Περί ρηχότητος το 2016


Είναι το ανθρώπινο είδος μίζερο; Οι γιορτές χρησιμεύουν για τέτοιες απορίες, ειδικά από τη στιγμή που είναι αρκετά δύσκολο να είναι το μυαλό σου καθαρό. Υπάρχει μία ταινία, που λέγεται «Postcards from the edge», ημιαυτοβιογραφική, στην οποία η Μέριλ Στριπ παίζει την Κάρι Φίσερ. Το αστειάκι της Φίσερ, όταν τιμήθηκε η Στριπ με ένα από τα αμέτρητα βραβεία που έχει πάρει, είναι ότι «η Μέριλ είναι καλύτερη από εμένα από ό,τι είμαι εγώ».

Η Κάρι Φίσερ και η μητέρα της, Ντέμπι Ρέινολντς, ήταν η τελευταία στενοχωρική και μελαγχολική ιστορία του 2016. Ήταν ένα έτος που είχε πολλούς θανάτους, σε επίπεδο τέχνης, σε όποια μορφή της. Ήταν τόσοι πολλοί οι άνθρωποι που πέθαναν, που, αν τον κοιτάξεις από ορισμένο πρίσμα, ο θάνατος μοιάζει με καρτούν. Τώρα, αυτό οφείλεται στο baby boom, την υπεργεννητικότητα μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και σε μία σειρά από τυχαία γεγονότα. Όπως, παραδείγματος χάρη, πώς νιώθουμε για τη ζωή και πώς αυτό ανταποκρίνεται στην ηλικιακή περιγραφή.

Αν και οι ανασκοπήσεις έχουν κάτι αγαπησιάρικο, αν και οι ημερομηνίες και οι αριθμοί τελούν το έργο τους υπό την αιγίδα του ρομαντισμού, να αποχαιρετάς ένα έτος να φύγει και να μην ξανάρθει είναι παιδιάστικο. Είναι, όμως, σε κάθε περίπτωση μία κατανοητή ψευδαίσθηση, διότι η πορεία πρέπει να πασπαλίζεται από μαλακά ζαχαρωτά και άσπρους, πράσινους, ροζ, μπλε, κόκκινους και κίτρινους κόκκους από τρούφα. Διεισδύοντας στα άδυτα της ψευδαίσθησης το δίλημμα ξεπροβάλλει από μόνο του: είναι η άρνηση αρκετή για να καταστήσει πραγματικότητα τη μη πραγματικότητα, επειδή κάποια στιγμή ούτως ή άλλως η πραγματικότητα θα επικρατήσει; Μπορεί να μην είναι δυνατόν να γνωρίζουμε, ακόμα και αν επιστρατεύσουμε τους λογικούς νόμους, όμως αυτό που θυμόμαστε, μία παρτίδα από πράξεις, ανάγονται ως επί το πλείστον σε αυτήν τη μη πραγματικότητα.

Γιατί είμαστε, λοιπόν, εδώ; Θέλουμε να θυμόμαστε ό,τι συνέβη. Ακόμα και θέλοντας να ξεχάσουμε, επιθυμούμε να θυμόμαστε. Κάθε έτος έχει θλιβερές προσωπικές στιγμές και αλαλαγμούς, πένθος και πανηγυρισμούς, με μία λέξη δράμα. Το έτος που μας αποχαιρετά ήταν γεμάτο από τέτοιες καταστάσεις, μένοντας στο ανάλαφρο της υπόθεσης, μην τολμώντας να ανοίξουμε το χάρτη της μισαλλοδοξίας, εκείνων που τώρα κρυώνουν, των άγνωστων στρατιωτών ενός πολεμικού πεδίου που δεν παίρνει κρατουμένους. Υπήρχε ένα υπέροχο σύνθημα την εποχή που ο φεμινισμός γινόταν κάτι. Έλεγε, «υπάρχει κάποιος πιο άγνωστος από τον άγνωστο στρατιώτη. Η γυναίκα του». Ας μην οικτίρουμε τη λαϊφσταϊλάτη διάσταση επειδή τώρα, αυτήν τη στιγμή, κάποιος πνίγεται σε μία θάλασσα προσπαθώντας να περάσει τα σύνορα. Το αληθινό πρόβλημά μας στην αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης είναι ότι την αναγνωρίζουμε. Έχει μπει στο μυαλό μας, όπως οι χαλασμένες μηχανές των αεροπλάνων, όπως ο καρκίνος και η παιδοφιλία, όπως όλα αυτά τα μεγάλα πράγματα που οδηγούν σε απώλειες και που, αν δεν είναι κοντά στο σπίτι μας, φιλοσοφούμε πιάνοντας το πιγούνι μας και αναφερόμαστε στην ανάγκη της Γης να αδειάσει ή τη στατιστική. Αλλιώς, καταριόμαστε την ώρα και τη στιγμή που πληρώνουμε τις αμαρτίες άλλων, παρελθοντικές πράξεις που οδηγούν σε ανεπούλωτες πληγές.

