Το σύμβολο του κινήματος


Αν μία ομάδα δεν πρόκειται να κατακτήσει την περίοδο 2016-17 το πρωτάθλημα της Premier League, είναι η Λίβερπουλ. Από τη στιγμή που η εφημερίδα «Goal» σταύρωσε το πρωτάθλημα του 2014, όταν την έστεψε τροπαιούχο με 5 αγωνιστικές για το τέλος, ήταν σαν να διαιωνίστηκε το κακό.


Η Λίβερπουλ μπορεί να μην πάρει πρωτάθλημα ποτέ ξανά. Η υποψία ότι θα κλείσω τα μάτια ή ότι θα σταματήσω να καταλαβαίνω τι συμβαίνει στον κόσμο πριν πάρει το πρωτάθλημα είναι, πια, στην πύλη των πιθανοτήτων και χτυπάει την πόρτα. Το συζητήσαμε με τον Στέφανο μετά το 4-1 επί της Λέστερ. Και τον Αλέξανδρο, την Κυριακή, εκεί που μιλούσαμε για τις ωραίες μεταγραφές που έκανε η ομάδα φέτος, τον Μανέ, τον Ματίπ, τον Βινάλντουμ, τον ρώτησα πού παίζουμε την επόμενη αγωνιστική. Μου είπε, «με τη Χαλ εντός».

Ωωωωωχ.

Η Λίβερπουλ δεν πρόκειται να πάρει το πρωτάθλημα. Δεν βλέπω τον τρόπο να το κάνει την επόμενη 20ετία, όταν τα μαλλιά θα έχουν ασπρίσει τελείως και οι τρίχες στη μύτη θα έχουν το σχήμα δηλητηριώδους φιδιού στη Μελβούρνη. Αλλά είναι και παραμένει το μοναδικό κίνημα, ο μοναδικός σύλλογος-κίνημα, στον δυτικό ποδοσφαιρικό κόσμο, αυτό που αποκαλούμε προηγμένο. Λιγότερο από ένα χρόνο από την πρόσληψή του, ο Γιούργκεν Κλοπ έχει γίνει το σύμβολο αυτού του κινήματος.
Η Λίβερπουλ είναι αρρωστάκι. Όπως και όσοι την υποστηρίζουμε, επιδερμικά ή σε βάθος. Μιλάμε για εκείνη στον πρώτο πληθυντικό χωρίς ντροπή. Έχουμε το «Άνφιλντ» και τους οπαδούς μας, το Κοπ, τον Μπιλ Σάνκλι, τον Μπομπ Πέισλι και τον Κένι Νταλγκλίς. Έχουμε τον Στίβι Τζι, που τον αγαπάμε και ας έπεσε πρόπερσι με την Τσέλσκι. Δεν έχουμε προέδρους, περιορισμούς στο να σηκώνονται οι οπαδοί μας μόνο όταν μπαίνει γκολ και μπορεί να μας νοιάζει που δεν έχουμε πάρει πρωτάθλημα εδώ και 27 χρόνια σίγουρα, αλλά οι οπαδοί μας πάνε στο γήπεδο είτε είμαστε πρώτοι είτε δέκατοι.

Έχουμε τον Κλοπ. Που είπε, στη συνέντευξη Τύπου όταν ήρθε, ότι είναι «ο Φυσιολογικός» και το εννοούσε.

Η τάση του «Αυτοκράτορα» ισχύει μόνο εποχικά. Έρχεται κάποιος με δάφνες για να αναλάβει προπονητής σε μία ομάδα και να έχει στη διάθεσή του ανυπολόγιστο μπάτζετ για μεταγραφές και φέρνει της Παναγιάς τα μάτια, παικταράδες, να πουλήσει η ομάδα φανέλες, να μπουν και να κάνουν γκελάκια (ή αγγελάκια, όπως πολύ πιο σωστά νόμιζα ότι τα λένε μέχρι και τρία χρόνια πριν), να είναι ακριβοθώρητοι και να νιώθουν ότι κάνουν χάρη στο κλαμπ που παίζουν με τη φανέλα του, αν και έχουν πληρώσει περισσότερο από τον πληθωρισμό μίας ντουζίνας κρατών για να τους αποκτήσουν. Μετά μπαίνουν στο γήπεδο και μπορεί να είναι όλα καλά, μπορεί και όχι, οι δημοσιογράφοι ξεσαλώνουν και η πόλη απορεί.

