La Mala Educación


Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες την έκρηξη που έχει προκαλέσει στα social media η ανόητη πράξη κάποιων μελών του ελληνικού στρατεύματος, να σχηματίσουν με τα χέρια τους τον αετό της Αλβανίας. Και η αλήθεια είναι πως αρχικά προβληματίστηκα, δεδομένου ότι είμαι αντίθετος σε κάθε ακροδεξιό σύμβολο που προκύπτει από τα χέρια Ελλήνων, Γερμανών, Άγγλων, Γάλλων, Πορτογάλων και φυσικά Αλβανών. Η πλημμύρα σχολίων που ακολούθησαν μου δημιούργησαν ένα πρωτοφανές αίσθημα ανασφάλειας, με αποκορύφωμα τις προτεινόμενες ποινές για τους ανόητους αυτούς νεαρούς, που φαντάστηκαν ότι μπορούν να σχηματίσουν με τα χέρια τους κάποιο άλλο σύμβολο ακροδεξιάς, πλην του επονομαζόμενου «ελληνικού χαιρετισμού» που λάνσαρε τα τελευταία χρόνια η Χρυσή Αυγή, και να περάσει στο ντούκου. Ξέρετε για ποιο μιλάω, γι’ αυτό με την προτεταμένη δεξιά χείρα… Βέβαια, όπως συμβαίνει και με τη θλίψη, έτσι και ο κούφιος φόβος, γρήγορα πέρασε και δεν ακούμπησε και τη θέση του πήρε η σκέψη. Σκέφτηκα τα κίνητρα της πράξης τους, τον λόγο που τους οδήγησε στο να «προδώσουν» σχηματικά την πατρίδα που τους ανέθρεψε και που φαινομενικά τους καλοδέχτηκε και κατέληξα στο ότι όλα είναι θέμα εκπαίδευσης. Και δεν λέω παιδείας, μιας και μιλάμε για νεαρούς που κατετάγησαν μάλλον με την πρώτη τους κλήση στο στράτευμα χωρίς κάποια αναβολή για λόγους σπουδών, όπως συνηθίζεται. Κατέληξα πως η σκηνή θυμίζει το αριστούργημα του Αλμοδοβάρ που φέρει τον ελληνικό τίτλο «Κακή Εκπαίδευση» (La Mala Educacion).

Στην εκπληκτική αυτή ταινία, ο Ισπανός σκηνοθέτης φτιάχνει έναν αριστουργηματικό χαρακτήρα, τον Ιγκνάθιο (Γκάελ Γκαρσία Μπερνάλ), ο οποίος έχει γράψει ένα διήγημα με τίτλο «Η Επίσκεψη», βασισμένο στις εμπειρίες του από το καθολικό Δημοτικό σχολείο που φοίτησε και έπεσε θύμα κακοποίησης από τους παπάδες. Ο Ιγκνάθιο χτυπάει την πόρτα του επιτυχημένου σκηνοθέτη και συμμαθητή του Ενρίκε, για να του παραδώσει το βιβλίο προκειμένου να το κάνει ταινία, αλλά τα πράγματα περιπλέκονται όταν του ζητάει να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος παίζοντας την τραβεστί με τη μεταφορική ονομασία «Σαχάρα». Το αλμοδοβαρικό δράμα συνεχίζεται αμείωτο και στα μέσα της ταινίας αποκαλύπτεται ότι τελικά ο Ιγκνάθιο, δεν είναι πραγματικά αυτός που υποδύεται αλλά ο αδερφός του Άνχελ, καθώς ο πραγματικός έχει όντως μετατραπεί σε τραβεστί, πρεζόνι, ένα πραγματικό ανθρώπινο τίποτα. Μάλιστα, δεν διστάζει να ξαπλώσει με τον βιαστή του μικρού του αδερφού προκειμένου να ανελιχθεί και να γίνει ο μεγάλος ηθοποιός που ονειρεύεται, προδίδοντας και τον αδερφό του αλλά και τον σύντροφό του, τον καλλιτέχνη. Τη συνέχεια καλό θα ήταν να τη δείτε στην οθόνη σας και πραγματικά αξίζει να ξοδέψετε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας καθώς είναι εξαιρετική. Πάμε όμως στο δια ταύτα.


