Τα ερείπια της Πρωσίας και η γκάφα του Σαμπόφσκι


Η Μπάγερν Μονάχου, με έτος ίδρυσης το 1900 και ημερομηνία την 27η Φεβρουαρίου, όταν και συστάθηκε από 11 ποδοσφαιριστές με πρωτεργάτη τον Φραντς Τζον, είχε κατακτήσει μέχρι το 1968 μόνο ένα (1) πρωτάθλημα, αυτό της περιόδου 1931-32. Αυτήν τη στιγμή έχει 26, μαζί με 5 Κύπελλα Πρωταθλητριών (1974, 1975, 1976, 2001, 2013), ένα Κύπελλο UEFA (1996), ένα Κύπελλο Κυπελλούχων (1967), το οποίο κιόλας θεωρείται το εναρκτήριο σημείο της συσσωρευμένης δόξας της.  

Δεν υπάρχει τύχη σε αυτό το κομμάτι. Ακόμα και η Μόναχο 1860, η δεύτερη ομάδα της πόλης, κατέκτησε το μόνο πρωτάθλημά της το 1966 και ήταν δεύτερη το 1967, η μόνη φορά μετά το 1931 που είχε αντίστοιχο πλασάρισμα. Το Μόναχο ήταν η πιο σημαίνουσα πόλη που επηρεάστηκε λιγότερο από οποιαδήποτε άλλη από τα γεγονότα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Και εκείνη που ακόμα και σήμερα είναι η κυριαρχική σε ό,τι αφορά το οικονομικό και το πολιτικό status quo της Γερμανίας. Η αιτιολογία έχει τη σημασία της, μαζί με το χρόνο ανάρρωσης. Ουσιαστικά, ό,τι καλό προέκυψε για τη βαυαρική πρωτεύουσα έγινε διά της εις άτοπον απαγωγής.

Το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου δεν βρήκε απλώς τους συμμάχους να πανηγυρίζουν, αλλά να έχουν την ευκαιρία να ασελγήσουν στο γερμανικό έδαφος. Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε με τη διάλυση της Πρωσίας.