Μία χρονιά, λοιπόν, σε επικεφαλίδες, με σαφές προσωπικό γούστο.

Η κορυφαία ελληνική αθλητική στιγμή

Το ασημένιο μετάλλιο του Σπύρου Γιαννιώτη στο Ρίο. Μετά από 4 Ολυμπιακούς Αγώνες, το ταξίδι του με προπονητή τον υπέροχο Νίκο Γέμελο με τη βάρκα είχε για καπετάνισσα την Ειμαρμένη. Είναι τόσο σπάνιο ένα τέτοιο τέλος, αλλά όχι πιο σπάνιο από τον ίδιο τον Γιαννιώτη, που έγινε πατέρας ανήμερα της γιορτής του. Μπορεί η Ελλάδα να πήρε χρυσά, με Πετρούνια και Κορακάκη, στο Ρίο, αλλά αυτή εδώ η ιστορία εξετάζεται μέσα από το υπόβαθρο χρόνων, τη στιγμή που θέλησε να σταματήσει, την επιστροφή, τις ανεξάντλητες διακρίσεις στο θαλάσσιο στίβο μέχρι την τελευταία στιγμή και το ασύλληπτο δράμα της, την αργοπορία στο χτύπημα της ταμπέλας που του στέρησε το χρυσό μετάλλιο.

Η κορυφαία αθλητική στιγμή

Καιρό σκεφτόμουν να γράψω ένα κείμενο συγκρίσιμο, αλλά είναι τέσσερις συγκεκριμένες καταστάσεις. Το πρωτάθλημα της Λέστερ, το τρίτο διαδοχικό ολυμπιακό τρεμπλ του Γιουσέιν Μπολτ, τα 6 μετάλλια του Μάικλ Φελπς, με τρελό, βρετανικού φλέγματος, χάιλαϊ την τριπλή ταυτόχρονη άφιξη στα 200μ. πεταλούδα με τους Τσαντ λε Κλος και Λάζλο Τσεχ στη δεύτερη θέση, το πρωτάθλημα των Κλίβελαντ Καβαλίερς στο ΝΒΑ. Μόνο αυτές τις τέσσερις συνισταμένες να βάλεις στον αθλητικό λογαριασμό, μιλάμε για ένα εκρηκτικό αθλητικό έτος. Ξέρετε κάτι; Τον Μάιο έλεγα ότι το πρωτάθλημα της Λέστερ είναι η κορυφαία αθλητική στιγμή και συνέχισα έτσι μέχρι τον Νοέμβριο. Είναι πρωτάθλημα, το πιο εντυπωσιακό και δύσκολο στον κόσμο, μία μεγάλη περίοδος 38 παιχνιδιών στην οποία μία ομάδα που τη σεζόν 2014-15 έσωσε τις τελευταίες 5 αγωνιστικές την παρτίδα του υποβιβασμού αναρριχήθηκε στην κορυφή, παρά πάσαν προσδοκία. Η επιμονή σε αυτήν ισχύει, αλλά είναι πιο ευάλωτη. Το Κλίβελαντ είχε να δει τίτλο από οποιαδήποτε ομάδα 51 χρόνια και οι Καβαλίερς βρίσκονταν πίσω με σκορ 3-1 στη σειρά με τους Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς, οι οποίοι έκαναν ρεκόρ νικών σε κανονική περίοδο, 73-9. Αυτή η ανατροπή είναι μυθική, ο ΛεΜπρόν Τζέιμς έγινε με αυτό το πρωτάθλημα ένας από τους πέντε κορυφαίους στην ιστορία του μπάσκετ, αλλά... Όλο το χρόνο οι Καβς τον έβγαλαν στην Ανατολή, προετοιμαζόμενοι, ουσιαστικά, για αυτούς τους τελικούς. Η Λέστερ άφησε πίσω της ομάδες που ο δικός της προϋπολογισμός αντιστοιχεί σε δύο παίκτες του, έγιναν ινδάλματα ο Τζέιμι Βάρντι και ο Ριγιάντ Μαχρέζ, πήρε πρωτάθλημα ο Κλαούντιο Ρανιέρι, τραγούδησε το «Nessun Dorma» ο Αντρέα Μποτσέλι.


