Αναβάθμιση λογισμικού


Είναι σπουδαία. Αλήθεια, είναι.


Ο τελευταίος καιρός μπορεί να αποτυπωθεί και ως «Χαιρεκακία απέναντι στα Κλισέ». Πρόκειται για μη παροδική κατάσταση, συνεχώς καρφωμένη ή καρφιτσωμένη στα μέρη που το μυαλό συνηθίζει να ψάχνει, σαν ενοχλητικές παρωνυχίδες οι οποίες βρίσκονται μακριά από το νυχοκόπτη. Η Φιλία, ένα ζήτημα το οποίο αναγκαστικά περνά από γενιά σε γενιά- και θα συνεχίσει να περνάει όσο σε αυτόν το θαυμάσιο κόσμο το «ασθενές φύλο» δυναμώνει την υπόστασή του και, ταυτοχρόνως, τον αισθησιασμό που τις τρεις προηγούμενες δεκαετίες είχε απεμπολήσει, ήταν το «αίμα» του φεμινισμού, αλλά ενδεχομένως και μία μαζική θηλυκή συνωμοσία- ασφαλώς έχει περίοπτη θέση στις κλισαρισμένες συζητήσεις, μαζί με την ύπαρξη του Θεού και την ατάκα, «τι είναι ο άνθρωπος; Ένα Τίποτα είναι», τις ώρες της απώλειας, η οποία είναι από άκρου εις άκρον θλιβερή.
Σας το λέω, είναι πολύ σημαντική.

Ακούστε να σας πω κάτι για τη Φιλία (ή απλώς «Τσε», ο ισπανικός ιδιωματισμός που ο ομιλητής αναφέρει ώστε να κάνει τους προσωρινότερους του προσωρινού ακροατές του να προσέξουν): δεν υπάρχει. Ή, υπάρχει. Δεν γίνεται να υπάρχει μόνο σε μερικές περιπτώσεις. Το ίδιο ασφαλώς ισχύει για την Αγάπη.

Τούτο προκύπτει διά της εις άτοπον απαγωγής. Αν μπορεί κάποιος να διατείνεται ότι δεν υπάρχει φιλία μεταξύ άρρενος και θηλυκού, ιδιαίτερα από τη στιγμή που, όπως πολύ σωστά τέθηκε τις προάλλες, δεν υπάρχει πιθανότητα να μην εμφανιστεί κάποιο δράμι έλξης ακόμα και σε ανθρώπους που φαινομενικά μπορούν να επικοινωνήσουν επειδή δεν αρέσουν ο ένας στον άλλο, θα πρέπει να παραδεχθεί ότι δεν υπάρχει φιλία μεταξύ αρσενικού και αρσενικού, αλλά και θηλυκού και θηλυκού. Αντιστοίχως, τώρα, αν υπάρχει φιλία μεταξύ αρσενικού και αρσενικού, η οποία είναι χιλιοτραγουδισμένη, είναι αυταπόδεικτο ότι υπάρχει φιλία μεταξύ αρσενικού και θηλυκού.
Είναι η ιερή μούσα των Led Zeppelin (που δεν ξέρω αν είναι η κορυφαία ροκ μπάντα όλων των εποχών, αλλά μπορείς να ακούσεις το «Kashmir», το «Rock nRoll» και το «Whole lotta love» το ένα μετά το άλλο), όμως είναι και το κορίτσι του Πόλντο. Είναι η Θέλμα, αλλά είναι και η Λουέλα Πάρσονς. Η Μορτίτσια Άνταμς και η Μαρία φον Τραπ.

Για ποιο λόγο ακριβώς δαιμονοποιείται, έστω και με λανθάνοντα τρόπο, η φιλική σχέση ανάμεσα σε μέλη διαφορετικών φύλων, που είναι ετεροφυλόφιλα; Η έλξη και το ενδεχόμενο ότι κάποια στιγμή ενδεχομένως να θέλουν να πηδηχτούν είναι ένας σημαντικός λόγος, αλλά ουσιαστικά είναι λίγο υπερτιμημένος. Αυτό, όχι η πράξη, για την οποία, ακόμα και αν έχεις αμφιβολίες, πρέπει να αποδεχθείς ότι η μετουσίωσή της μπορεί να δημιουργήσει τα μύρια όσα προβλήματα, ο πόθος δηλαδή, ουδέποτε υπήρξε ανασταλτικός παράγοντας σε μία ενδεχόμενη καλή σχέση, ακόμα και αν τούτη περνάει από ατέρμονες συζητήσεις προσωπικών και ερωτικών προβλημάτων. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχει διευθετηθεί ως όρος, αλλά θα ήταν υποκρισία να διατείνουμε ότι ο συγκεκριμένος όρος κάνει εξαρχής τη σχέση πιο υποκριτική από οποιαδήποτε άλλη, τουλάχιστον υπό την έννοια του σκόπιμου και του ιδιοτελούς: δεν γίνεται να υπάρξει κάποια βαθιά επικοινωνία χωρίς τουλάχιστον ένα κοινό ενδιαφέρον, άρα και ένα μικρό ορό στο εσωτερικό μέρος του αγκώνα έπειτα από ένεση. Ο παραλληλισμός, όσο και αν το θέλουμε, είναι σαφής: τα κοινά ενδιαφέροντα φτιάχνουν όλες τις σχέσεις, από τις τσάντες Luis Vuitton έως το δεξί πόδι του Βασίλη Τσάρτα και από τους περισσότερους συνεχόμενους ύπνους μετά το ξημέρωμα ως το εργασιακό ωράριο, που η όποια διαφορά του είναι πιθανό να καταδικάσει μία σχέση υπό την έννοια της παρέας. Μπορεί το επιχείρημα να μοιάζει φτωχό και ελλιπές, ωστόσο το πρίσμα από το οποίο μπορείς να αναλύσεις μία κατάσταση είναι δομική και η αναζήτηση έγκειται στο δέλεαρ της ευρέσεως της ουσίας. Αν η ουσία προκύπτει από την ίδια τη βάση, τότε σε κάθε περίπτωση πρέπον είναι να εγκρίνεται η όποια πράξη όχι υπό τη βαρύτητά της με τον ίδιο παρονομαστή, αλλά αναλογικά, με τον κάθε ξεχωριστό παρονομαστή. Αν το πρόβλημα είναι η έλξη, ίδιο είναι να παρεάζει τη νύχτα ένας πότης με έναν πολέμιο κάθε μορφής οινοπνεύματος, με τις δύο καταστάσεις, στην περίπτωση που η ασάφεια παραμείνει ως κάτι που μοιάζει με δεδομένο, να φθάνουν σχετικά σύντομα σε ένα τέλος, όπως άλλωστε ισχύει με τις ερωτικές σχέσεις από απόσταση.

