Η σιωπηλή φυγή της Μαρίας Χούκλη


Ήταν εφικτό να γίνει viral στο διαδίκτυο. Πρόκειται, άλλωστε, για ένα από τα πλέον σεβαστά πρόσωπα της ελληνικής δημοσιογραφίας, μία κυρία που φροντίζει να κρατάει για την προσωπική ζωή της τις γαρνιτούρες, όποιες και αν είναι αυτές, μια και η ροπή του ανθρώπου προς το περιττό γίνεται μπέρδεμα και δεν διαχωρίζεται από αυτό που είναι αναγκαίο, αν και όλες οι ανάγκες είναι ξεκάθαρες.

Συμβαίνει, κάποιες φορές, και ένας άνθρωπος φτάνει σε τέτοιο επίπεδο αυτεπίγνωσης που κατορθώνει να ξεφορτώνεται το «εγώ» του με τον πιο θαυμαστό τρόπο. Η Μαρία Χούκλη ήταν ανέκαθεν στο τοπ 3 των αξιοπρεπών παρουσιαστών ειδήσεων, χωρίς να κάνει κάτι εξεζητημένο. Αυτή η αναζήτηση, της απλότητας, του καθαρού μυαλού και της κρυστάλλινης σκέψης ακόμα και σε καταστάσεις πανικού, είναι ασφαλώς το πιο δύσκολο ταξίδι στη ζωή. Μπορεί οποιαδήποτε τάση για «αμαρτία», είτε πρόκειται για φαγητό ή για ένα μυστικό που δεν πρέπει να πεις, για ένα χρονοδιάγραμμα που έχεις θέσει στον εαυτό σου, για ένα εγχείρημα που έχεις αναλάβει, να προκαλεί κάποια διέγερση, αλλά (πλην των νόμων της έλξης) κατά κανόνα η αδυναμία οφείλεται στην ετυμολογική έννοια της λέξης. Είσαι ανήμπορος να τηρήσεις τη διαδικασία που προκύπτει από την ίδια τη σκέψη που σε οδηγεί σε πρόοδο, οπότε «φορτώνεις» το άλλοθι της σύγκρισης και της «γλεντζέδικης» έκφανσης της ζωής, η οποία ασφαλώς δεν απαγορεύεται. Δεν υπάρχει κάτι λάθος σε αυτό, εν πάση περιπτώσει, είναι η ανθρώπινη ιστορία, μία ιστορία οργανισμών ευάλωτων, οι οποίοι είναι σχεδόν δομημένοι να κάνουν πλάνα και να μην μπορούν να τα τηρήσουν, υπακούοντας πειστικά στο φυσικό κάλεσμα και στην τάξη ζώων στην οποία υπάγεται το είδος, δηλαδή εκείνη του θηλαστικού. Η εξέλιξη και η εξελικτική πορεία είναι ορθή, οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν τη ζωή τους να αξίζει δεν είναι αναγκαίο να προβαίνουν συνεχώς στο κυνήγι απολαυστικών στιγμών, παρά να προσπαθούν να ιχνηλατήσουν τις ικανότητες της λογικής, οι οποίες από μόνες τους ευνοούν τον παραλογισμό.

Ως αδύναμα πλάσματα, η αποδοχή θα έπρεπε να μοιάζει ως μόνος δρόμος. Η αληθινή αποδοχή, εκείνη που δίνει το χέρι της στο κέντρισμα, για να ξεκινήσει η σκυτάλη για την πορεία προς τη γνώση που θέλεις να καθιερωθεί ως εσώτερη και να γίνει αυτό που ο Αριστοτέλης με κυνισμό αλλά και τον απαραίτητο σαρκασμό, ο οποίος είναι συστατικό επιθυμητό σε ό,τι αφορά την εντρύφηση των σοβαρών καταστάσεων, αποκάλεσε μηχανική κίνηση.

Ζήτημα αποτελεί, στην όλη αναζήτηση, ότι θέλουμε να παρουσιαζόμαστε. Να βρισκόμαστε σε μία κατάσταση στην οποία θα είμαστε εκείνοι που παρακολουθούνται και που τα ορόσημά μας σημαίνουν κάτι. Δεν είναι το φτερό στον άνεμο, μία στιγμή που περνά και χάνεται, όσο και αν οι στιγμές όντως περνούν, χάνονται και δεν καταγράφονται, γιατί είναι φτιασιδωμένες. Αυτό συμβαίνει πια. Τα σινιάλα μας κάνουν το γύρο του κόσμου, διανύουν μία απόσταση μεγαλύτερη από εκείνη που υποπτευόμαστε. Είναι τόσος ο καιρός που έχει περάσει από τότε που μπορούσαμε για πρώτη φορά να το κάνουμε αυτό, που το έδαφος της συζήτησης για το αν το όπλο που μας προτάθηκε ανάγεται στις επιθυμίες ή είναι η κανονικότητά μας είναι χέρσο. Ανά πάσα στιγμή παρουσιαζόμαστε, μία αποδεκτή από όλους ματαιοδοξία. Ανά πάσα στιγμή είμαστε έρμαια των ακίνδυνων, αλλά όχι και τόσο, ηδονοβλεψιών. Κουβαλώντας μία κλειδαρότρυπα.

