Η Τατιάνα σύμβολο; Έχει ξαναγίνει


Ό,τι διημείφθη από το απόγευμα της Πέμπτης έως και χθες στο κανάλι που κάνει εκπομπή η Τατιάνα Στεφανίδου μπορεί να είναι από αλήθεια, δηλαδή αληθινή πραγματικότητα, έως ένα συνωμοτικό τρικ, από το οποίο κερδισμένοι βγαίνουν όλοι. Η Τατιάνα Στεφανίδου είναι οτιδήποτε άλλο από αγαπητή. Δεν βάσισε στο νάζι την καριέρα της. Και στη Χρυσή Αυγή το γνωρίζουν. Μία συμφωνία, επί παραδείγματι, θα μπορούσε να είναι ευεργετική για όλους. Όπως είχε αποδειχθεί και από εκείνη την ειδεχθή κίνηση, το χαστούκι στη Λιάνα Κανέλλη, η Χρυσή Αυγή κερδίζει σε ψήφους όταν προβαίνει σε πράξεις βίας. Όσον αφορά στην Τατιάνα; Το ξέσπασμά της είναι η μόνη αληθινή στιγμή αντίστασης σε χρυσαυγίτη που δεν είναι δελτίο Τύπου οργάνωσης ή ξέσπασμα στο ίντερνετ. Υπερβολή, τόσο η αντωνυμία όσο και ο προσδιορισμός, αλλά είναι τόσο λίγες οι επίσημες αντιδράσεις, που μοιάζει να είναι η μόνη.

Η Τατιάνα Στεφανίδου είναι μία εμβληματική φυσιογνωμία της αντικουλτουριάρικης πλευράς της τηλεόρασης. Συνήθως, από το γραφείο μου μπορώ να την ακούω στην εκπομπή της, στην οποία μεταφέρεται από την οδύνη στη χαρά, από τη μία στιγμή στην άλλη. Τη μία μιλάει για ένα κακοποιημένο βρέφος και την αμέσως επόμενη στιγμή, χωρίς να έχει μεσολαβήσει ένα διαφημιστικό διάλειμμα, προσφέρει δώρα στους τηλεθεατές. Όταν μία κατάσταση δουλεύει με συγκεκριμένο τρόπο, ειδικά όταν ο χρόνος είναι σημαντικός, δεν μπορείς να πεις ότι υπάρχει προσωπική ευθύνη, πάντως εκτός από το καθήκον υπάρχει και η αίσθηση της αλλαγής. Όταν λειτουργεί μία αίσθηση για συγκεκριμένη λειτουργία μπορεί να χάνεις πολλά, αλλά απομακρύνεσαι από την ψευδαίσθηση που μπορούν να σε κάνουν δύο αισθήσεις σε λειτουργία να βιώσεις. Όποτε πετυχαίνω τη Στεφανίδου να μεταβαίνει από κάποια τραγωδία σε δώρα, υπάρχει ανεπαίσθητη αλλαγή στη φωνή, αλλά κυρίως καταλαβαίνεις την ωμότητα του συμβάντος, πόσο λίγο μετράει κάτι όσον αφορά, όχι στη ροή της εκπομπής αλλά, στην παρουσίασή της.

Συν τοις άλλοις, κάνει μπαμ ότι είναι μπίατς. Ωστόσο, είναι γεννημένη πρωταθλήτρια. Νικήτρια υψηλού βεληνεκούς. Ο μαγνητισμός που προκαλεί ο τρόπος που σε κάνει να αντιπαθείς προκαλεί την εντύπωσή της στο μυαλό σου. Η Τατιάνα, για όσους τη γνωρίζουν ή την αναγνωρίζουν, είναι ή πολύ συμπαθής ή, σε πλειοψηφία, αντιπαθής. Το έκανε καύσιμο για να γίνει παρουσιάστρια υψηλού βεληνεκούς και να δείχνει ότι ξέρει όλα τα κόλπα ή τουλάχιστον κάτι που δεν ξέρεις εσύ: Αναδεικνύει την καχυποψία σε τέχνη, στο ίδιο επίπεδο που το κάνει ο καλύτερος του είδους.

Τώρα, σε ό,τι αφορά την εναντίωσή της με τη Χρυσή Αυγή και το γείωμα στον τηλεθεατή που δήλωσε χρυσαυγίτης…
  


Δεν είναι τώρα η χειρότερη εποχή από την πλευρά της χειραγώγησης, της προπαγάνδας και της ποιότητας του ανθρώπου ως οντότητας που ζούμε. Ούτε μπορούμε να κρίνουμε τον άνθρωπο από τα ποσταρίσματά του, επί παραδείγματι, διότι ανάγεται σε ένα σύνολο ανθρώπων που αναλώνονται στην ίδια κίνηση, άρα, επί της ουσίας, καθίσταται μέλος μίας μάζας. Οι τεχνικές χειραγώγησης υπήρχαν ανέκαθεν, απλώς η εικονικά μειωμένη απόσταση κάνει τα μέσα προπαγανδισμού πιο ισχυρά και πιο λεπτά, χειρουργικά. Στην αναλογία, ο άνθρωπος που πείθεται παραμένει το ίδιο χαζός. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, μία βαλκανικοδυτικοιουδαϊκή χώρα σε νοοτροπία και μόνη στο είδος της σε θέση, αγαπάει τους προδότες με τον ίδιο τρόπο που αγαπάει τους ηγέτες της. Ίσως και λίγο περισσότερο, αφού συγχωρεί την ανομία. Και τελικά, αν κάποιος βρεθεί σε μία θέση που του επιτρέπει να υπεραμυνθεί αξιών οι οποίες είναι ανθρωπιστικές, είτε τις ασπάζεται τελικώς ή όχι, γίνεται σημαίνον πρόσωπο. Έγινε με τον Κωνσταντίνο Κανάρη, που ανέλαβε να χωρίσει την Ελλάδα στα δύο λίγο μετά την ανεξαρτησία της, έγινε με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, που ακόμα και ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος θεωρεί ότι η ανάληψη της Φιλικής Εταιρείας από εκείνον ήταν χαμένος χρόνος και με δυσκολία του δίνει συγχωροχάρτι, έγινε με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που σκότωσε τον Ιωάννη Καποδίστρια, με τον Ιωάννη Μεταξά, που είπε όχι στους Ιταλούς και πάει λέγοντας.