Έως το 1939 η Πρωσία ήταν μία εκτεταμένη γερμανική περιοχή η οποία, στο σημερινό χάρτη, δεν αρκούνταν σε ό,τι είναι τώρα τα γερμανικά σύνορα. Με έκταση 297.007 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μετρημένη το 1920 και πληθυσμό 41.915.040 κατοίκων, ήταν ένα κράτος εν κράτει με 12 γεωγραφικά και διοικητικά διαμερίσματα. Πλην της Ανατολικής Πρωσίας περιελάμβανε τη Ρηνανία, την Έσση (το Έσσε δηλαδή), το Νασάου, τη Βεστφαλία, το Βραδεμβούργο, το Αννόβερο, τη Σαξονία, την Πομερανία, τη Σιλεσία, το Χοεντζόλερν και το Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν. Πρώτα μία μικρή περιοχή που βρισκόταν στην πολωνική Μαζουρία, το Καλίνινγκραντ (που λεγόταν Κένινγκσμπεργκ και ήταν ουσιαστικά ένα κάστρο που έχτισαν οι Τεύτονες οι οποίοι βρέθηκαν στην περιοχή, μετά τις βόρειες Σταυροφορίες και, μαζί, η γενέτειρα του Εμάνουελ Καντ, ο οποίος γεννήθηκε και πέθανε εκεί, δεν έφυγε ποτέ, όμως έκανε μάθημα Γεωγραφίας στο πανεπιστήμιο) και την πόλη Κλαϊπέντα, που τώρα ανήκει στη Λιθουανία. Οι Τεύτονες δημιούργησαν τη μεγάλη Πρωσία όταν επέστρεψαν από τα Ιεροσόλυμα, στα οποία είχαν βρεθεί ως νοσοκόμοι, εντεταλμένοι για να περιθάλψουν άλλους σταυροφόρους. Η παλιά επικράτειά τους θα εξαφανιστεί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού οι Σοβιετικοί έχουν βάλει στο μάτι την Πολωνία και θέλουν να μεγαλώσουν τα σύνορά της. Σε ένα από εκείνα τα γεωγραφικά διαμερίσματα βρίσκεται η Σαξονία, που έχει για πρωτεύουσα τη Δρέσδη και για πόλη τη Λειψία. Αυτή η πόλη, πλην του ότι είναι η γενέτειρα του Ρίχαρντ Βάγκνερ, είχε ένα πανεπιστήμιο που δημιουργήθηκε το 1409 και θεωρείται από τα παλαιότερα της Ευρώπης. Ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε και ο Φρίντριχ Νίτσε υπήρξαν φοιτητές σε αυτό. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Λειψία είναι διαλυμένη. Το ίδιο ισχύει και με τη Βαϊμάρη, το άλλο σπουδαίο πνευματικό κέντρο της Γερμανίας. Ανήκει στο κρατίδιο της Θουριγγίας, δηλαδή προς την ανατολική πλευρά, η οποία απευθείας μετά τη διάλυση του ναζιστικού καθεστώτος θεωρείται κομμουνιστική. Τη Βαϊμάρη επισκέπτονται και σε αυτήν εργάζονται όλα τα υπέροχα πνεύματα της Γερμανίας του 19ου αιώνα. Στη Βαϊμάρη έχει γεννηθεί το αντίπαλον δέος του Γκαίτε στη λογοτεχνία, ο Φρίντριχ Σίλερ. Εκεί υπάρχει ο τάφος του, όπως και εκείνος του δημιουργού του «Φάουστ» και των «Παθών του Βέρθερου», αλλά και του Νίτσε. Πλην των τάφων τους, στη μικρή πόλη ακόμα υπάρχουν τα αρχεία τους. Η φτωχή και χαοτική περίοδος μεταξύ 1919 και 1933, δηλαδή μετά το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και πριν τις εκλογές που ανέδειξαν για ισχυρό άνδρα της Γερμανίας τον Αδόλφο Χίτλερ, αναφέρεται ως Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Είναι η πόλη που τον Ιούλιο του 1919 δημιουργείται το Σύνταγμα της Δημοκρατίας και η πρώτη πατρίδα του Μπάουχαους, της καλλιτεχνικής και αρχιτεκτονικής σχολής που δημιουργήθηκε από τον Βάλτερ Γκρόπιους και που κράτησε μόλις 14 χρόνια: από το 1919 έως το 1925 στη Βαϊμάρη, από το 1925 έως το 1932 στο Ντεσάου και για κάποιους μήνες, υπό τη διεύθυνση του αρχιτέκτονα Μίες βαν ντε Ρόε, στο Βερολίνο. Οι ναζιστές, που αυξάνονταν τη δεκαετία του ’20 σαν σαλιγκάρια τον Γενάρη, είχαν εναντιωθεί στο Μπάουχαους διότι η ύπαρξη Ρώσων καλλιτεχνών του δίνει κομμουνιστική χροιά. Δεν χρειάζεται να είσαι απόγονος της Πυθίας για να μαντέψεις ότι μία από τις πρώτες δουλειές που κάνει ο, γεννημένος στην εκλατινισμένη Αυστρία, Χίτλερ είναι να διαλύσει το Μπάουχαους. Έχει παίξει τέτοιο ρόλο στο σύγχρονο πολιτισμό η Βαϊμάρη, που το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την επιλέγει, τιμής ένεκεν, ως την Πολιτιστική Πρωτεύουσα του 1999, δηλαδή του τελευταίου έτους της δεύτερης χιλιετίας μετά τη γέννηση του Χριστού.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί δεν χάνουν τα συγκεκριμένα πνευματικά κέντρα- που πια δε θυμίζουν σε κάτι τις παλιές πόλεις που φιλοξενούσαν όποιου το πνεύμα μπορούσε όντως να παράγει κάτι για την ανθρώπινη σκέψη- αλλά αυτά απομονώνονται και ουσιαστικά παύουν να υφίστανται.