Ο πιο ψυχαγωγικός θάνατος

Μισό, πάω να φορέσω μία τραγιάσκα. Λοιπόν: Γεννήθηκε το 1917 στη Βουδαπέστη, έγινε θεά του Χόλιγουντ ως pin up girl, παντρεύτηκε 9 φορές, η ανατολικότητά της νικήθηκε μόνο από τη φρεσκάδα της και την απόλαυσή της για τη ζωή, η αδελφή της παντρεύτηκε έναν από τους άντρες της, έφαγε ενα καλό μπερτάκι ξύλο από τον αρχιplayboy Πορφίριο Ρουμπιρόζα, με τον οποίο συναγελαζόταν, και πάλι βγήκε σε σόου του Λας Βέγκας προκειμένου να τον ξεφτιλίσει, έχει πει τη μυθική ατάκα «δεν ξέρω από σεξ, ήμουν πάντα παντρεμένη», έχει πει το επίσης απίστευτο «ένα κορίτσι θέλει την αγάπη, για αυτό παντρεύεται και συνεχίζει να παντρεύεται μέχρι να τη βρει» και πάλι έζησε 99 χρόνια! Κέιτι Πράις, Καρντάσιανς και λοιπές ατάλαντες κυρές, γυρίστε στην ποντικοφωλιά σας: Η Ζα Ζα Γκαμπόρ έριξε με τις αστραπές της το ζωμό της ζωής.

Το μεγαλύτερο σοκ

Τραμπ.

Το καλύτερο βιβλίο για το 2016

Όχι το καλύτερο του 2016, αλλά για το 2016. Τη χρονιά που διάβασα τις αριστουργηματικές «Πύλες της Φωτιάς», ερωτεύτηκα στα ρυάκια των Τρικάλων Κορινθίας την οικογένεια Μπουενδία. Τα «Εκατό Χρόνια Μοναξιά» του Μάρκες είναι λογοτεχνία.

Το διαφημιστικό τρικ

Η υποτίμηση του θανάτου του Φιντέλ και τα συμπαρομαρτούντα, που μας έκαναν περίπου να νομίζουμε ότι πέθανε Αφρικανός δικτάτορας.

Η κορυφαία ταινία για το 2016

Θα πω το «Across the Universe». Είναι ασφαλές και μου αρέσει ο Τζιμ Στέρτζες σχεδόν όσο αρέσει στην Αν Χάθαγουεϊ. Τι να πω... Είμαι ρηχός.

Η κορυφαία σειρά

Θα πω το «The Young Pope», επειδή το «How to get away with murder» είναι ωραίο, αλλά ο νέος Πάπας έχει Σορεντίνο, Τζουντ Λο και αρέσει στην Ανέζα.

