Οι ταμπέλες και ο Γιάννης


Είναι νύχτα στη Νέα Υόρκη, διότι στο «Μεγάλο Μήλο» μόνο νύχτα θα μπορούσε να είναι. Ο Giannis αναμένεται με ανυπομονησία. Μιλάνε, στις ΗΠΑ, για αυτόν σχεδόν όσο μιλούσαν πέρυσι για τον Στέφεν Κάρι. Τα δίκτυα έχουν αποφανθεί ότι δεν έχει εμφανιστεί ξανά τέτοιος παίκτης στο πρωτάθλημα. Μιλούν για έναν true unicorn, έναν αληθινό μονόκερο, άλλη μία λεπτουργική έκφραση που αναδεικνύει την πρωτοτυπία του αθλητή. Το παιχνίδι με τους Νικς έχει τελειώσει μισή ώρα πριν και ο Giannis έχει βάλει το νικητήριο σουτ, μέσα στο γήπεδο που κάποτε επέστρεψε ο Μοχάμεντ Αλί θριαμβευτής για να αγωνιστεί κόντρα στον Τζο Φρέιζερ, το 1971. Έστω κι αν έχασε, ήταν η αρχή της απίθανης επιστροφής του, της πλέον αξιομνημόνευτης στην ιστορία της πυγμαχίας. Ο Giannis έχει κάνει ένα απίστευτο κάρφωμα, μία φάση που απευθείας σε παραπέμπει σε αθλητή του μήκους. Θα είχε εύκολα, με ένα μήνα προπόνηση, τα 7 μέτρα. Πανεύκολα.

Έξω τον περιμένουν θαυμαστές και Έλληνες. Μία Ελληνίδα, με μία ελληνική σημαία. Την οποία τείνει προς το μέρος του, προκειμένου να υπογράψει. Ο Giannis τής ρίχνει άκυρο. «Δεν υπογράφω πάνω στη σημαία», της λέει. Δεν έχει τουπέ. Απλώς μιλάει για αυτό σαν να είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο. Για την ακρίβεια, ως κάτι αδιαπραγμάτευτο.

Ο Giannis είναι και Γιάννης. Αποδίδει ευγνωμοσύνη αμφίβολη. Είναι ένας φίλος μου που αν γινόταν πόλεμος θα πήγαινε. Διαφωνούμε σε αυτό. Μου λέει, «θα πήγαινα για το θυμάρι». Ήταν λίγο πριν πάμε σε κρητική ταβέρνα. Συνεχίζουμε να διαφωνούμε. Όμως ακόμα και τώρα είναι μία φράση εντυπωμένη βαθιά στον ευάλωτο ψυχικό κόσμο. Θα πήγαινε για το θυμάρι. Ο μόνος λόγος για να πας, αν και το μόνο που είναι αυτή η γαργαντουική ανοησία είναι εξυπηρέτηση συμφερόντων και νομιμοποίηση μακελειού.

Ο Γιάννης μπέρδεψε την καθημερινότητά μας. Ήταν μία κίνηση από καρδιάς, αλλά στην κιμαδομηχανή έπρεπε να περάσει από τις πολιτικές Σκύλλα και Χάρυβδη, που φυσικά εφάπτονται στην ημιμάθεια των αγραμμάτων. Οι «αριστεροί» κοκορεύτηκαν για την κίνησή του, το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν έχουν σύμβολα. Ο Γιάννης έχει φορέσει πολλές φορές τη σημαία ως μπέρτα. Μπορείς να το δεις ότι τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα. Και ήταν φανερό ότι δεν ήθελε να την προσβάλλει. Αλλά οι αριστερισμοί δεν εφάπτονται με αυτήν τη λογική. Σε αυτήν την περίπτωση υπάρχει μία απόσταση, την οποία μόνο αν εθελοτυφλείς μπορείς να παραγνωρίσεις. Από εθελοτυφλία, βέβαια, να φαν’ κι οι κότες.

