Οι Μάγοι της Σαστιμάρας


Ο άγραφος νόμος αναφέρει το εξής: για να προλογιστεί το τέλος ενός χρόνου πρέπει να περάσει και η δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, η οποία είναι εκείνη που γιορτάζουν οι Μανώληδες και οι Εμμανουέλες. Στην περίπτωση που θέλεις να θυμηθείς τι έγινε οποιαδήποτε χρονιά, δηλαδή, πρώτα πρέπει να πιεις.


Γιατί είναι δύσκολο. Να ανεχθείς, κυρίως, ότι τα χρόνια περνούν. Η γεωμετρία διαφοροποιείται αισθητά. Η διαδικασία της σχηματικής διαφοροποίησης, βεβαίως, γίνεται δίχως την απαιτούμενη κατανόηση τη στιγμή της πράξης, διότι ο μετασχηματισμός κάθε είδους δεν είναι κατάσταση που περνά από το χέρι σου. Αν τη βιώνεις ως θεατής ή ακροατής είναι αμφίβολο υπό την έννοια της συνειδητότητας, αλλά είναι βέβαιο ότι τη βιώνεις ως θεατής ή ακροατής αναγκαστικά, παρά το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζεις αυτό που βλέπεις ή αυτό που ακούς. Μπαίνοντας στη δράση είτε απομονωμένος, η διαδικασία της μεταλλαγμένης κατάστασης είναι κάτι από το οποίο δεν γλιτώνεις. Μετά έρχονται κάποιες στιγμές που σου θυμίζουν το παρελθόν, ένα χάδι στα μαλλιά, η ενθύμιση της οικειότητας μέσα από κωδικούς που είχες ξεχάσει ότι διαθέτεις με τον πλησίον, που είναι μία καλή βόλτα πίσω. Θα μπορούσε να είναι ένα σημάδι από σκηνές από ταινία προσεχώς, μόνο που κάτι τέτοιο θα ήταν καλό να μη θεωρήσεις ότι συμβαίνει. Περισσότερο και από μία επιστροφή, που μπορεί να σου φαίνεται γοητευτική αλλά είναι πισωγύρισμα και μάλιστα, αν στυλώσεις τα πόδια, οδυνηρό, είναι απείρως σαγηνευτικότερο να υπάρχει ώστε να είσαι βέβαιος ότι ούτε εσύ ούτε πρόσωπα από αυτά που έχουν σηματοδοτήσει την πρόοδο ή τη στασιμότητά σου έχουν ρίξει μαύρη πέτρα πίσω τους.

Νομίζω ότι είμαι αναγκασμένος να αποδεχθώ πως το 2016 ήταν τόσο γεμάτο ανεξαρτήτως υπερπληροφόρησης. Αν και επιμένω πως η απόσταση από τα social media θα μπορούσε να σώσει την πληροφορία ως αγαθό, εν τούτοις το να είσαι αμέτοχος δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι θα σε έβαζε σε ένα στρόβιλο άγνοιας μέσα από τον οποίο θα απέφευγες να βγάλεις συμπέρασμα για το πόσο γεμάτο ήταν το έτος που κυριολεκτικά μάς αφήνει χρόνους. Θάνατοι, αεροπλάνα που έπεσαν, διαζύγια, τάση προς ακραία στοιχεία. Δεν ξέρω αν το πρόβλημα είναι ενεργειακό, αν φταίει το baby boom, η υπεργεννητικότητα τις δεκαετίες του ’40 και του ’50, στην οποία στράφηκαν οι άνθρωποι για να ρεφάρουν τα 52 εκατομμύρια απώλειες του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ή αν, κατά τη μυθολογία, η γη επιζητεί αίμα για να τραφεί μέσα σε αυτές τις δεκαετίες της εικονικής ειρήνης. Δεν ξέρω καν αν είναι συμβολισμός, ο πρόλογος μίας εποχής που έρχεται ή αν ήταν παρένθεση. Σημασία έχει ότι συνέβησαν ένα κλικ περισσότερα πράγματα και ψυχές φτερούγισαν προς τον ουρανό σε μεγαλύτερη συχνότητα, μία κατάσταση που γίνεται πιο σταθερή και συμπαγής μέσα από το ίντερνετ, αλλά που όντως συμβαίνει.

Για αρχή (του τέλους), έχω ξεχωρίσει δύο πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Ήταν αχνιστή η φαντασία των εκδοτών σε όλο τον κόσμο όταν ο Ντόναλντ Τραμπ έγινε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Ως properman.gr είχαμε περάσει ωραία εκείνη τη νύχτα, αν και στο τέλος της η αναπόφευκτη μελαγχολία έδωσε τη θέση της στην ένταση των στιγμών που προηγήθηκαν. Αυτή η μελαγχολία είναι που θυμάσαι περισσότερο, διότι την εκστατική προσμονή διαδέχθηκε ένα σοκ, το σοκ του δόγματος που θα έγραφε και η Ναόμι Κλάιν.

