Σερσέ λα Φαμ


Βρισκόμαστε εκεί, στον καναπέ, με τα λάπτοπ στα γόνατα. Τα αστεία προσπαθούσαμε να διατηρηθούν στην ατμόσφαιρα. Ο Λεωνίδας έπιανε το κινητό και κοίταζε το ευρώ να ανεβαίνει έναντι του δολαρίου.
Τη στιγμή της ανατροπής στη Φλόριντα, γύρω στις 2:30 της νύχτας, έμοιαζε με την ανάβαση ορειβάτη στο Κ2. Υπήρξαν τακτά διαστήματα αιδήμονος σιγής. Αυτή η αίσθηση της ντροπής για το γεγονός ότι όντως υπήρξαν άνθρωποι που πήγαν και ψήφισαν τον Ντόναλντ Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Με τον Σπύρο συζητάμε τις εκλογές εδώ και καιρό. Από τότε που απλώς αχνοφαινόταν ότι ο Τραμπ θα ήταν υποψήφιος με τους Ρεπουμπλικάνους. Λίγο πολύ, πάνω από ένα χρόνο. Ο Τραμπ είχε «κλείσει» τη θέση του στις εκλογές της 8ης Νοεμβρίου πιο εύκολα από ό,τι η Χίλαρι είχε κάνει στους Δημοκρατικούς, αφού είχε και τον πλέον αξιόπιστο αντίπαλο: τον Μπέρνι Σάντερς. Το μόνο, ουσιαστικά, που άξιζε να διαδεχθεί τον Μπαράκ Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ. Ο τελευταίος δεν ήταν τέλειος, αλλά ήταν ανεκτός. Οι ομόχρωμοί του δεν περνούσαν καλύτερα από ό,τι με τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ ή τον Κλίντον και δεν έδωσε τις πνευματικές μάχες που είχε δώσει για αυτούς ο Τζον Κένεντι. Αλλά, στον Λευκό Οίκο, ήταν ένας αξιοπρεπής άνθρωπος που τουλάχιστον δεν φοβόσουν ότι θα διέτασσε εφόδους στις υπόλοιπες χώρες.

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ είναι ένα δρώμενο που ασφαλώς δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, αλλά προκαλεί τρομακτική αμηχανία. Οι Ρεπουμπλικάνοι ήταν πάντα τραχείς, από τον Ρίτσαρντ Νίξον και τους δύο Μπους, άφηναν αυτή την αίσθηση του σερίφη που μιλάει με τα χείλη να στέκονται δεξιά στο στόμα τους και τα σάλια έτοιμα να εκτοξευθούν. Λίγο πριν ξεκινήσουν οι εκλογές, ακόμα και με όλα τα δυσοίωνα χαρακτηριστικά που τις συνόδευαν (η Χίλαρι από πολύ νωρίς, ουσιαστικά από τότε που άνοιξαν οι κάλπες, γνώριζε ότι θα χάσει), σκεφτόσουν ότι ήταν αδύνατον να ψηφίσεις έναν άνθρωπο τόσο ειλικρινή για το τι επρόκειτο να κάνει- με πράγματα που ένα προς ένα ήταν χυδαία σε βαθμό κακουργήματος. Λόγω των χρημάτων και της κοψιάς το αναγνωρίζαμε πριν καν μιλήσει αλλά, ο ρατσισμός, ο έμφυλος ρατσισμός, τα σκάνδαλα, η έλλειψη οποιασδήποτε πολιτικής ικανότητας, η μηδαμινή στοιχειοθέτηση στοιχείων ήταν τα στοιχεία όλης της προεκλογικής καμπάνιας του. Έμοιαζε αδύνατον να βγει, έως και τουλάχιστον μία μέρα πριν τις εκλογές. Τελικά, την ίδια μέρα, ώρες πριν, βρίσκεσαι να επεξεργάζεσαι αυτό το δυσάρεστο ενδεχόμενο και πάλι να μην καταλαβαίνεις πώς θα μπορούσε να συμβεί. Και μετά λαμβάνουν χώρα οι αριθμοί. Από την αρχή των συνδέσεων, τουλάχιστον στην κρατική τηλεόραση, η ροπή των δημοσιογράφων και των αναλυτών έβλεπες ότι έγκειτο στη νίκη της Χίλαρι. Πολύ πριν ξημερώσει ο Τραμπ είχε γίνει φαβορί. Στο 80% της καταμέτρησης των ψήφων της Φλόριντα, η είδηση ήταν ότι η Χίλαρι έχασε το Άρκανσο, το οποίο ήταν παραδοσιακά μία από τις έδρες των Κλίντον, μία πολιτεία στην οποία μπορούσε να βασιστεί ο Μπιλ και την οποία οι αντίπαλοί του διέγραφαν πριν καλά καλά ξεκινήσει η αναμέτρηση.
Υπάρχει, λοιπόν, τώρα, σχεδόν 24 ώρες πριν τη δημοσίευση του συγκεκριμένου κειμένου, αυτή η αίσθηση του αδειάσματος, που είναι σχεδόν διαφορετική από μία συναισθηματική απώλεια, υποθέτω ότι είναι το ίδιο με το να αρχίσεις να συνέρχεσαι από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών: θέλεις να πιαστείς από κάπου χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος, αλλά δεν γνωρίζεις από πού. Και δεν πρόκειται για το γεγονός ότι βγήκε το συγκεκριμένο είδος ανθρώπου, αλλά ότι βγήκε ο συγκεκριμένος: ο οποίος δεν προσπάθησε να κοροϊδέψει και είπε από την αρχή τι πρόκειται να κάνει από τις 20 Ιανουαρίου και έπειτα. Και πάλι...