Για περίπου 16 χρόνια, έως ότου φτιαχτεί το Τείχος, η Γερμανία είναι μία κατεστραμμένη χώρα και παραμένει στα μπετά παρά την ποδοσφαιρική κατάκτηση του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1954 στην Ελβετία, ένα από τα θαύματα της ποδοσφαιρικής ιστορίας. Το Τείχος του Βερολίνου είναι η προσπάθεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας να εμποδίσει την ανεξέλεγκτη φυγή προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Δηλαδή η Ανατολική Γερμανία δεν έχει την ευχέρεια να χάνει άλλους κατοίκους, οι οποίοι μεταναστεύουν δυτικά για ένα κομμάτι ψωμί. Έχει προηγηθεί, ωστόσο, η συμφωνία του Πόντσνταμ, το 1945, η οποία θέτει τα νέα σύνορα. Η γραμμή Όντερ-Νάισσε, δηλαδή δύο ποταμών θέτει τα γερμανικά σύνορα με την Πολωνία. Οι Πολωνοί και κατά συνέπεια οι Ρώσοι παίρνουν τη λωρίδα του Γκντανσκ, μία πολωνική περιοχή σήμερα, η οποία ανήκε στην Ανατολική Πρωσία.  Η πάλαι ποτέ Πρωσία διαλύεται στα τέσσερα: στη Δυτική Γερμανία πάει ένα κομμάτι, το οποίο ενέχει τη Βαυαρία, στην Ανατολική Γερμανία ένα ακόμα, το οποίο έχει και το Βερολίνο, στη Ρωσία ένα τρίτο και στην Πολωνία το τελευταίο. Ταυτοχρόνως, στη Διάσκεψη του Πότσνταμ, η οποία κρατάει από τις 17 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου του 1945 και γίνεται ερήμην των Γερμανών, τα μέρη που οι Γερμανοί είχαν κατακτήσει επιστρέφουν στις χώρες τους: ενδεικτικά παραδείγματα είναι η Σουδητία (Βοημία, Μοραβία, ένα μέρος της Πράγας), που επιστρέφει στην Τσεχοσλοβακία, η Αλσατία-Λορραίνη, που ανήκει στη Γαλλία, η Αυστρία και τα δυτικά κομμάτια της Πολωνίας, για τα οποία πιέζουν Πολωνοί κομμουνιστές. Το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Πρωσίας πάει στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με μία μεγάλη λουρίδα της Δυτικής Πρωσίας. Οι Ρώσοι αυτή παραχωρούν στην Πολωνία για να πάρουν ως αντάλλαγμα τη βόρεια Ανατολική Πρωσία, η οποία έχει το Κένινγκσμπεργκ, το οποίο βαφτίζουν, προς τιμή του άρτι αναχωρήσαντα για τον άλλο κόσμο πολιτικού Μιχαήλ Καλίνιν, Καλίνινγκραντ. Σε σχέση με τα εδάφη της Γερμανίας το 1937, η μείωση από τη συμφωνία είναι της τάξης του 25% και το μεγαλύτερο μέρος της χασούρας συμβαίνει στο ανατολικό κομμάτι.

Και ενώ οι ανατολικοί είναι οι ζημιωμένοι, οι δυτικοί είναι που διαμαρτύρονται για τη γραμμή Όντερ-Νάισσε. Στην πολωνική πλευρά κοντά στα σύνορα, που καλύπτουν μία απόσταση 198 χιλιομέτρων, οι Γερμανοί είναι πλειοψηφία. Αυτοί που κατάφεραν να ζήσουν μετά τον Πόλεμο μεταφέρονται στη Δυτική Γερμανία αμέσως μετά τη λήξη του: είναι 8.750.000 άνθρωποι και με τα δεδομένα του Πότσνταμ αποτελούν το 17% του γερμανικού πληθυσμού στη δυτική πλευρά. Αρκετοί από αυτούς μεταβαίνουν ως εργάτες στη Βαυαρία και βάζουν ένα χεράκι για τη γρήγορη ανοικοδόμηση της περιοχής, που γίνεται, επίσης προσωρινά, το κέντρο της Δυτικής Γερμανίας. Η οποία θεωρείται από τους περισσότερους η μόνη Γερμανία, καθώς δεν υπάρχουν ρώσικες επιρροές. Αυτοί είναι οι πρώτοι «γκασταρμπάιτερ», οι πρώτοι ξενιτεμένοι δουλευτές, που αμείβονται άθλια και ζουν άθλια. Αλλά όπου και να γυρίσουν το βλέμμα τους, ανταμώνουν με τα χειρότερα. Τα επόμενα χρόνια, Έλληνες και Τούρκοι θα φτάσουν στη Δυτική Γερμανία για να αναζητήσουν την τύχη τους.