Για φανταστείτε, σε μερικές δεκαετίες, αυτή να λογίζεται ως πράξη αντίσταση κατά ενός καθεστώτος και ο υποκειμενικός ιστορικός του μέλλοντος να γράφει ότι «σε μία εποχή που η κοινωνία υπέφερε και η κυβέρνηση ένιπτε τας χείρας της μπροστά στην επέλαση του φασιστικού καθεστώτος, μία ευκατάστατη γυναίκα προέβη σε μία πράξη αληθινής αντίστασης, που εκείνη την ώρα μπορεί να μην άναψε τη σπίθα αλλά, έδειξε το δρόμο για την αντιμετώπιση του φασιστικού καθεστώτος». Υπάρχει πάντα μία πιθανότητα, άλλωστε σε μερικές περιπτώσεις η περιγραφή στην Ιστορία είναι αφελής, διότι στόχος της είναι να γίνεται ευνόητη και δεν προσπαθεί να εξηγήσει την αλληλουχία των γεγονότων που οδηγούν σε μία συνωμοσία.

Όμως, όσο και να λοιδορήσεις την πράξη, αυτό που συνέβη, για όποιον λόγο και να συνέβη, ήταν καλύτερο από το να εξοργίζεσαι στην ευρυζωνικότητα επειδή έσπαγαν πάγκους μαγαζιών ή επειδή προπηλάκισαν παιδιά σε σχολείο. Τα μέσα μπορεί να το επέτρεπαν, μπορεί να το επιτρέπουν γενικώς, από τη στιγμή, μάλιστα, που δεν υπάρχει, θεωρητικά, ευνομούμενος άνθρωπος από τη μεγαλοαστική τάξη που να θυσίαζε το κορμί του, τη σωματική ακεραιότητα ή την πνευματική διαύγειά του, η οποία μπορεί να νιώσει κραδασμούς από το φόβο εκείνου που γίνεται να συμβεί,, εκτελεσμένου μέσω εντολών από ανθρώπους που χλευάζουν δολοφονίες που έχουν πραγματοποιηθεί, αλλά πέρα από τους δασκάλους, που βρέθηκαν σε εκείνο το σημείο, δεν έσπευσε κάποιος άλλος για βοήθεια.

Έχει πάψει από καιρό να είναι αστείο και επίσης εδώ και μπόλικα τικ και τακ του ρολογιού έχει πάψει να είναι προς σκέψη. Η Στεφανίδου μπορεί τώρα να θυμήθηκε ότι δε μιλάει με χρυσαυγίτες, αλλά το θυμήθηκε σε μεσημεριανή prime time με θεαματικότητα, δημοσίως. Αν αυτό δώσει ακόμα περισσότερες ψήφους στη Χρυσή Αυγή, κάτι που είναι γνώμη μου ότι θα γίνει διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος αντιμετώπισης των χυδαίων προβλημάτων από το να μην ασχολείσαι μαζί τους, αν αυτό της αυξήσει τα νούμερα τηλεθέασης τις προσεχείς μέρες και την κάνει να δίνει ένα τυράκι κάθε φορά στους τηλεθεατές, λύνοντας το παζλ και πείθοντας, μέσα από γεγονότα που θα ξεπηδήσουν, ότι επρόκειτο για αυθόρμητη κίνηση (κάτι που, όπως αναφέρθηκε ξανά, μπορεί να ισχύει) μοιάζει δευτερεύον. Κι αν η περιγραφή του ιστορικού του μέλλοντος φαίνεται υπερβολική, ας περιμένει κάποιος να διαπιστώσει τι θα συμβεί όταν υπάρξει μία μεσοβέζικη αντιμετώπιση από επίσημους φορείς για να μαζευτούν, με ελαφριά αντιβίωση, νέες πράξεις βίας. Τότε που το «μέχρι και η Τατιάνα Στεφανίδου αντιμετώπισε τους χρυσαυγίτες στα ίσα και την κυβέρνηση τη φτύνουν και ψάχνει να δει αν βρέχει», γίνει πραγματικότητα και η κατάσταση υπερκεράσει το υποκείμενο, αγιοποιώντας το. Καλώς ήρθες στον κόσμο των συμβόλων, Τατιάνα, ευχόμαστε να περάσεις καλά με την ηλεκτρική φωνή σου να φτάνει ως τα μηνίγγια μας, τινάζοντας, πρώτα, τις εγκεφαλικές ενώσεις μας στον αέρα. 

Στο ρόλο του Properman

ο Λευτέρης Ελευθερίου
Η Τατιάνα σύμβολο; Έχει ξαναγίνει Η Τατιάνα σύμβολο; Έχει ξαναγίνει Reviewed by Proper Man on 6:24 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.