Για να είμαστε ειλικρινείς, η ψυχική παρακμή, που έγραψε ο Μανώλης στο facebook, δεν είναι κουσούρι μόνο δικό μας τώρα, που ζούμε σε αυτόν τον κόσμο. Ιστορικά, είναι σπάνιες οι εποχές πνευματικής ανάπτυξης. Το γεγονός ότι δεν ζούμε σε μία από αυτές είναι η πιο λογική εξέλιξη. Από τη στιγμή που υπάρχει παγκόσμιο χωριό, θα έπρεπε όλος ο κόσμος να βιώνει κάτι τέτοιο. Θέλω να πω, μας ενδιέφεραν οι αμερικανικές εκλογές. Δεν ήταν μία κουλτουρέ έμπνευση το γεγονός ότι υπήρξαν άνθρωποι που κάθισαν να τις παρακολουθήσουν ζωντανά ή κάποιοι που, λόγω πρωινού ξυπνήματος, μόλις σηκώθηκαν ανέβηκαν στο σερφ για να διαπιστώσουν τι συνέβη. Είχαν ενδιαφέρον όσον αφορά στο πού κινείται ο άνθρωπος, αλλά και στο τι σκοπεύει να κάνει ο Τραμπ με την Ελλάδα. Ήδη, Έλληνας από τη Νέα Υόρκη, που ο γιος του ήταν σύμβουλος του Ρεπουμπλικάνου κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του, είπε ότι θέλει να γίνει η Ελλάδα τοποτηρητής του στη Μεσόγειο.

Και πάλι, με όλα αυτά, με τον έμφυλο ρατσισμό που σίγουρα θα εμφανιζόταν στις κάλπες, ο οποίος αφορά στην αδυναμία κάποιου να ψηφίσει μία γυναίκα για Πρόεδρο*, η Χίλαρι με κάποιον τρόπο έχασε τις εκλογές.