Ο Γιάννης δεν υπέγραψε τη σημαία. Δεν ξέρω αν είναι πιο «εθνικιστικό» να μην υπογράφεις σε μία σημαία ή αν θέλεις να υπογράψει κάποιος σε μία σημαία. Όπως και να έχει, ήταν η τέλεια κατάσταση για τα φασιστικά κινήματα και την ακροδεξιά, που ενθαρρύνουν την (παρεξηγημένη όπως και να έχει) παπαρρηγοπουλική λογική των σπέσιαλ ελληνικών γονιδίων. Τι κρίμα, όμως, που ο Γιάννης είναι μαύρος… Τι κρίμα που είναι μισός Έλληνας… Τι κρίμα που αγαπάει την Ελλάδα, στην οποία όταν γεννιέται ο άνθρωπος ένας καημός γεννιέται, αποδίδοντάς της πράγματα που δεν έχει κάνει για εκείνον, απλώς και μόνο λόγω της αύρας της. Η ελληνική Φυλή, το ένδοξο ημιθεϊκό καλούπι, δεν μπορεί να βρει ως επιχείρημα τη συγκεκριμένη περίπτωση. Θα ήταν ελλιπές, διότι χάνει στο πιο προφανές, σε ό,τι, δηλαδή, θεωρεί κατώτερο.

Τι είναι τελικά ο Γιάννης; Μία μέρα πριν το νικητήριο σουτ στο Madison ήταν ο πρώτος Έλληνας που έγινε πρωτοσέλιδο στο Sports Illustrated. Οι υπόλοιπες ΗΠΑ, πλην Μιλγουόκι, μαθαίνουν να προφέρουν το επώνυμό του: Αντετοκούνμπο. Α-ντε-το-κούν-μπο. Πέτυχε το buzzer με τους Νικς, με fade away και νοοτροπία Τζόρνταν (να κάτι που δεν ακούγεται ως ιεροσυλία). Και το βράδυ της Πέμπτης βγήκε ότι θα είναι σίγουρα στο All Star Game. Δεν τον ψήφισα, διότι ήθελα να απολαύσω πόσο ωραίο είναι να υπάρχει κάποιος που θα είναι το λιγότερο τέταρτος συνολικά σε ψήφους από την πλευρά του θεατή. Και το καλοκαίρι; Ο Γιάννης ίσως να πιέσει να παίξει στην εθνική ομάδα.

Δεν θα είναι όλα καλά, κάποια στιγμή θα γίνει κάτι που θα φέρει την κριτική από τους άσχετους, που οι ίδιοι είναι σχεδόν αποτυχημένοι ακόμα και σε αυτό που νομίζουν ότι ξέρουν πολύ καλά. Προς το παρόν, είναι ένας από τους Έλληνες του εξωτερικού που τα καταφέρνουν πολύ καλά στη δουλειά τους. Ίσως εκείνος που τα καταφέρνει καλύτερα, αν και δεν θα απορούσα αν η τελική λύση στον καρκίνο δινόταν από Έλληνα γιατρό σε ερευνητικό κέντρο του Οχάιο και στο σήμα που στάλθηκε στο διάστημα ήταν ένας Έλληνας της Γενεύης.

Πέρα από σπουδαίος Έλληνας, ήδη, ο Γιάννης είναι άνθρωπος. Είναι ό,τι έχει σημασία. Προτιμώντας τις ταμπέλες, γινόμαστε σιγά σιγά καρικατούρες. Το έχει πει και ο Καμί, ένας Αλγερινός που ασχολήθηκε περισσότερο από τον καθένα με την αυτοκτονική διάθεση και τη στωικότητα του ανθρώπου: «Αν η αγάπη για την πατρίδα είναι εθνικισμός, τότε, ναι, είμαι εθνικιστής».


Υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι, υπέροχοι Έλληνες, που σκέφτονται τα γλέντια ξημερωμένα στην Ικαρία και τις κατηφόρες στη Νίσυρο, αλλά ο Γιάννης, σε μία εποχή που φύεται κάθε λογής παράσιτο και έχει διασυρθεί η ποπ κουλτούρα του τόπου σε επίπεδο πυρηνικής καταστροφής, είναι ένα μέρος στο οποίο μπορείς να αισθάνεσαι ήσυχος προς το παρόν. Και, όπως το Λίβερπουλ, έχει μία ταμπέλα που λέει: «Welcome to Liverpool. Except fascists, who can fuch right off». Δηλαδή, «Καλώς ήρθατε στο Λίβερπουλ. Εκτός από τους φασίστες, που μπορούν αμέσως να πάνε να γαμηθούν». 
Οι ταμπέλες και ο Γιάννης Οι ταμπέλες και ο Γιάννης Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:56 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.