Όταν έφυγα από την προηγούμενη εργασία μου μοιράστηκα τη στιγμή. Το ίδιο συνέβη και όταν έγινε το πιο συνταρακτικό πράγμα που έχει συμβεί στη ζωή μου. Εγκατέλειψα τη σεμνότητα και στις δύο περιπτώσεις, είτε η κίνηση ήταν επιτηδευμένη ή λανθάνουσα. Αυτό σκέφτηκα την Πέμπτη, όταν διάβασα ότι η Μαρία Χούκλη είπε το τελευταίο δελτίο ειδήσεών της στον ΑΝΤ1 μετά από 6 χρόνια. Ο Νίκος Χατζηνικολάου αναλαμβάνει, πια, τα ηνία. Η Χούκλη, μάλιστα, είχε ζητήσει από τους ιθύνοντες του ΑΝΤ1 να μη βγάλουν την ανακοίνωση πριν πει το δελτίο της. Δεν συνέβη κάτι. Είπε τις ειδήσεις, αποχαιρέτησε τους θεατές όπως κάθε βράδυ, με τη φράση «καλό σας βράδυ» και έπεσαν οι τίτλοι τέλους της κατά τη γνώμη μου κορυφαίας παρουσιάστριας ειδήσεων στην ιστορία. Η Χούκλη είναι η Χάρις Αλεξίου της παρουσίασης ειδήσεων.

Δεν είναι επειδή πέρασε μία περιπέτεια με τον καρκίνο, η συγκίνηση και το δράμα ασφαλώς και προκαλούν την ιστορία, δίνοντας πασαπόρτι σε μικρόβια ανεξακρίβωτης ποιότητας να εισχωρήσουν στους αδένες μας επηρεάζοντας την κρίση, ωστόσο τούτο περισσότερο προκαλεί συμπόνια έως ότου, εφόσον προκύπτει ως σύνολο ανθρώπων, περάσει ως ιδέα στις επόμενες γενιές. Το ηχόχρωμά της διαθέτει έναν εφησυχασμό που ενδεχομένως να μπορούσε, σε καταστάσεις όχι πολύ έντονων σφυγμών, να βάλει ένα ερωτηματικό τουλάχιστον στις εχθρικές κοινοπραξίες. Η Μαρία Χούκλη είναι η μόνη παρουσιάστρια ειδήσεων που θα ήθελα να δω εξώφυλλο στη «Vogue».

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι-όπως συμβαίνει με κάποια ζητήματα με τα οποία καταπιάνομαι, πιο πολλά από λίγα- η θέαση του δελτίου ειδήσεων δεν βρίσκεται διπλογραμμένη στην ατζέντα μου. Εξ όσων μπορώ να θυμηθώ, τελευταία φορά είχα παρακολουθήσει την τελευταία μέρα του Ιούλη του 2015 σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στον Πόρο. Ως εκ τούτου τα κενά στη διήγηση ασφαλώς υπάρχουν. Μόνο την αίσθηση μπορώ να μοιραστώ. Και είναι εκείνη που αναφέρει ότι η Μαρία Χούκλη είναι η μόνη παρουσιάστρια που λέει ειδήσεις. 

