Για το επείγον


Στον ανδρικό κόσμο ακούς πολλά για τις γυναίκες. Ας μείνουμε στα καλοπροαίρετα, τα οποία διατυπώνονται, κυρίως, δίκην απορίας.

Καταρχάς, δεν υπάρχει κάτι ανεξήγητο. Οι μεταξύ αστείου και σοβαρού αναλύσεις προς την… ψυχοπάθεια του γυναικείου φύλου, όπως αποτυπώνονται μέσα από κάποια ανέκδοτα ή αστείες φωτογραφίες, είναι εξηγήσιμες. Για να υπάρξει ανόθευτο από την εποχή της «σκλαβιάς» πλάσμα ίσως να πρέπει να περάσουν ακόμα μερικές δεκαετίες, για να είναι δυνατόν να κρίνουμε ένα κορίτσι που δεν θα είναι συνδεδεμένο με την προγονική μνήμη και σύνδεση με την εποχή που οι γυναίκες αναλώνονταν μέσα σε μία πορεία ζωής μέσα σε σπίτια. Η ροπή είναι ενθαρρυντική, ό,τι προκύπτει και έρχεται μοιάζει να είναι δημιούργημα της μυθολογίας ενός μέλλοντος κόσμου και δεν υπάρχει ζήτημα σε ό,τι αφορά το δίλημμα της αποκρυσταλλοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων και την απόλυτη χειραφέτηση, εφ’ όσον αυτή υπάρχει. Ασφαλώς, ο λόγος γίνεται για μερική ανεξαρτησία, διότι η εμπορική διάσταση του ανθρώπου είναι πολύ ισχυρή για να επιτρέψει την απόλυτη ελευθερία. Με τον ίδιο τρόπο που οι θρησκόληπτοι σχηματίζουν το Θεό με ανθρώπινη μορφή και οι συνωμοσιολόγοι βλέπουν τους εξωγήινους με δύο χέρια και δύο πόδια (καταρχάς, είναι εξωφρενικό μόνο να σκέφτεσαι ότι θα έχουν χέρια και πόδια και πρόσωπο· πόση ηλίθια αλαζονεία διέπει κάθε έκφανση του ανθρώπινου είδους;), δεν έχεις τη διάθεση να βρεις διαφυγή προς την ανεξαρτησία. Οι άντρες, λοιπόν, πλάσματα κατά συρροή εξαρτημένα, μπορούν να αναλώνονται σε άφθονα «κατηγορώ» ή έστω τρυφερές απελπισμένες απορίες για όλη τη σύνθεση της γυναικείας φύσης, η οποία μοιάζει, κυρίως τις ώρες ενός καβγά, όταν απαιτείται να στοιχειοθετηθούν επιχειρήματα επί τούτου, απομακρυσμένη από τη λογική.

Δεν συνάδει με την κριτική σκέψη να ανατρέπεις το γενικό προς χάρη του ειδικού. Η αιτιολογία σε αρκετές περιπτώσεις πράξεων που μοιάζουν να φύτρωσαν μέσα στην αλληλουχία είναι ασφαλές να ψάχνεται πάνω στο γεγονός: μόνο που είναι μία προσέγγιση βεβιασμένη, ακριβώς όπως η πραγματικότητα. Δεν γίνεται να παραβλεφθεί ότι οι ίδιες οι πράξεις συνήθως βρίσκονται σε απόσταση από την ουσία που θα παρακινούσε μία διαφορετική δράση ή αντίδραση. Ωστόσο, η σοφία ξεγλιστρά από τα δάχτυλά μας, λόγω της έλλειψης αληθινών επιχειρημάτων, τα οποία θα μπορούσαν να αποδίδονται σε κάποια αντίδραση πάνω στην παγιωμένη κατάσταση. Ο υπόλογος, αντιθέτως, δεν μπορεί να το διαπιστώσει, διότι μέχρι τη στιγμή της αναζήτησης της απόδοσης ευθύνης έχει επιστρέψει στην προτέρα κατάσταση και έχει γίνει ξανά- μια και μόνο όταν έπραξε ας το πούμε άλογα ξέφυγε- το συστατικό της παγίωσης. Οπότε κάποιος, αν συμβαίνει αυτό, θα μπορούσε ίσως να υποπτευθεί πόσο δυσκολεύει η ίδια η σχέση του. Για τη γυναίκα, συγκεκριμένα, καλείται να υπάρξει ως χειραφετημένο πλάσμα απέναντι σε έναν κόσμο που δεν έχει ακόμα σκουπίσει τα χνούδια από τo πέτο της ίδιας της παγιωμένης κατάστασης, η οποία είναι ένας πλήρης παραλογισμός. Η ίδια η γυναίκα αποτυγχάνει να απεξαρτηθεί εξαρχής από τον παθητικό ρόλο της, δράττοντας τα όποια οφέλη και περιμένοντας από τον άνδρα, που πιθανότατα θα ήταν πιο συζητήσιμος σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο αν ήταν ξεκάθαρο από την αρχή, να μπαίνει σε αναζήτηση της δικής του δικαιοδοσίας, έχοντας, αυτήν τη φορά, απέναντί του ένα κτήμα, το οποίο ενώ είναι δικό του εγείρει «νομικές» αξιώσεις αναστροφής αυτής της απόφασης, συνεχίζοντας να απομυζεί τα οφέλη του παθητικού ρόλου του.

