Ο ήρωάς μου


Ένεκα της δουλειάς, μερικές φορές πρέπει να θεωρείται λογικό να αισθάνομαι καλά στην ερώτηση, «πώς προέκυψε η στήλη σου;», όταν γίνεται από ανθρώπους που δεν γνωρίζω πολύ. Αισθάνομαι καλά σημαίνει:


1.Απαντάω με το κεφάλι χαμηλά και ένα απροσδιόριστο χαμόγελο.

2.Σκέφτομαι ότι αυτός ο τύπος ή η κοπέλα που με ρωτάει έχει διαβάσει κείμενά μου.

3.Αναλογίζομαι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν διαβάσει κείμενά μου και δεν το ξέρω.

4.Αναλογίζομαι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που διαβάζουν κείμενά μου όποτε ανεβάζω ένα κείμενο.

5.Σκέφτομαι ότι δεν υπάρχουν πολλοί στη δημοσιογραφία που έχουν αναγνώστες που διαβάζουν συνεχώς κείμενά τους.

Και μετά…

Μετά κάθομαι με τη Σοφούλα στο ουζερί και πάω να πιάσω ψωμί για να φάω. Με την εξωτερική πλευρά της παλάμης μου ρίχνω μία στο μπουκάλι με την μπύρα που βρίσκεται στην άκρη του κυκλικού τραπεζιού. Το μπουκάλι στριφογυρίζει στον αέρα και το πιάνω πριν πέσει. «Ουφ, σωθήκαμε», λέει η Σοφία. Κρατάω το μπουκάλι σχεδόν περήφανος, όταν από το πώμα βγαίνουν αφροί και περιλούζουν το χέρι μου.

6.Ίσως να μην είναι τόσοι πολλοί εκείνοι που διαβάζουν κείμενά μου.

Η Σοφία με κοιτάζει πια με ένα βλέμμα δυσπιστίας. Σαν να της ανασύρονται φρικτές στιγμές από το παρελθόν, πριν γίνω δημοσιογράφος, πριν πιάσω θέση στα decks της χαλεπούς και προσβεβλημένης από τον ιό της υπερπληροφόρησης ανθρώπινης ενημέρωσης. Ακουμπάω τα δύο μου χέρια στο παντελόνι και επιχειρώ να πιάσω το ποτήρι μου για να πιω. Η κίνησή μου αντιστοιχεί σε ένα τραπέζι που το ποτήρι μου είναι μακρύτερα από ό,τι όντως είναι. Αυτή τη φορά το χαμηλό κέντρο βάρους δεν βοηθάει. Το ποτήρι πέφτει, η μπύρα χύνεται στην αντίθετη κατεύθυνση.

7.Δεν υπάρχει ούτε ένας που να διαβάζει τα κείμενά μου, εκτός αν του τα στείλω και τον εκβιάσω ότι θα ανεβάσω στο facebook φωτογραφίες που τον δείχνουν να δουλεύει με τον γκόμενο της αρραβωνιαστικιάς του.

Η έλλειψη στυλ γράφει, σε αυτό το τραπέζι, μία συνήθη ιστορία τραγωδίας, μία ιστορία φρίκης. Τούτος είναι ένας λόγος για να χαίρεσαι, για να είσαι καλά. Κάποιοι άνθρωποι σε ξέρουν και εσύ έχεις το αριστερό χέρι στην τσέπη του παντελονιού σου, περπατάς σαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και νιώθεις ότι έχεις οντότητα. Και ύστερα σου πέφτει ένα νόμισμα 2 ευρώ, το οποίο παίρνει ο αέρας και τρέχεις να το πιάσεις και σου ξεφεύγει. Βάζεις ξανά το χέρι στην τσέπη και χαίρεσαι για την ταχύτητα που, εκτός από τους αμυντικούς μηχανισμούς, το ίδιο το φτωχό εγκεφαλικό πλέγμα βοηθάει για να μη νιώθεις ότι είσαι οντότητα. «Δεν έχεις ρίξει τίποτα κάτω φέτος το καλοκαίρι». Η Σοφία βάζει λάδι στη φωτιά.

8.Ούτε καν η Σοφία διαβάζει τα κείμενά μου, που ξέρω ότι τα διαβάζει.

Είναι κάτι ιδιαίτερο.