*Όταν ένας άντρας είναι ρατσιστής, σεξιστής, βγαίνει από το αεροπλάνο με νέα γκόμενα αν και είναι παντρεμένος, μιλάει με το βουλευτή του για κωλαράκια και καταγράφεται, σκέφτεσαι ότι κανείς δεν είναι τέλειος. Όταν απειλεί ότι θα πατήσει ένα κουμπί και θα αφήσει πυρηνικές βόμβες να πέσουν όπου να ‘ναι, όχι απλώς δεν τον κράζεις άσχημα καθημερινά αλλά, τρολάρεις, παρακολουθώντας την ανθρώπινη ηλιθιότητα από την οποία εσύ απέχεις (;), όταν θέλει να κάνει σαπούνια τους Εβραίους και βρίσκεσαι σε θέση να βρίζεις τους Εβραίους, όταν χρησιμοποιείς παράδειγμα ένα βασιλιά δολοφόνο παιδιών την ώρα που ακούς συγχορδία μωρουδιακών κλαμάτων, σχεδόν τον δικαιολογείς... Όταν μία γυναίκα ψηφίζει (κυρίως λόγω του συζύγου της) την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ ή αντιφάσκει στο νόμο περί γάμου ομοφυλοφίλων, όταν έχει ύποπτες ηλεκτρονικές επιστολές, είναι ασταθής, υποκρίτρια και ακατάλληλη. Κάποιος προτιμάει να ψηφίσει έναν παντελώς ακατάλληλο άνδρα από μία αμφιβόλως ακατάλληλη γυναίκα, που έχει φάει τα μούτρα της επί δεκαετίες προσπαθώντας να πραγματοποίησει ένα όνειρό της και για αυτό το όνειρο έχει συμβιβάσει τη ζωή της, έχει συγχωρήσει κάθε είδους ατασθαλία, έχει ανεχθεί χυδαίες συμπεριφορές. Αλήθεια, ζούμε μέσα στα σκατά του μυαλού μας.

Η Χίλαρι έπρεπε να είναι τέλεια σε όλη την προεκλογική εκστρατεία της. Έπρεπε να μη φανερωθεί σκάνδαλο. Έπρεπε να επιχειρηματολογεί για κάθε σοβαρό ζήτημα, τη στιγμή που ο Τραμπ μπορούσε να μιλάει πομπωδώς και πάλι να μη χάνει την όποια δημοτικότητά του. Όταν ο Τραμπ δήλωσε υποψηφιότητα για τις εκλογές, τα Μέσα έστησαν γλέντι τρικούβερτο. Ήταν ούτως ή άλλως τρελή γραφική φάτσα και έμοιαζε καμένο χαρτί, οπότε βουρ στον πατσά όσο προλάβαιναν. Η Χίλαρι είναι πολιτικός, γνήσια, σπουδαγμένη επιστήμων, αλλά δεν υπήρχε κομμάτι που να έχει δημοτικότητα. Αν δεν ανεχόταν τα κέρατα του Μπιλ, θα ήταν σχεδόν αναρχική και ανυπάκουη. Θα την έτρωγε ο ζόφος. Τώρα, που τα ανέχθηκε, είναι συμβιβασμένη. Το μόνο που της απέμενε να κάνει ήταν να έχει μία τέλεια προεκλογική εκστρατεία. Απέτυχε σε αυτό. Και η αποτυχία της, μόνο σε αυτήν την περίπτωση, ήταν δικό της λάθος, που φάνηκε κυρίως στα debate.

Έγιναν τρία debate. Ο Τραμπ κέρδισε σε όλα, προϊόντος του χρόνου. Δεν φάνηκε στο καθένα ξεχωριστά: η Χίλαρι ήξερε τι θα πάρει, ήξερε ότι ο Τραμπ θα καταφερόταν εναντίον της, ότι θα μιλούσε πάλι χωρίς κανένα σχέδιο. Η Χίλαρι δεν μπορούσε να του προσάψει κάτι σοβαρό και αυτό ήταν το φυσιολογικό: όταν ο ένας υποψήφιος είναι πάνω από 30 χρόνια στο κουρμπέτι και ο άλλος 1,5, ο ένας φάκελος θα έχει 500 σελίδες και ο άλλος 3. Η Χίλαρι δεν έμεινε πιστή στο τι πρέσβευε η υποψηφιότητά της: ήξερε ότι όσοι τη στήριζαν το έκαναν με μισή καρδιά, και η Λίνα Ντάναμ με τους υπόλοιπους σταρ του Χόλιγουντ δεν είχαν επιρροή. Αφού ο Τραμπ καταφέρθηκε εναντίον της, η Χίλαρι καταφέρθηκε εναντίον του Τραμπ. Αλλά αυτό ήταν το παιχνίδι του: για την ίδια το να γίνει Πρόεδρος συνοδευόταν από ένα καράβι από δάκρυα, προδοσίες που ήταν καθημερινή επωδός. Αν ο Τραμπ αποτύγχανε να γίνει Πρόεδρος, θα γύριζε στο ατέλειωτο σπίτι του, στις τεράστιες εταιρείες του, στις καμπυλωτές γραμματείς του. Αντιθέτως, επειδή έχω βιώσει πώς είναι για μία παντρεμένη γυναίκα που οδεύει από τη μέση στην τρίτη ηλικία, που ξέρει ότι έχει χάσει οριστικά όλες τις ευκαιρίες της για να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες της, η Χίλαρι βίωνε ένα καράβι δάκρυα. Σε μία χώρα που έκανε Προέδρους για 8 χρόνια τον Ρόναλντ Ρίγκαν και τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ, διέκρινε ότι η ικανότητα είναι ελάσσον στοιχείο σε ό,τι αφορά τη δημοτικότητα. Όμως, επίσης, αναγνώριζε ότι η ίδια δεν κρίνεται από τα μέσα και τα σταθμά που κρίνονται οι φαλλοί (οι οποίοι είναι επίσης και φελλοί). Μόνο που στα debate βρισκόμαστε ήδη πολύ κοντά στις εκλογές- και η Χίλαρι είχε πραγματοποιήσει μία αρκετά πολιτική εκστρατεία, που αφορούσε σε θέματα που απασχολούσαν. Αυτό που έλεγε ο Τραμπ ήταν ότι θα διώξει τους Ινδιάνους για να αφήσει τη χώρα στους αληθινούς κατοίκους της.

