Ο σεξισμός και η σωστή αναλογία


Το πιο φυσιολογικό, όταν δρας, είναι να βρίσκεσαι μπλεγμένος σε στιγμές που αποκαλούνται «λεπτή κλωστή».
Είναι οι στιγμές που είσαι αναγκασμένος να ψάξεις τη σωστή αναλογία για να ξεμπλέξεις το κουβάρι, που δυνητικά μοιάζει με την παραβολή του χειρουργού γιατρού, αν υπήρχε κάποια τέτοια. Όπως, δηλαδή, πρέπει να πειράξει ένα συγκεκριμένο όργανο με το νυστέρι, χωρίς να αγγίξει κάποιο άλλο, για να μη δημιουργηθούν επιπλοκές. Ή το εμβληματικό, για να υπάρξει λογοτεχνική ροπή, εύρημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο «Έμπορο της Βενετίας», με τον Σάιλοκ να επιζητά μία λίβρα σάρκας από τον Αντόνιο, για να παρέμβει η δικαιοσύνη και να του διαμηνύσει ότι αν μαζί με τη λίβρα έπαιρνε και αίμα θα καταδικαζόταν σε θάνατο.

Τέτοια περίπτωση φαντάζει εκείνη της Έφης Αχτσιόγλου, της νέας υπουργού Εργασίας. Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις μέρες από τότε που ανακηρύχθηκε υπουργός και το θέμα μοιάζει παρωχημένο. Όμως είναι σχεδόν φρέσκο.

Το αληθινό ζήτημα με την Αχτσιόγλου είναι τι θα κάνει στο υπουργείο. Δηλαδή το έργο της. Δευτερεύον, είναι ο σεξισμός. Η Ελλάδα, άλλωστε, συγκαταλέγεται στις χώρες που δεν έχουν βγάλει γυναίκα πρωθυπουργό και ασφαλώς αυτό δεν έχει τύχει. Όχι απλώς δεν έχει βγάλει, αλλά ουδεμία έχει πλησιάσει, κατά διάνοια σε αυτό το αξίωμα. Αν ζούσα μία αφράτη και πλήρη σε χρόνια ζωή πιθανότατα να βρισκόμουν στο οριακό σημείο, εκείνο που η σκέψη θα είχε μεστώσει. Βεβαίως, υπάρχουν πάντα τα ψιλά γράμματα και οι πονηροί, εκείνοι που θα έβρισκαν κάτι πίσω από μία τέτοια επιλογή: το να συμβαίνει κάτι που έχεις διαβλέψει δε σε κάνει λιγότερο πονηρό.

Ο σεξισμός είναι ένα δράμα. Για τον περισσότερο ανδρικό κόσμο αντικαθιστά την προγενέστερη κυριαρχική θέση του. Σε κάθε περίπτωση, η κρίση του είναι δομημένη όχι μόνο με κατάλοιπα του παρελθόντος αλλά και με τρέχουσες ζημιές. Είναι ασφαλές να λέμε ότι η γυναίκα πρέπει να κρίνεται ισομερώς για τις πράξεις της, όμως για να συμβεί το μυαλό πρέπει να είναι πλήρως καθαρό. Πρέπει να αναγνωρίζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, το περιβάλλον, όλες τις συνισταμένες, ώστε να μπορεί να δομεί την κριτική με βάση την κατανόηση, η οποία είναι εκείνη που λείπει από τα social media, διότι η κατανόηση δεν είναι κάτι που βρίσκεις στο παζάρι, αλλά χρειάζεται να τη δουλεύεις και δεν είναι ένα χάρισμα, μία κλίση που μπορείς να έχεις ή να διαμορφώσεις εξ απαλών ονύχων, παρά μία κατάσταση στην οποία το μυαλό παιδεύεται, έστω και αν αυτό γίνεται συμποσιακά.

Οπότε μία πράξη, αν και πρόκειται όντως για ένα αριθμητικό δρώμενο, δεν στέκει ποτέ μόνη της, ούτε ως δράση ούτε ως, έπειτα, κρίση. (Κανονικά θα έπρεπε να) Μπαίνει σε μία στατιστική κατηγορία, με το τι έχει προηγηθεί και με την πρόβλεψη για το τι έπεται.