Στο μέρος της τύχης στη ζυγαριά πρέπει να μπει η γνωριμία με κορίτσια λίγο πριν αποχαιρετήσουν την ηλικία τους, σε ένα παρελθόν που αφού η ίδια η ηλικία δεν επέτρεπε τα συμπεράσματα λόγω του αναβρασμού πρέπει να θεωρείται πρόσφατο. Όλη η πορεία έχει πολύ ενδιαφέρον. Είναι ενδεχομένως ενδεικτική της έμφυλης αισθητικής και, πρέπει να γίνει παραδεκτό, της διόλου φεμινιστικής προσέγγισης, όπως μάλλον προκύπτει από την τεστοστερόνη και τα ανδρογόνα, αλλά και από κάτι ακόμα που είναι εξαιρετικά σημαντικό: την έξαρσης μίας ελπίδας ότι τα συγκεκριμένα πλάσματα μπορούν να κάνουν τον κόσμο ομορφότερο μέσα από τη ρότα τους ταξίδι σε νερά που κατάρτι δεν έχει αγγίξει.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που αβίαστα επιτρέπουν το συμπέρασμα που οδηγεί σε αυτό το κείμενο, η κατάσταση των γεγονότων προσιδιάζει. Αλλά πρώτα ένα διαφημιστικό διάλειμμα.


Για τη λέξη «ξενέρωμα», όχι μόνο ήμουν εκεί όταν γεννήθηκε στην αργκό αλλά, είδα όλο το ταξίδι της, μέχρι τώρα, που πνέει τα λοίσθια. Όταν η Σκάρλετ Γιόχανσον απαίτησε, βρίσκοντας βοήθεια από νομικό επιτελείο, να απαγορευθεί η επιπλέον δημοσίευση των γυμνών φωτογραφιών της και να σβηστούν όλες που θα μπορούσε να έχει πρόσβαση το κοινό, ξενέρωσα. Ο λόγος δεν ήταν η κίνησή της αυτόφωτα. Ο λόγος δεν ήταν ότι απαγορεύθηκαν οι γυμνές φωτογραφίες της, είναι από παράλογο έως και παρανοϊκό αλλά, δεν είχα κάποια επιθυμία να τη δω γυμνή, τουλάχιστον εξ αποστάσεως. Ο λόγος ήταν ότι η κίνηση έγινε από τη Σκάρλετ Γιόχανσον. Η οποία, στα Όσκαρ που έγιναν τον Φεβρουάριο του 2004, όταν ήταν 19 χρονών, είχε βγει μια «βρώμα» ότι βρέθηκε σε ένα ασανσέρ με τον Μπενίσιο ντελ Τόρο και έβγαλαν τα μάτια τους και μετά δεν έκανε προσπάθεια, την παραμικρή, για να το διαψεύσει. Πέρασαν 6 χρόνια και μόλις έφτασε στην ηλικία των 25, η Σκάρλετ αποφάσισε ότι δεν πρέπει να γίνει βορά στις ορέξεις του αδηφάγου κοινού και του κάθε ανώμαλου που, άκουσον άκουσον, θα καυλώσει με ένα γυμνό κορμί. Και ενώ δεν γνωρίζουμε αν όντως έκανε σεξ με τον ντελ Τόρο, το γεγονός ότι δεν το διέψευσε ήταν μία απίθανη μη κίνηση. Το ίδιο συνέβη και με την Αντζελίνα Τζολί, όταν αναμαλλιασμένη και πιασμένη από το χέρι με τον Μπίλι Μπομπ Θόρντον είπε σε δημοσιογράφο (σε δημοσιογράφο!!!) λίγο πριν την έναρξη της απονομής ότι «μόλις κάναμε σεξ». Χτύπησαν τατουάζ, κι άντε ο τρελαμένος μεσήλικας, αλλά και η μελαχρινή κόρη του Γιον Βόιτ, η εκπάγλου καλλονής.