Η ωραιότερη φράση

«Κόπηκες μωράκι;».

Η πιο παράξενη κωμωδία

Τραμπ.

Η επιτομή του βρετανικού φλέγματος

Τραμπ.

Το κέντρο του κόσμου

Παρίσι. Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε όποιον τρομοκράτη θέλετε. Εμπρός.

Η πιο αστεία επαναλαμβανόμενη κωμωδία

Η Αγγλία σε σπουδαία διεθνή ποδοσφαιρική διοργάνωση.

Η πιο αστεία επαναλαμβανόμενη κωμωδία σε παραλλαγή: 

Η Αγγλία σε σπουδαία διεθνή ποδοσφαιρική διοργάνωση ΜΕ Brexit.

 Η γυναίκα

Μόνικα Μπελούτσι (ήταν δίσεκτο, αλλά έχει τα όριά του).

Το διαζύγιο

Θα πω εκείνο του Τζόνι Ντεπ και της Άμπερ Χερντ. Είχε ξύλο, μάλλον ναρκωτικές ουσίες, μία αμφιφυλοφιλική σύζυγο και ουδείς ξέρει τι ακριβώς έγινε, ποια είναι η αλήθεια και πού αρχίζει το ψέμα. Οι Μπραντζελίνα, μαζί, είναι τοτάλ 0% λιπαρά.

Ο γάμος

Έρχεται.

Η φωτογραφία

Η βασική του κειμένου. Οι Δελφοί, όπως δημοσιεύτηκαν στο «National Geographic».

Η σκέψη: 

Όπως έλεγε ο Αντονέλο Μοντερούμπιο ντε λα Σόσα, «τα κορίτσια είναι το όπιο του λαού, η πηγή της ζωής και αν ήμουν βαθιά ανάμεσα στα κορίτσια ούτε θα διάβαζα ούτε θα έγραφα ποτέ. Το πολύ να έτρωγα, για να ζήσω».

Η ελπίδα

Giannis. Έπεισε τους Μπακς να τον αφήσουν να παίξει στο προολυμπιακό. Το φωνάζουν Giannis στις ΗΠΑ, το «Greek Freak» δεν ακούγεται πια και θεωρείται «true unicorn», δηλαδή κάποιος που δεν έχει εμφανιστεί στα γήπεδα. Όταν σε αναγνωρίζουν με το μικρό, περιποιεί σπουδαία τιμή. Ελπίζω να έρχεται να παίζει με την Εθνική για χρόνια, διότι ακόμα και αν ο πατριωτισμός είναι πια συζητήσιμο μέγεθος, με τις φασιστικές σκέψεις να είναι πλέον ένα φυτό που δεν έχει σκοπό να μαραθεί- όλο και κάποιος θα το ποτίζει- η θέλησή του να πάει στο Προολυμπιακό με έκανε εθνικά υπερήφανο για άγνωστο λόγο. Το χέρι της φωτογραφίας που είναι κολλημένο με το δικό του, είναι του Προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα. Δεν έχω δεύτερες σκέψεις για το γεγονός ότι δεν πρέπει να δίνουμε σε κανένα λόγο για τη μιζέρια μας, ούτε ότι δεν πρέπει να περιαυτολογούμε όταν καταφέρνουμε κάτι. Αλλά ό,τι έρχεται εκ των έσω, είναι άξιον ασπασμού, εκτός από την επιθυμία για την καταστρατήγηση των άγραφων φυσικών νόμων.


Ευτυχισμένος ο νέος χρόνος. Και μην ξεχνάτε: Επειδή πέθανε όλος ο κόσμος δε σημαίνει ότι αν δεν τονίσετε την υγεία στις ευχές σας βλαστημάτε. Όλες οι ευχές την περιέχουν. Ή σχεδόν όλες.  
Περί ρηχότητος το 2016 Περί ρηχότητος το 2016 Reviewed by Proper Man on 11:30 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.