Το πρωτοσέλιδο της «Daily Mirror» ήταν άψογο. Το Άγαλμα της Ελευθερίας να κρατά το πρόσωπό του, ένα δημιούργημα του Λονδρέζου πανκ καλλιτέχνη Τζι Βόγκερ στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και από κάτω η ερώτηση: «What have they done?». Δηλαδή, «τι έκαναν;». Ήταν πολύ δύσκολο να το πιστέψει ο κόσμος ότι ο Ντόναλντ Τραμπ βγήκε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Για την ακρίβεια, υπήρχε μία σαστιμάρα. Δεν είναι ότι ήταν τόσο μονόμπαντη η αναμέτρηση με τη Χίλαρι Κλίντον που ο Τραμπ αποκλειόταν να βγει Πρόεδρος. Ήταν εκείνη η κατάσταση μπροστά στην οποία η φαντασία ωχριά: Η στιγμή που ο Τραμπ βγήκε Πρόεδρος. Θα μπορούσες να έχεις πει ότι «δεν βλέπω καλά τη Χίλαρι και ο Τραμπ μάλλον θα βγει Πρόεδρος», αλλά, ακόμα και αν το πίστευες, η στιγμή που έγινε, ή καλύτερα που συνέβαινε, ήταν τόσο σουρεαλιστική που οποιαδήποτε υποψία και άλλα τόσα σενάρια ωχριούσαν. Η φωνή κατέβαινε μερικά ντεσιμπέλ, δεν ήξερες πού να κοιτάξεις. Τα μηνύματα είχαν απλώς την επικεφαλίδα. Την είδηση. Θα ήταν πιο εύπεπτο ακόμα και αν έβγαινε Πρόεδρος ο Όμηρος Σίμπσον. Ήταν πολύ δύσκολο να το αποδεχθείς.

Σε τέτοιες στιγμές ευδοκιμούν οι Άγγλοι. Οι Μάγοι της Σαστιμάρας.

Το μεσημέρι της Τρίτης έγινε σχετική συζήτηση. Ο ισχυρισμός ότι οι βόρειοι πίνουν μπύρα μαζί με ουίσκι ή με βότκα για να τινάξουν το μυαλό τους, ακόμα και αν αυτό προκαλεί λύπη αντί για χαρά, η οποία, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση προτιμάται από την απάθεια δεν ήταν άσχημος. Η δική μου θεωρία, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους Άγγλους είναι η εξής: Έχουν θεσμούς για να τους κοροϊδεύουν. Έχουν τη βασίλισσα για να τη θαυμάζουν και να τη σαρκάζουν ισομερώς. Στο βάθος του μυαλού τους θέλουν να συνεχίζεται η «κατάρα» της ποδοσφαιρικής εθνικής Αγγλίας, για να μπορούν να ευφυολογούν εις βάρος της. Θα ήταν πολύ δυστυχισμένοι οι Άγγλοι αν η ζωή τους ήταν ένας θρίαμβος, τουλάχιστον των θεσμών προς την ανθρωπότητα.

Για αυτό και η «Daily Mirror» με το γνωστό φλέγμα έφτιαξε ένα από τα κορυφαία πρωτοσέλιδα της χρονιάς. Το δεύτερο που διαλέγω ήταν εκείνο της «New York Post» όταν έγινε γνωστό το διαζύγιο του Μπραντ Πιτ με την Αντζελίνα Τζολί.

Ασφαλώς υπάρχουν καλύτερες φωτογραφίες, πολύ πιο σημαντικά θέματα και, κυρίως, πρωτοσέλιδα που δεν ξέρουμε. Ακόμα και αν ασχολείσαι με μεθοδικότητα, κάτι θα σου ξεφεύγει, πόσω μάλλον όταν απλώς υποπίπτουν στην αντίληψή σου.

Είναι, όμως, ένας σατανιστής σε μαύρη κωμωδία. Το χιούμορ που σε κάνει να ευφραίνεσαι χωρίς να σε κάνει να γελάς. Να μειδιάς, ακόμα και αν το σκέφτεσαι μετά από πάρα πολύ καιρό. Η «Post» της Νέας Υόρκης αποφάσισε να το γλεντήσει αλά Λέτερμαν, με το νοσηρό χιούμορ του παλιού παρουσιαστή. Αποφάσισε να καθρεφτίσει την πόλη της στη lifestyle διάστασή της, πώς θα αντιμετώπιζαν κοιτάζοντας το «Μεγάλο Μήλο» από μία γέφυρα του Χάντσον, το διαζύγιο Τζολί και Πιτ.


Η Άνιστον να σκάει στα γέλια είναι πολύ κοντινό σε αριστούργημα. Είναι η Ροζάν Μπαρ στις «Διαβολογυναίκες» με την αίσθηση ανεξαρτησίας που είχε η Σούζαν Σάραντον στο «Θέλμα και Λουίς». Μπορεί να μην είναι αριστούργημα, αλλά, όπως συμβαίνει με τα βιβλία του Χόρνμπι, αντιλαμβάνεσαι πόσο δύσκολη είναι, σε ορισμένες περιπτώσεις, η ποπ κουλτούρα και πόσο εύκολα επανατοποθετούνται τα όριά της. 
Οι Μάγοι της Σαστιμάρας Οι Μάγοι της Σαστιμάρας Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:31 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.