Κοιτάξτε τη: μπαίνει στο μαγαζί σέρνοντας το γομάρι της, μετά από ακόμα μία μέρα γεμάτη ένταση. Μπορεί, καμιά φορά, η είσοδός της να είναι πιο εντυπωσιακή, λίγο πιο χοροπηδηχτή. Δεν ξέρεις ποτέ τι θα γίνει, τι θα κάνει, πότε θα τσιγκρώσει το μέτωπο και θα σφίξει τα δόντια, αν θα σκουπίσει την καρέκλα για να αφήσει την τσάντα της ή αν θα πετάξει την τσάντα κάτω εξοργισμένη, δείχνοντας ότι δεν την ενδιαφέρει. Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν μπορείς να αναγνωρίσεις πότε θα το κάνει. Στην περίπτωσή της, η φράση που ταιριάζει έρχεται από τη δεκαετία του ’60 και μυρίζει Λας Βέγκας: the night is young, πάει να πει, η νύχτα είναι νέα.

Την κοσμική αποδοχή, βέβαια, δεν μπορούμε να την παραλείψουμε από την κουβέντα, αν και είναι συντριπτική πλειοψηφία (τόσο, που η μειοψηφία μοιάζει με αστρικό σμήνος που δεν μπορεί να αντικρίσει το γυμνό μάτι και οριακά είναι δυνατό να πιάσει το τηλεσκόπιο) οι περιπτώσεις που όποτε είναι πολλοί εκείνοι που έχουν την ίδια γνώμη για ένα θέμα τότε αυτό είναι είτε κοινός τόπος είτε όλοι κάνουν λάθος και πρέπει να απευθυνθείς αλλού εφόσον η έμφυτη ανησυχία σου σε αναγκάζει να κυνηγήσεις την πιο βαθιά προσέγγιση της αλήθειας. Και ακόμα και αν δεν μπορούμε να την παραλείψουμε, η διαχείριση μίας φιλικής σχέσης και, κατά συνέπεια, της ίδιας της Φιλίας, είμαστε ικανοποιημένοι για το γεγονός ότι βγαίνει από την εξίσωση χωρίς να χρειάζεται η οποιαδήποτε συνεννόηση.

Αυτός ο πολτός από μπαρούτι και φράουλες, με την αυξημένη αίσθηση του σαρκασμού και την εντύπωση ότι κάποιος φαρσοειδής κομήτης προσγειώθηκε σε ένα ναό από σοβαροφανείς ιερείς την ώρα της λειτουργίας τους, τη στιγμή που κόπηκε ο ομφάλιος λώρος και εγένετο φως, έχει τη δυνατότητα να γίνει εξαιρετικά καθηλωτικός. Οι άνθρωποι δεν κάνουν τον κόπο να ασχολούνται και αυτός είναι ο νόμος των 10 πρώτων λεπτών (ή του τετάρτου, για να μιλήσουμε στη γλώσσα της σύγχρονης Τέχνης): όλοι μπορούν να μην είναι κακός μπελάς για ένα μικρό διάστημα της ώρας και αν δεν τα καταφέρνουν τότε το ενδιαφέρον σου μπορεί να στραφεί αλλού, αλλά η ζημία είναι παράδοξη. Λέγεται κόστος ευκαιρίας. Να βρίσκεσαι κάπου, δηλαδή, ενώ θα μπορούσες να ήσουν κάπου αλλού και να βίωνες εκστατικές καταστάσεις στη σειρά, ακόμα και αν δεν επρόκειτο για επαφές που θα σε οδηγούσαν στην ανακούφιση. Αν καθόσουν λίγο, ίσως αν υπέμενες μία ή δύο προσωπικές προσβολές, που αποτελούν αλληγορία και παίζουν μπιζ στο σβέρκο των συμβατών τρόπων συμπεριφοράς, να ένιωθες το λογισμικό σου να αναβαθμίζεται.
Αναβάθμιση λογισμικού Αναβάθμιση λογισμικού Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 4:50 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.