Η πλάκα είναι ότι, ενώ η γραμμή Όντερ-Νάισσε λογίζεται ως προσωρινή, ισχύει ακόμα. Το Τείχος, που θεωρείται από τους Δυτικογερμανούς «Τείχος της ντροπής» και από τους Ανατολικογερμανούς «Τείχος αντιφασιστικής προστασίας», θεωρείται επίσης προσωρινό. Στην Ανατολική Γερμανία ο κομμουνισμός είναι το κυρίαρχο καθεστώς: η χώρα είναι πολύ φτωχή. Στις 21 Δεκεμβρίου του 1972 οι δύο χώρες συμφωνούν ότι είναι δύο χώρες, υπογράφεται συμφωνία στο Βερολίνο και ότι δεν υπάρχει κάτι προσωρινό σε αυτό και την αμέσως επόμενη χρονιά η Ανατολική Γερμανία γίνεται μέλος του ΟΗΕ.

Στη Δυτική Γερμανία πολύ γρήγορα το βιοτικό επίπεδο αυξάνεται: η Βόννη, η οποία είναι χτισμένη και στις δύο όχθες του Ρήνου και ανήκει στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία ονομάζεται πρωτεύουσα, αλλά αυτό είναι ένα ψίχουλο το οποίο η Βαυαρία είναι διατεθειμένη να χάσει. Ούτως ή άλλως η ζημιά στον Πόλεμο είναι μικρή: χάνει από βομβαρδισμούς από αέρος το Παλατινάτο, το μέρος της στη μεριά του Ρήνου. Μετά τον Πόλεμο υποδέχεται 2.000.000 πρόσφυγες από την πολωνική πλευρά της γραμμής Όντερ-Νάισσε, στην οποία κάνουν πια κουμάντο οι Ρώσοι. Στη Βαυαρία σκέφτονται να γίνουν ανεξάρτητο κράτος, μία ιδέα που ακόμα πέφτει κατά διαστήματα, ή ακόμα και να θεσπίσουν συμμαχία με την Αυστρία: ο Ψυχρός Πόλεμος έρχεται να εμποδίσει την πραγμάτωση αυτής της ιδέας, αφού τόσο μέσα στη Βαυαρία όσο και σε ό,τι αφορά τους δυτικούς συμμάχους, χάνει έδαφος. Στις 30 Ιουνίου του 1946 γίνονται οι πρώτες εκλογές και βγαίνουν 180 εκλεγμένοι, οι οποίοι θεσπίζουν νέο Σύνταγμα την 1η Δεκεμβρίου του 1946. Μπορεί να μην είναι ανεξάρτητο κράτος, αλά φέρονται σαν ανεξάρτητο κράτος. Αυτό συμβαίνει μέσα στη Δυτική Γερμανία και δεν ενοχλεί κανέναν. Πολύ γρήγορα, σχεδόν με τις αρχές του Ψυχρού Πολέμου το 1947, όταν οι διάδοχοι των Θίοντορ Ρούσβελτ και Ιωσήφ Στάλιν, Χάρι Τρούμαν και Νικίτα Χρουστσόφ, τα κάνουν μαντάρα μόνο και μόνο για να δείξουν ότι δεν είναι ό,τι έμεινε σε ηγετική φάση από τους προηγούμενους, στη Βαυαρία και κυρίως την πρωτεύουσά της, το Μόναχο, η ανάπτυξη έχει αρχίσει. Μόλις δύο χρόνια μετά την καταστροφή της Γερμανίας, οι γηγενείς έχουν ήδη ξεκινήσει δειλά δειλά να ζουν ανεκτά.