Ξεκινώντας στην αθλητική δημοσιογραφία, τα κορίτσια που συνάντησα, και που ήθελαν να γίνουν αθλητικοί συντάκτες, χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες: στις μικρές και στις ξινές. Αυτό μοιάζει προσβλητικό, αλλά δεν είναι. Οι μικρές ήθελαν να κατακτήσουν τον κόσμο και να πετύχουν στο επάγγελμα, αν και αυτό δεν συνοδεύοταν πάντα με το αγαθό της καλής ακοής. Αν εισβάλεις σε αυτό, όμως, πρέπει να παραδεχθείς ότι η καλή ακοή μπορεί να φέρει μαζί της τους εξουσιαστικούς ρόλους. Απολαμβάνοντας το παιχνίδι του Πυγμαλίωνα, ο άντρας προσπαθεί, μέσα από τις συμβουλές, να μυήσει την κοπέλα στον επαγγελματικό κόσμο της, αλλά, ταυτοχρόνως, βιώνει την ασφάλεια του alpha male, με αποτέλεσμα να προπορεύεται το σεξουαλικό παιχνίδι, το οποίο δεν αφορά τόσο στην ίδια την πράξη, αυτή απέχει, όσο στους συμβολισμούς της. Οι ξινές, από την άλλη μεριά, αντιλαμβάνονται ότι ο ανδροκρατούμενος κόσμος, στον οποίο ζουν, είναι γεμάτος από βρώμικες και χαοτικές ανάσες, από σκουπίδια, από μεγάλες ξεδιάντροπες μπουκιές και από μπινελίκια και σεξιστικά σχόλια, πορνογραφία στο ίντερνετ και γυμνούς κώλους. Όχι, ακριβώς, αυτό που θα ήθελαν να κάνουν, αλλά επειδή η φιλοδοξία δεν έχει σταματήσει να ανασαίνει βρίσκονται διαρκώς στη θέση της επιθετικής άμυνας. Τέτοια κορίτσια «ενοχλούν», κατά πάσα πιθανότητα, τον περίγυρό τους, όμως, όπως λέει και ο Λούι Σι Κέι, δεν υπάρχει καν σύγκριση. Μία γυναίκα το πολύ να είναι ενοχλητική και να σε κάνει να τη μισείς όταν τη σκέφτεσαι. Οι δικτάτορες του Ζαΐρ έχουν σκοτώσει δεκάδες εκατομμύρια κόσμο. Οι άνδρες φτιάχνουν φονικές μηχανές και γίνονται μεγάλοι και τρανοί πατώντας στους νόμους της αγοράς, που τους έφτιαξαν άνδρες, άρα επί πτωμάτων. Ο Μακιαβέλι λατρεύεται, είναι το πρότυπο του επιτυχημένου ανδρός και ένας ανεπανάληπτος προφήτης.

Άρα δεν παίζουμε με τους ίδιους όρους. Το να ζητάς από μία γυναίκα να παίζει με τους ίδιους όρους που παίζεις εσύ δεν σημαίνει να σε κοιτάζει να παίζεις με τους όρους που έχεις θέσει και δεν καταλαβαίνει, αλλά να χρησιμοποιεί τα όπλα που της έχεις δώσει το δικαίωμα να έχει (κάτι ούτως ή άλλως μονόμπαντο) για να έχει τις δικές της πιθανότητες. Αν είσαι από εκείνους που θέλουν να το ξεπεράσουν, πρέπει να ξεβολευτείς οριστικά για να αποτίνεις τον κότινο. 

Ελάχιστα με νοιάζει πώς ανήλθε η Αχτσιόγλου στο υπουργείο και δεν θεωρώ κακό σημάδι το γεγονός ότι ένα μέλος του υπέβαλλε την παραίτησή του επειδή βρήκε ότι δεν μπορούσε να συνεννοηθεί μαζί της. Αν δεν είναι ηλίθια (που το πιθανότερο είναι πως δεν είναι), τότε το μέλος έπεσε θύμα μίας κατάστασης που θεωρούσε παγιωμένη και δεν μπόρεσε να αποδεχθεί ακόμα και αυτήν τη μικρή αλλαγή.

Από την άλλη μεριά, υπάρχει εκείνη η ιστορία με τον μαύρο που προσλήφθηκε σε μία δουλειά και δεν ήταν αποδοτικός. Όταν απολύθηκε κατηγόρησε το αφεντικό του ότι τον απέλυσε επειδή ήταν μαύρος, ενώ η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν αποδοτικός. Αν η όποια Αχτσιόγλου δουλέψει και πετύχει (υπερασπιστεί τα «πιστεύω» της, κάτι που δεν έχει κάνει ως τώρα ως επικεφαλής του γραφείου του Κατρούγκαλου) και καταφέρει να διαμορφώσει μία ανεκτή δική της ρότα, τότε η όποια εμπλοκή θα είναι το αποτέλεσμα ενός έμφυλου ρατσισμού. Αν δεν τα καταφέρει, τότε η αποπομπή της θα είναι αποτέλεσμα της αποτυχημένης θητείας της, έστω κι αν πέσει θύμα των συνεργατών της για εξωγενείς λόγους. Το δίκαιο είναι να κρίνεις μέσα από την πραγματικότητα: ο αντισεξισμός είναι το ίδιο ακραίος με τον σεξισμό. Όπως συμβαίνει με τους οργανωμένους φιλόζωους, που στην αρχή εναντιώνονταν σε εκείνους που χτυπούσαν τα ζώα και τώρα φοβάσαι να πιάσεις τη μουσούδα του σκύλου σου, επειδή μπορεί να θεωρηθεί εχθρική κίνηση, καλό θα ήταν να υπάρχει συμμετρία. Ωστόσο, όταν κάτι στη ζυγαριά γέρνει πολύ από τη μία πλευρά συνήθως πρέπει, για να έρθει στα ίσα, να γείρει πολύ και από την άλλη. Μόνο που, έτσι όπως το βλέπω, δεν είναι και απαραίτητο.
Ο σεξισμός και η σωστή αναλογία Ο σεξισμός και η σωστή αναλογία Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:11 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.