Για αυτά τα αλάνια γίνεται ο λόγος. Που σε κάποια στιγμή, εκεί, γύρω στα 23, μπαίνει στο λογαριασμό το επείγον. Η σκέψη που οδηγεί στο κέρδος και τις κάνει κερδοσκόπους. Στα τέλη της εφηβείας η έλλειψη συναισθηματικής εξάρτησης, η σχεδόν άυλη παρουσία παντού, σαν ατέρμονες πεταλούδες, χωρίς υποκρισία στη δράση και την αντίδραση, χωρίς νάζι με σκοπό να πείσουν, δίχως να νοιάζονται για το λεγόμενο «δέσιμο», που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ένα είδος λανθάνουσας κτητικότητας που φτάνει σε ένα ντόμινο από πράξεις ψυχολογικής και σαρκικής βίας, που, πάντως, οι λογαριασμοί που αρχίζουν να γίνονται δεν μπορούν να την αποκλείσουν, αντιθέτως την τραβάνε. Τι γίνεται; Φοβούνται ότι θα πεθάνουν και οι γύπες θα τρυπάνε τα γλυκά συκώτια τους; 
Πώς χάνεται τόσο εύκολα αυτό το ελιξήριο της αθανασίας που προκαλεί η νεότητα στην πιο λαμπρή μορφή της; Μπορεί να είσαι πάντα σπουδαίος, αλλά μία φορά είσαι νέος και σπουδαίος, όμως αυτό το χρονικό διάστημα ασπασμού ποια σήματα δίνει ότι τα νιάτα χάθηκαν; Πού πάτε; Καθίστε εδώ, πιείτε μαζί μας. Αν νιώσετε την αμηχανία στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, γράψτε τη στα χρωματιστά παπούτσια σας, ξέρετε εσείς. Αν κάποιος σας συμβουλέψει και προσπαθήσει να σας δώσει να καταλάβετε πόσο ζοφερό είναι το μέλλον, ανοίξτε και τα δύο αυτιά σας, για να του δώσετε να καταλάβει ότι από το ένα θα μπει και από το άλλο θα βγει.

Σε αυτήν την περίπτωση, δεν είναι ενδιαφέρουσες οι συναισθηματικές περιπτώσεις, αν και αυτή η μορφή της βεβιασμένης ωριμότητας μπορεί να μετουσιωθεί σε κάτι παρόμοιο μετά από καμιά εικοσαριά χρόνια, όταν αποκαλυφθεί η μίζερη ματαιότητα του ταξιδιού. Θα είναι μίζερη επειδή το ένστικτο θα είναι τόσο φυλακισμένο που όταν αποφυλακιστεί θα ορμήξει και θα εισρεύσει σε κάθε πιθανό κύτταρο, ένα τέρας φιλοζωίας. Και εδώ είναι το οξύμωρο: ενώ η διαδρομή του κοριτσιού-αλάνι δεν θα έπρεπε να είναι διακεκομμένη για να οδηγήσει σε μία τέτοια γυναίκα- διακόπτεται από έναν αληθινό παραλογισμό, το χατίρι των άλλων, είναι εκείνες που πιστεύουν στην αιώνια αγάπη με τις περισσότερες πιθανότητες να διασκεδάσουν περισσότερο στο μέλλον, όταν, παρά την ελαφρά μελαγχολία που αφήνει ένας καιρός που δεν είναι χαμένος (διότι αυτό ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ), αλλά μπολιασμένος μέσα σε μία αυταπάτη που μάλλον δεν άξιζε τον κόπο, μπορούν να διασκεδάσουν τις καταστάσεις στην ουσία τους, απολαμβάνοντας ό,τι ρέει και ωθώντας εκείνους που είναι δίπλα τους, νόμιμους και παρανόμους, να κάνουν το ίδιο. Χρειάζεται, αν είσαι ο διπλανός, να προσέξεις ελάχιστα. Απλώς έχε τα μάτια ανοικτά, εντάξει; 
Για το επείγον Για το επείγον Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:15 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.