Πάμε ξανά: ο Τραμπ έλεγε ότι θα διώξει τους Ινδιάνους για να αφήσει τη χώρα στους αληθινούς κατοίκους της.

Όταν η Χίλαρι καταφέρθηκε εναντίον του δεν είχε τη βαρύτητα της φωνής του. Σε ένα τσακωμό ενός ανδρόγυνου τα παιδιά παίρνουν συνήθως το μέρος της μάνας: δεν είναι μόνο η αγάπη, αλλά και ότι η μητέρα κλαίει τη στιγμή που ο άντρας ουρλιάζει και χτυπάει με τις γροθιές την πόρτα του. Η Χίλαρι έπρεπε να μένει απαθής όσο ο Τραμπ εκτόξευε μύδρους μηνύσιμους, που αλλοίωναν την ύπαρξή της και τη σημασία της ως ανθρώπου. Αντιγυρίζοντας τους χαρακτηρισμούς, μπήκε σε ένα αγορίστικο παιχνίδι, στο οποίο δεν υπήρχε πιθανότητα να βγει νικήτρια.

Τώρα που το σκέφτομαι, ήταν τελικά χαμένη από χέρι. Ακόμα και με έναν αντίπαλο χωρίς μία αληθινά προοδευτική ιδέα, χωρίς έστω και ένα ψήγμα τάσης προς τη βελτίωση των καταστάσεων σε μία χώρα (που πρακτικά δεν είναι χώρα) η οποία έχει τα δικά της προβλήματα, η Χίλαρι είχε αντίπαλο χιλιετίες υποτίμησης μαζί με τον παραλογισμό της τεστοστερόνης, που τελικά δεν ήταν μόνη διασκεδαστική ως ενός σημείου, αλλά αποδείχθηκε κομβική στις κάλπες. Και, όσο παιδικό ή ρομαντικό και να ακούγεται, θα πεθάνει μόνη και έρημη και δε θα πέσει ούτε ένα δάκρυ για αυτή. Έχασε τον εαυτό της για να γίνει Πρόεδρος, για να την κερδίσει κάποιος που μάλλον έβαλε υποψηφιότητα μετά από χρήση κάνναβης, και τελικά η νύχτα τη βρήκε χαμένη, με τους υποστηρικτές της να ξεχνούν την υποστήριξη προς το πρόσωπό της μέχρι να φθάσουν στο αμάξι τους από το μπαράκι που έβλεπαν τις εκλογές ή τις πλατείες στις οποίες στήθηκαν γιγαντοοθόνες.


Δεν θα μάθει κανείς πώς θα ήταν ο κόσμος με την πρώτη γυναίκα αληθινή πολιτικό ως πρώτης πολίτη των ΗΠΑ.
Σερσέ λα Φαμ Σερσέ λα Φαμ Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 2:00 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.