Όλα, όπως αποδεικνύεται μέσα από την ταινία του Αλμοδοβάρ, είναι θέμα κακής εκπαίδευσης και όχι παιδείας, όπως συχνά μας αρέσει να λέμε. Ένα παιδί που έχει περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια, μπορεί να πέσει σε μεγάλα σφάλματα, να καταλήξει άσχημα στην ενήλικη ζωή του, ή ακόμα και να κάνει τα πάντα για να ανελιχθεί και να γίνει μέλος μίας κοινωνίας που τον έχει αφήσει στο περιθώριο. Τείνω λοιπόν να ταυτίζω τους ανόητους νεαρούς με τον κεντρικό ήρωα του Αλμοδοβάρ και όποιος έχει δει την ταινία και δεν το κάνει, απλώς κλείνει τα μάτια του. Είναι παιδιά που μεγάλωσαν εδώ, σε δύσκολες συνθήκες και κλήθηκαν να κάνουν το χρέος τους απέναντι σε μία πατρίδα που τους υποδέχθηκε θεωρητικά καλά, προκειμένου να πάρουν το χαρτί της απόλυσης και να αποτελέσουν μέλος της κοινωνίας μας. Φυσικά κάποιοι απ’ αυτούς κάτω από το βάρος των δύο πατρίδων μετατράπηκαν σε «τραβεστί», ανθρώπους δηλαδή που θέλησαν να βρουν ένα τρόπο να πατήσουν σε δύο βάρκες, σε αυτή της αναγκαστικής θητείας και σε αυτή της συναναστροφής με τους πραγματικούς τους πατριώτες. Σίγουρα οι συναναστροφές αυτές τους οδήγησαν σε λάθος πράξεις, μέσα σε λάθος χώρους και σε λάθος χρονικές στιγμές. Το τίμημα είναι βαρύ, καθώς θα τιμωρηθούν φυσικά από τον ελληνικό στρατό και ουχί από το ελληνικό κράτος, μιας και είναι δύο πράγματα που λειτουργούν φαινομενικά ξεχωριστά και φυσικά στιγματίστηκαν μια για πάντα και από τους συμπατριώτες τους που ίσως τους θεωρήσουν ηλίθιους και όχι ήρωες, όπως έσπευσαν να τους χαρακτηρίσουν μέλη της αλβανικής κυβερνήσεως προκειμένου να πιάσουν το hype.

Αυτό που μένει για ‘μένα είναι η ανικανότητα του ελληνικού κράτους σε όλο της το μεγαλείο, είτε να ενσωματώσει τα παιδιά των οικονομικών μεταναστών είτε να αναγνωρίσει τους ανθρώπους που δεν θέλουν πραγματικά να πάρουν την ιθαγένεια και το κάνουν για λόγους κοινωνικούς, προκειμένου να βρουν δουλειά ή οτιδήποτε άλλο και να μην τους τη δώσει. Επίσης μένουν οι εθνικιστικές φαμφάρες των συμπατριωτών μας που έσπευσαν να τους ονομάσουν «δημόσιο κίνδυνο» αλλά κι ένας φόβος για το τι θα προκύψει από την παραδειγματική τιμωρία που τους ετοιμάζει ο στρατός. Δεν λέω φυσικά να μην τιμωρηθούν, κάθε άλλο. Αλλά, αν και είμαι σίγουρος ότι οι απέναντι περιμένουν να εκμεταλλευτούν το γεγονός, δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το αν τα παιδιά αυτά θα καταφέρουν να αντέξουν το βάρος της τιμωρίας και δεν θα σουτάρουν μία σφαίρα στο κεφάλι τους σε καμία σκοπιά, αλλάζοντας ρόλο απ’ αυτόν του Άνχελ, σε αυτόν του πραγματικού Ιγκνάθιο.
La Mala Educación La Mala Educación Reviewed by Leonidas Boutivas on 3:00 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.