Ο Άντι Μάρεϊ κατέκτησε το US Open μετά από τέσσερις αποτυχημένους τελικούς. Λόγω προβλήματος με τον υπολογιστή δεν κατάφερα να δω τον τελευταίο πόντο. Επίσης, όλο το πέμπτο σετ. Αν δεν είναι ο Φέντερερ, το live stream το σκέφτεσαι. Θυμάσαι ότι θέλεις να παρακολουθήσεις ένα ντοκιμαντέρ με τον ιππόκαμπο Sulfrasetti της Καλκούτας στο youtube και αναρωτιέσαι αν αξίζει να το έχεις ανοικτό. Μετά πάσης βεβαιότητος μπορώ να ομολογήσω ότι η νοημοσύνη του υπολογιστή μου συνθλίβεται με δύο εικόνες ανοικτές, ακόμα και αν αυτές είναι το stream και το wallpaper. Με τον Φέντερερ, βέβαια, δεν ισχύει αυτό. Ανοίγεις το ένα κανάλι, κολλάει και έπειτα ανοίγεις το άλλο κανάλι, αφήνοντας ανοικτό το ένα, σε περίπτωση που ξεκολλήσει. Και έπειτα, παίζει και βρίσκεσαι με δύο κανάλια ανοικτά, στα οποία ακούγεται η φωνή αλλά έχει ξεκολλήσει η εικόνα. Αλλά είναι ο Φέντερερ. Στον κόσμο του τα Γκραν Σλαμ γίνονται στη Βέρνη, στη Γενεύη, στη Ζυρίχη και στη Βασιλεία, και όχι στην Αυστραλία, στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη. Ο αντίπαλος του Φέντερερ, αν δεν είναι ένας ντόπιος ήρωας (που τον υποστηρίζεις για να έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου και ελπίζεις να χάσεις για να συνεχίσει ο Φέντερερ), είναι καταδικασμένος σε διακριτική διαπόμπευση. Αν γίνει κάνα θαύμα όπως αυτό που έκανε ο Μπέρντιχ- ο οποίος για πρώτη φορά έπαιξε σε νυχτερινό ματς στο κεντρικό κορτ της Νέας Υόρκης στον προημιτελικό με τον Φέντερερ και οι αναλύσεις έλεγαν ότι θα ραγίσει- ο Τσέχος θα πρέπει να δώσει εύσημα στο κοινό για την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, ακόμα και αν ακούγονταν πανηγυρισμοί μόνο και μόνο έπειτα από ένα 
χαμένο πρώτο σερβίς*.
*Δεν την πήρα βαριά την ήττα από τον Μπέρντιχ, διότι ήμουν σε άδεια, δεν μπορούσα να δω το παιχνίδι όσο κι αν, σαδιστικά, το έδειχνε το Eurosport στην τηλεόραση της αδελφής μου την ώρα που ήμουν στο σπίτι της παίζοντας με την ανεψιά μου και κάνοντας τον Καραγκιόζη· κάνεις τον Καραγκιόζη με τέτοιο τρόπο που δεν φαίνεται ότι είσαι ούτως ή άλλως Καραγκιόζης. Το Μάρεϊ-Μπέρντιχ στον ημιτελικό δεν έμαθα πόσο ήρθε. Ίσως να έριχνα τώρα μια ματιά, αν είχε οποιαδήποτε σημασία οποιοδήποτε παιχνίδι τένις στο οποίο δεν παίζει ο Φέντερερ.

Ο Μάρεϊ πανηγυρίζει κάνοντας μία βόλτα. Έχει πάρει το Γκραν Σλαμ και είναι ο πρώτος Βρετανός που τα καταφέρνει μετά από 76 χρόνια. Ο Τζόκοβιτς τον αγκαλιάζει. Λίγο πριν κάτσει στην καρέκλα κάνει ένα μορφασμό πόνου για τη μέση του. Αφού κάθισε στην καρέκλα, κάνει ένα μορφασμό πόνου για το πόδι του. Και κάποιος, που δεν τον δείχνει η τηλεόραση, του ζητάει κάτι. Ο Μάρεϊ του απαντάει, με νεύρα, «δεν το έχω», δείχνει κάπου προς τα εκεί (που δεν φαίνεται από την τηλεόραση) και είναι σαν να τσακώνεται με τη μάνα του στο σπίτι που ενώ της είπε να ανοίξει, στις 16:13 τον θερμοσίφωνα στο μπάνιο, εκείνη τον άναψε στις 16:19.

Αποτυπώνω την εικόνα. Ο τύπος έχει κατακτήσει ένα Γκραν Σλαμ που η χώρα του είχε 76 χρόνια να πανηγυρίσει και λίγο μετά έχει τόση σημασία για τον ίδιο όσο τα κλικ που γίνονται στα κείμενά μου μετά από ένα χυμένο ποτήρι με μπύρα από την εξωτερική πλευρά του χεριού μου. 

Χι ις μάι χίροου. Αντάουτεντλι. 

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012 στη στήλη «Why So Serious» στην ιστοσελίδα gavros.gr)
Ο ήρωάς μου Ο ήρωάς μου Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:56 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.