Πόλη στις Φλόγες


Λογικά, η κριτική για ένα βιβλίο 1.025 σελίδων πρέπει να είναι αρκούντως μεγάλη για να καλύψει έστω τα βασικά σημεία και να πει και κάτι για τα νοήματα και τους συμβολισμούς. Αυτή η κριτική θα είναι – δυσανάλογα με το κρινόμενο – μικρή, κυρίως λόγω της ανικανότητας της (τρόπον τινά) αρθρογράφου να γράψει ένα μεγάλο κείμενο, οιουδήποτε είδους. Αυτή η κριτική θα είναι ένα παιγνίδι εντυπώσεων.

Η Πόλη που Καίγεται είναι η Νέα Υόρκη. Ας πιάσουμε όμως το νήμα από την αρχή. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του '70, στο Μανχάταν. Η Σαμάνθα Τσιτσάρο βρίσκεται δολοφονημένη σε ένα πάρκο και οι Αρχές, ο κολλητός της φίλος και κάνας δυο ακόμη ψάχνουν να βρουν τον δολοφόνο. Αυτή είναι η πρόφαση που χρησιμοποιεί ο Γκαρθ Ρισκ Χάλμπεργκ για να ξετυλίξει ένα κουβάρι, όχι αστυνομικής περιπέτειας, αλλά κοινωνικού γίγνεσθαι. Ψάχνοντας τον δολοφόνο της Σαμ (χωρίς καθόλου να μας νοιάζει στ' αλήθεια ποιος είναι), βλέπουμε μια ολόκληρη εποχή να περνάει μπροστά μας. Οι χαρακτήρες, που με κάποιο τρόπο συνδέονται μεταξύ τους χωρίς να το γνωρίζουν, αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη γενιά. Μια γενιά που άλλαξε τον κόσμο, όχι σαν τη μαλθακή δική μας. Ο Γουίλ είναι καλλιτέχνης απ' τους αυθεντικούς, από αυτούς που συνετέλεσαν στην τομή μεταξύ συντηρητισμού και νεωτερικότητας. Απ' αυτούς, ρε παιδί μου, που μπορούν να απολαύσουν μια περφόρμανς. Ναρκομανής φυσικά και γκέι. Ο Μάρσαλ, ο Αφροαμερικανός φίλος του, είναι το επαρχιωτάκι που θέλει να ρουφήξει τη ζωή της πόλης και να ζει ελεύθερα τη σεξουαλικότητά του. Η Ρέιγκαν και ο Ρίτσαρντ είναι ένα τυπικό παντρεμένο ζευγάρι, με τα προβλήματα που πάντα φανερώνονται αφότου απαγγείλεις τους όρκους σου μπροστά σε κόσμο. Ο Ρίτσαρντ, εκτός από παντρεμένος (ιδιότητα), είναι και γιάπης, πρώιμος νεοφιλελεύθερος (χαρακτηρισμός), που γουστάρει όμως να κοιτά από την κλειδαρότρυπα τον κόσμο του πανκ και της απελευθέρωσης (κλασικό βίτσιο του "νεοφιλελέ"). Ο Τσάρλι είναι ένας έφηβος με ψυχολογικά προβλήματα, ο οποίος γατζώνεται από τους «Μετανθρωπιστές» για να σωθεί. Οι «Μετανθρωπιστές" είναι μια ομάδα νέων που θέλουν να γίνουν οι εκπρόσωποι της νέας εποχής.  Η Κ.Υ. θέλει να είναι μια πανκ περσόνα, που δεν μπορεί όμως να απαγκιστρωθεί από τα σεξιστικά κοινωνικά πρότυπα και καταλήγει να χάνει τον εαυτό της και να αναπολεί τις γαλήνιες εποχές προ ροκ. Προ επανάστασης. Προ αλλαγής. Η Κ.Υ., ένας δευτερεύων χαρακτήρας, μαζί με τη Σαμ (που ερωτεύεται τον Ρίτσαρντ!) αποτελούν, για μένα, έναν πολύ σημαντικό νοηματικό πυρήνα από μόνες τους. Γιατί είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα των γενεών που αλλάζουν τον κόσμο: δεν μπορούν όλα να αλλάξουν, δεν μπορούν όλοι να αλλάξουν.