Στον αθλητισμό οι Ανατολικογερμανοί επιδίδονται σε σπορ όπως είναι ο στίβος ή η κολύμβηση, με το σοβιετικό καθεστώς να παίζει σημαντικό ρόλο: η σκιά στις εκπληκτικές επιδόσεις των Ανατολικογερμανών, κυρίως των γυναικών, σε κολύμβηση και στίβο, με κορωνίδα τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, υπάρχει ακόμα, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τους τρόπους με τους οποίους δημιουργήθηκαν. Λέγονται φρικτά πράγματα, ότι οι Ανατολικογερμανίδες έκαναν εκτρώσεις 6 εβδομάδες πριν τους Αγώνες, για να διατηρούν τις ορμόνες της εγκυμοσύνης. Η Ανατολική Γερμανία ως κράτος βιώνει τις τελευταίες μέρες της όταν τελειώνει ο Ψυχρός Πόλεμος. Όταν, δηλαδή, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ καταργεί το Δόγμα Μπρέζνιεφ και αποδεσμεύει τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, δηλαδή τη Σοβιετική Ένωση, την Αλβανία, την Ουγγαρία, τη Βουλγαρία, την Τσεχοσλοβακία, τη Ρουμανία, την Πολωνία και την Ανατολική Γερμανία, από το κομουνιστικό καθεστώς, επιτρέποντάς τους να διαλέξουν πώς θα κινηθούν πολιτικά στο εσωτερικό τους και διεθνώς. Οι περισσότερες χώρες ανοίγουν τα σύνορά τους και κινούνται γρήγορα για την εκλογή δημοκρατικών κυβερνήσεων, αλλά όχι και η Ανατολική Γερμανία του γέρου Έριχ Χόνεκερ. Στα 28 χρόνια του Τείχους φέρεται να έχουν βρει το θάνατο από πυροβολισμούς 86 άνθρωποι: πρώτος καταγεγραμμένος ήταν ο 24χρονος Γκίντερ Λίτφιν, που προσπάθησε να αυτομολήσει στη Δυτική Γερμανία 11 μέρες μετά το χτίσιμο του Τείχους, δηλαδή στις 24 Αυγούστου του 1961. Οι Ανατολικοί δεν διαδηλώνουν, απλώς εκείνοι που θέλουν να φύγουν το κάνουν μέσω τρίτων χωρών: φεύγουν μέσα από την Πράγα και τη Βαρσοβία, δηλαδή από την Τσεχοσλοβακία και την Πολωνία, αλλά και από την Ουγγαρία, η οποία δανείζεται 500.000.000 μάρκα από τη δυτικογερμανική κυβέρνηση του Χέλμουτ Κολ για να ανοίξει τα σύνορά της. Όταν, τελικά, το Τείχος πέφτει, στις 9 Νοεμβρίου του 1989, ο Χόνεκερ δεν είναι καν ο ηγέτης της Λαοκρατικής Δημοκρατίας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα τον έχει αντικαταστήσει με τον Έγκον Κρεντς στις 17 Οκτωβρίου του 1989 και μαζί έχει εξαγγείλει μέτρα φιλελευθεροποίησης και εκδημοκρατισμού. Γνωρίζει ότι αν αφήσει ελεύθερους τους Ανατολικογερμανούς να διασχίζουν το Τείχος- παρ’ όλο που πολλοί εξ αυτών δεν εκφράζουν την επιθυμία να αφήσουν ολότελα την πατρίδα τους, παρά να μπορούν να επισκέπτονται τη Δυτική Γερμανία, ένα κράτος τύπου ευρωπαϊκής Δύσης- θα είναι και το τέλος του κομμουνισμού στη χώρα.