Στους σύγχρονους καιρούς, η παρουσίαση ειδήσεων είναι τηλεπάζαρο. Οι παρουσιαστές, εκμεταλλευόμενοι την είσοδο του προσωπικού στοιχείου στο χώρο, την απαίτηση, έγιναν συντονιστές και σχολιαστές. Είναι μία ακριβοπληρωμένη δουλειά και δικαίως: Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους που δεν μπορείς να αναλογιστείς πόσο προπονημένοι σε φωνητικές καταστάσεις υπάρχουν. Η Χούκλη λέει τις ειδήσεις χωρίς το προσωπικό στοιχείο, είτε αυτό συμβαίνει επειδή θέλει να μείνει πιστή στις διδαχές είτε διότι θεωρεί εκτρωματική όλη τη σύγχρονη διαδικασία. Δεν απαγγέλλει τη γνώμη της, ούτε έχει επεμβατικότητα. Ο ρόλος της στην ανάγνωση είναι να παραμένει η ίδια, ένα αγαθό πολύτιμο, διότι έχει το καθήκον να αφήσει τον πολίτη να κρίνει χωρίς να τον επηρεάσει. Μπορεί να πλασαρόμαστε ως ανεξάρτητες προσωπικότητες, αλλά είναι πανεύκολο να επηρεαστούμε. Αυτό δεν θα συμβεί με μία γνώμη, αλλά πολύ πιο εύκολα: με έναν καλά σχεδιασμένο αναστεναγμό, ακόμα και μία κίνηση του κεφαλιού. Αν στη ροή του λόγου ένας παρουσιαστής που βρίσκεται μόνος του στο στούντιο υμνήσει τεχνηέντως την καλοσύνη ή την οξυδέρκεια κάποιου που έχει γραμμή να προωθήσει, μπορεί να το κάνει χωρίς να πάρουμε γραμμή ότι έγινε και η βελόνα που χτυπάει τις νοητικές φλέβες μας απολαμβάνει να παρακολουθεί το υγρό της να απλώνεται σιγά σιγά στις νοητικές αρτηρίες μας. Από όσα έχω δει και μπορώ να πω, η Χούκλη δεν το έκανε αυτό.

Αντιθέτως, έκανε αυτό (από το 2’01’’ και έπειτα), την παρουσίαση μίας φανταστικής είδησης σε ένα τραγούδι του ζαβολιάρη Ζακ Στεφάνου.

Και θα μπορούσε ίσως, με ένα σχόλιο, με μία διαρροή- εκτός από τα ρεπορτάζ των «πολιτιστικών» εφημερίδων- να αφήσει να εννοηθεί ότι είναι το τελευταίο ειδήσεων. Θα μπορούσε να πει, «για τελευταία φορά καλό σας βράδυ», ή, λόγω των υπερωριών στην αντικειμενικότητα, να καταχραστεί 40’’ από το χρόνο του δελτίου για να αποχαιρετήσει τους τηλεθεατές, κάποιοι εκ των οποίων βλέπουν το δελτίο του ΑΝΤ1 γιατί απολαμβάνουν να την ακούνε και να τη βλέπουν, μία Τζοκόντα χωρίς μειδίαμα.

Μπορεί να υπερβάλλω, αλλά ο τρόπος που έφυγε από το φως, άνευ διεκδικήσεως, με τη μορφή της, τη μορφή ενός προσηνή ανθρώπου, που απλώς κάνει τη δουλειά του διότι αυτή έμαθε και απλώς έτυχε να είναι καλοπληρωμένη είτε επειδή διείδε την ευκαιρία της συγκεκριμένης δουλειάς (ή επειδή αγαπάει τη δημοσιογραφία όπως την καταλαβαίνει, διότι έννοια αληθινή και στέρεη για το τι είναι αυτό το ρημάδι δεν υπάρχει επακριβώς, έστω, χωρίς να επιδέχεται προσθαφαιρέσεις, κάτι που δεν θα το αποκαλούσες ακριβώς βήμα προόδου), εντυπώνεται στο νου ακριβώς επειδή δεν είναι απτός. Πρόκειται για έναν από τους ανθρώπους της τηλεόρασης που γνωρίζει εξαιρετικά την ελληνική γλώσσα αλλά που δεν χρησιμοποίησε ποτέ αυτό το όπλο στη δημόσια τηλεοπτική ζωή, για να μη δημιουργήσει την παραμικρή αμφιβολία στον τηλεθεατή για την περιγραφή ή την ερώτησή της.

Εν τέλει αποχώρησε. Τα ρεπορτάζ γράφουν ότι έφυγε πικραμένη με τη διοίκηση του καναλιού. Ίσως είναι αυτό που την οδήγησε στην απλότητα, δεν θα το ήθελα αλλά μπορεί. Σίγουρα έχει πει πράγματα που δεν θα ήθελε, έχει βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να παίξει παιχνίδια που δεν θα έπρεπε, αλλά αυτά τα τελευταία λεπτά στο δελτίο, ο σεβασμός στα χρόνια της παρουσίασης και σε όσους το παρακολουθούσαν είναι ένα δείγμα ότι βρίσκεται στη σωστή μεριά της βιτρίνας, εκείνη με τις αφράτες ανθρώπινες πάστες, που δημιουργήθηκαν από τα πιο αγνά υλικά. Και όσο πιο αγνά είναι τα υλικά, τόσο πιο αργά αναγνωρίζεται η ημερομηνία λήξης τους εν το συνόλω.
Η σιωπηλή φυγή της Μαρίας Χούκλη Η σιωπηλή φυγή της Μαρίας Χούκλη Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:16 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.