Ο Γουίλ είναι ο άνθρωπος του καινούριου. Ο Γουίλ είναι ο Μεσσίας της Νέας Εποχής. Οι άλλοι, απλώς ανακάλυψαν ένα καινούριο ρεύμα και το άφησαν να τους παρασύρει. Κάποιο θα τους παρέσυρε ούτως ή άλλως. Δε θα δημιουργούσαν οι ίδιοι ένα. Δεν είναι όμως και λίγο αυτό που έγινε, έτσι; Δεν αλλάζει κάθε μέρα ο κόσμος, ακόμα κι αν δεν είναι όλοι συνειδητοποιημένοι, έτοιμοι ή άξιοι γι’ αυτό που έρχεται.

Η Πόλη έπαθε ένα τεράστιο μπλακ άουτ. Στη διάρκειά του, τα πέπλα των ψευδαισθήσεων σταμάτησαν τον χορό τους. Τα μάγια λύθηκαν. Η Πόλη στο παρα τσακ δεν κάηκε ολόκληρη. Κάηκε μόνο το «σίτι" της κι αυτό καταλαβαίνετε τι συμβολίζει. Η υπόλοιπη, καιγόταν μεταφορικά καιρό πριν.

Όταν ήμουν μικρή, ο πατέρας μου μου έλεγε ότι η ροκ άλλαξε τον κόσμο, αλλά εγώ δεν τον καταλάβαινα, ίσως να τον χλεύαζα κιόλας από μέσα μου, με την εκνευριστική μα εύλογη ειρωνία της εφηβείας. Δεν καταλάβαινα πώς η μουσική μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο.

Τώρα, το κατάλαβα. Δεν ξέρω αν η αιτία είναι αυτή καθαυτή η μουσική ή οι κοινωνικές συνθήκες που γεννούν αυτή τη μουσική (ανεργία, φτώχεια κλπ) πάντως, διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, κατάλαβα πως κάποιες νότες μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Κι όλα τα άλλα έρχονται μοιραία. Και δεν έχει σημασία ποιο είναι το αίτιο και ποιο το αιτιατό.

Συνειδητοποίησα επίσης με θλίψη ότι κάθε κοινωνική επανάσταση είναι ένας πόλεμος. Δεν γίνεται να μην υπάρξουν απώλειες. Εν προκειμένω, μισή και βάλε γενιά χάθηκε από το Aids και τα ναρκωτικά.

Νευρίασα που ο κόσμος εξακολουθεί να είναι σκατά και αναρωτήθηκα «και τι κατάλαβαν;», μέχρι που σκέφτηκα πόσα πράγματα θα ήταν αλλιώς αν δεν είχε συντελεστεί αυτή η τομή. Στην καθημερινότητά μας την ίδια, όχι μόνο στη σφαίρα των ιδεών και της θεωρίας.

Μην σας φοβίσει το μέγεθος του βιβλίου. Ο Γκαρθ Ρισκ Χάλμπεργκ στο πρωτόλειο έργο του ρισκάρει (φτηνό λογοπαίγνιο) και κερδίζει. Στη θέση του θα ανησυχούσα για το μέλλον μου – ο πήχυς έχει ανέβει πολύ ψηλά. Πάρτε το και θα το διαβάστε απνευστί.

 Ώπα, το έχω πάρει τελείως λάθος. Δεν σας είπα πολλά για την υπόθεση. Αγνόησα τον ρου της ιστορίας. Γι' αυτό, όμως, δεν υπάρχει η σύνοψη στο οπισθόφυλλο;

ΥΓ: Μου αρέσει πάντα να φαντάζομαι πώς θα ήταν η πρώτη φορά που κάποιος είδε/ έκανε/ άκουσε κάτι πολύ ωραίο: πώς αντέδρασε ο κόσμος όταν πρωτο-πρωτο είδε κωμωδία, για παράδειγμα; Τι έκανε, γέλασε; Ούρλιαξε; Πώς ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε από ανθρώπων αυτιά το Wanna whole lotta love? Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτές οι σκέψεις με διασκεδάζουν. Ε, το κλίμα του βιβλίου είναι ακριβώς αυτό. Η πρώτη φορά που οι τοίχοι γκρεμίστηκαν, που οι πόλεις κάηκαν… μετά μουσικής.

Πάρτε κι ένα soundtrack και ξεκινήστε το διάβασμα.



Πόλη στις Φλόγες Πόλη στις Φλόγες Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 8:25 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.