Το πρώτο σχέδιο ταξιδιωτικού νόμου, που επιτρέπει υπό αυστηρές προϋποθέσεις τη μετακίνηση στη Δυτική Γερμανία, δημοσιοποιείται στις 6 Νοεμβρίου του 1989. Είναι τόσο αυστηρό, που 500.000 άνθρωποι κάνουν διαδήλωση στη Λειψία. Το πρωί της 9ης Νοεμβρίου οι αξιωματικοί των υπουργείων Εσωτερικών και Κρατικής Ασφάλειας υποβάλλουν στο Πολιτικό Γραφείο του Κόμματος μία έκτακτη ρύθμιση, η οποία επιτρέπει τη μόνιμη μετεγκατάσταση στη Δυτική Γερμανία και τα σύντομα ταξίδια. Αυτό γίνεται εν μέρει και για τους πρόσφυγες που δεν μπορούν να κατεβούν στη Δυτική Γερμανία μέσω της Ανατολικής και ακολουθούν το δρόμο τρίτων χωρών. Ενώ τα υπουργεία Εσωτερικών, Κρατικής Ασφαλείας και Δικαιοσύνης ελέγχουν τη ρύθμιση, για την οποία διατυπώνουν τις επιφυλάξεις τους, το σχέδιο φτάνει στα χέρια του Έγκον Κρεντς, ο οποίος το δίνει, μην έχοντας πληροφορηθεί για τις αντιρρήσεις των υπουργών, στο μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος, Γκίντερ Σαμπόφσκι, που έχει κανονίσει να μιλήσει σε συνέντευξη Τύπου. Η συνέντευξη ξεκινάει στις 18:00 και στις 18:57 ο Σαμπόφσκι αναφέρει τη ρύθμιση. «Αιτήσεις για σύντομα ιδιωτικά ταξίδια προς το εξωτερικό μπορούν να κατατίθενται χωρίς την επίκληση προϋποθέσεων, δηλαδή τους λόγους του ταξιδιού και τις συγγενικές σχέσεις. Οι άδειες θα δίνονται με σύντομες διαδικασίες. Στις υπεύθυνες υπηρεσίες δημοτολογίων και έκδοσης διαβατηρίων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας έχει δοθεί εντολή να εκδίδουν βίζες άμεσα, χωρίς πια να απαιτούνται οι ισχύουσες προϋποθέσεις για μόνιμο εκπατρισμό. Η μόνιμη έξοδος από τη χώρα μπορεί να πραγματοποιείται από οποιοδήποτε μεθοριακό σημείο διέλευσης προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας». Ένας δημοσιογράφος τον ρωτάει από πότε πρόκειται να τεθεί σε εφαρμογή. Ο Σαμπόφσκι φυλλομετρά τα χαρτιά του και, διστάζοντας ελαφρώς, απαντά: «Αυτή η ρύθμιση, από όσο ξέρω, τίθεται σε εφαρμογή αμέσως, χωρίς καθυστέρηση».



Τα κανάλια στην Ανατολική Γερμανία «παίζουν τις δηλώσεις του Σαμπόφσκι. Το ίδιο γίνεται με τα δυτικά πρακτορεία ειδήσεων. Μέχρι το βράδυ οι Βερολινέζοι της ανατολικής πλευράς μαζεύονται στο Τείχος και θέλουν να περάσουν στη δυτική πλευρά του. Οι συνοριοφύλακες και το προσωπικό ελέγχου διαβατηρίων, πολύ φυσιολογικά, δεν έχουν εντολές να ανοίξουν την πύλη. Ωστόσο, ο κόσμος είναι πολύς και η κατάσταση τεταμένη. Με τον κίνδυνο του λιντσαρίσματος, το προσωπικό του μεθοριακού φυλακίου Μπορνχόλμερ Στράσε ανοίγει την πύλη γύρω στις 23:00. Και οι Ανατολικογερμανοί έπεσαν στις αγκαλιές των Δυτικογερμανών, απόλαυσαν μαζί τις δωρεάν μπύρες που προσέφεραν οι μπυραρίες. Ως το ξημέρωμα της 10ης Δεκεμβρίου, όλοι μπορούσαν να περάσουν από το Τείχος ή να τρέξουν γύρω από την Πύλη του Βραδεμβούργου χωρίς κανένα έλεγχο. Αυτή η γκάφα έγινε αποδεκτή από την πολιτική ηγεσία του τόπου και οι Σοβιετικοί δεν ανακατεύονταν πια. Μαζί με το Τείχος είχε τελειώσει ο Ψυχρός Πόλεμος και το κομμουνιστικό καθεστώς. 

Η Δυτική Γερμανία, ωστόσο, ήταν η μεγάλη αδελφή. Εκείνη του πλούτου. Αποδεχόμενη στις τάξεις της την Ανατολική Γερμανία, επέβαλλε και τη σιωπηρή συμφωνία για τον καταμερισμό του πλούτου. Η Βαυαρία θα παρέμενε η περιοχή η οποία θα κουμάνταρε το κράτος. Και η πρωτεύουσά της, το Μόναχο, θα παρέμενε η πιο πλούσια περιοχή στη Γερμανία, η εικόνα της. Όσο για τη Λειψία και τη Βαϊμάρη, θα ήταν αναγκασμένες να ζήσουν φτωχικά, υπό τη σκιά του γίγαντα. Οι καιροί είχαν αλλάξει και ουδείς τις είχε ειδοποιήσει. 

(Κείμενο προς δημοσίευση για την 27η επέτειο του Τείχους του Βερολίνου)
Τα ερείπια της Πρωσίας και η γκάφα του Σαμπόφσκι Τα ερείπια της Πρωσίας και η γκάφα του Σαμπόφσκι Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:16 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.