όταν σκέφτεται ότι δεν είναι φειδωλός με τα χρήματα που κερδίζει. Αλλά δεν περνάει από το μυαλό του η σκέψη να σταματήσει να μην είναι φειδωλός. Προτιμάει τη μελαγχολία, την «ασέβεια» προς τον εαυτό του, παρά να φτάσει να υπολογίζει. Δεν βρίσκει μέτρο σε αυτό. Δεν αναρωτιέται τι θα γινόταν αν ήταν μερική η φειδώ. Είναι περίπου όλα ή τίποτα. Και προτιμά να είναι μελαγχολικός από το να γίνει μίζερος. Δεν ξέρω ποια αλήθεια κρύβεται σε αυτήν την εκδήλωση, ποιο είναι το πρόσημο που παίρνει στο τέλος της ημέρας. Φαντάζομαι ότι δεν γλιτώνει τις καταθλιπτικές σκέψεις όπως και να έχει και το ίδιο θα συνέβαινε αν δεν έδινε του αγγέλου του νερό. Θεωρητικά, είναι το ίδιο πράγμα σε ό,τι αφορά τις προσωπικές συνέπειες. Δεν είναι σαφές ότι κάποιος που είναι μίζερος- και το αναγνωρίζει- και κάποιος που είναι large δεν έχουν το ίδιο προσδόκιμο ζωής. Ή κάποιος που προγραμματίζει με κάποιον που ξυπνάει για να ζήσει κάθε μέρα, όχι ακριβώς με ορμή αλλά, με το λεπτεπίλεπτο της περιπέτειας, το οποίο άλλωστε είναι γοητευτικό όσο και επικίνδυνο.

Δεν μπορούμε καν να ξέρουμε. Απλώς όλες αυτές οι συμβουλές για την επιτυχία, άνθρωποι που μιλάνε για το τι πρέπει να κάνουμε, ίσως είναι μία απογοήτευση, που οδηγεί πιο βαθιά στην ύπαρξη κουρασμένων υποχειρίων. Μπορεί, βεβαίως, η συγκεκριμένη άρνηση να εδράζεται στην εν γένει ανικανότητα, παρ’ όλα αυτά είναι αναπόφευκτη. Φτάσαμε σε εποχή που το πρόγραμμα αποκτά οπαδούς και οι οπαδοί πάντα οδηγούν σε ρατσισμό και ο ρατσισμός οδηγεί σε απομόνωση, εκείνους που, είτε από επιλογή είτε επειδή μεγάλωσαν σε συνθήκες που τους βόλεψαν, ήθελαν να εγκαθιδρύσουν την οντότητά τους στην κοινωνία αυτούσια και διαφορετική, χωρίς, ωστόσο, να επιθυμούν να είναι περιθωριοποιημένοι ή να περίμεναν ότι θα πλήρωναν τέτοιο κόστος, την ανθρώπινη συντροφιά η οποία είναι επιθυμητή, λαχταριστή, λυτρωτική και, κυρίως, ανακυκλώσιμη. Που είναι αντίδοτο στο προαπαιτούμενο, δηλαδή τη μοναξιά.


Φυσικά, τέτοιες ατζέντες προϋπήρχαν, αλλά ήταν μία προσωπική υπόθεση. Ο άνθρωπος υποτίθεται ότι πρέπει να ψάχνει το τέλειο στη δημιουργικότητα και, αν και η πειθαρχία της τέλεσης των υποχρεώσεων δίνει αίσθηση ελευθερίας, δεν φαίνεται πώς η καθημερινή στόχευση σε μικρά πράγματα- ειδικά σε τέτοια που έφτιαξες ως υποχρέωση- οδηγεί εκεί. Σίγουρα εκείνοι που δρέπουν τους καρπούς του προγραμματισμού ξέρουν, αλλά μέχρι τώρα μόνο στην πράξη νοιάζονταν για τη σχέση τους με κάποιον απρογραμμάτιστο. Είναι άλλο να ανακαλύπτεις ότι δεν ταιριάζεις με τον άλλο σε συγκεκριμένο επίπεδο, εξαιρετικά σημαντικό και άλλο να τον απορρίπτεις πριν το γνωρίσεις. Το πρώτο σε καθιστά άνθρωπο με οργανισμό και ανοργανισμό, που συνεχίζει το γεωμετρικό ταξίδι του. Το άλλο σε κάνει μέλος κλάκας, ένα κομμάτι από το κρέας μάζας. Ιστορικά, δεν ήταν ποτέ για καλό. 
Μοναξιά χωρίς περιθωριοποίηση Μοναξιά χωρίς περιθωριοποίηση Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:55 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.