Ο Κλοπ ήρθε στη Λίβερπουλ και το καλοκαίρι περίμενα τουλάχιστον Ρόις, ή έστω Γκουντογκάν. Μεταγραφάρες. Να μην ξεκινάνε, εν πάση περιπτώσει, βασικοί ο Χέντερσον (που όποτε τον βλέπω νιώθω σαν αυτές τις ιστορίες των ποδοσφαιριστών από υπανάπτυκτα σε ό,τι αφορά το σπορ κράτη, δηλαδή ότι το πρωί δουλεύει στο βενζινάδικο και δίνει εισιτήρια για τα ματς προσφορά με πάνω από 30 λίτρα βενζίνη) και ο Στάριτζ. Ο Γερμανός βλέπει μισό χρόνο την ομάδα και το ξέρει ότι πρέπει να αλλάξει τη μισή ενδεκάδα. Και έρχεται το καλοκαίρι και παίρνει τον Μανέ και τον Ματίπ και συνεχίζουν ο Χέντερσον, ο Στάριτζ και ο Λαλάνα βασικοί και ο κορμός είναι ο ίδιος με πέρυσι. Ούτε παικταράδες να τους ξέρουμε, ούτε τίποτα άλλο.

Και αυτό είναι τόσο στυλάτο όσο ο Χάρπο Μαρξ με την άρπα.

Χτυπάς, λοιπόν, το μέτωπό σου με τον καρπό σου και μονολογείς, «φτου! Πώς περίμενα μεταγραφές; Πώς μου ξέφυγε ότι έχουμε αυτόν τον προπονητή;».

Η Λίβερπουλ, βεβαίως, θα πει ο αντιρρησίας, δεν είναι το πρώτο όνομα στην αγορά. Δεν θα μπορούσε να «χτυπήσει» πρώτα ονόματα. Είναι η τέταρτη δύναμη μόνο στην Αγγλία (βγάζοντας την Άρσεναλ από την εξίσωση, αφού είναι μία κατηγορία μόνη της). Και θα είχε δίκιο, αν, τελικά, ο Κλοπ ενδιαφερόταν όντως για την αγορά.

Για να μην ξεχνάμε πού βρισκόμαστε: ο Κλοπ διάλεξε τη Λίβερπουλ. Ήθελε, προφανώς, το Γερμανό, αλλά αν ήθελε Μπάγερν, θα πήγαινε στην Μπάγερν και αν ήθελε Ρεάλ, θα πήγαινε στη Ρεάλ. Πήγε στη Λίβερπουλ διότι σκέφτεται έξω από το κουτί. Είναι ο τύπος που ανακοίνωσε τη μεταγραφή του Γκέτσε στην Μπάγερν την προηγουμένη του ημιτελικού της Ρεάλ με την Ντόρτμουντ στο «Μπερναμπέου» το 2013 και ο ίδιος που την Παρασκευή έκανε δέκα αγκαλιές σε ένα λεπτό στους παίκτες της Λίβερπουλ μετά το 1-2 με την Τσέλσι. Προτιμώ να το σκέφτομαι ως εξής: ο Κλοπ δεν πήγε στο κεφάλαιο, διότι δεν του αρέσει το κεφάλαιο. Αντιπροσωπεύει όσα μισεί στη ζωή. Και, όχι απλώς δεν τον νοιάζει αλλά, δεν θέλει να περάσει τις πύλες ενός τέτοιου παλατιού. Ο λόγος νομίζω ότι είναι η εργατική τάξη, που ο ίδιος αισθάνεται μέρος της, αλλά δεν είναι βέβαιο.

Όταν ο Κλοπ έφθασε στο Λίβερπουλ, η πρώτη δουλειά που έκανε ήταν να δείξει με τη συμπεριφορά του ότι ο σύλλογος είναι ανώτερος από όλους. Να μην πάρει τη γόμα να σβήσει το έργο των προηγούμενων από εκείνον, τόσο προπονητών όσο και παραγόντων. Αν ήταν ο Φιρμίνο η επιλογή, με τον Φιρμίνο θα ζούσε και θα πέθαινε. Το έκανε, επειδή δεν είναι όλα θέμα επένδυσης, να σκάσει ένας πρόεδρος φράγκα για να νικήσει εκείνος. Ήθελε παίκτες για θέσεις που ένιωθε ότι υπήρχαν κενά; Πήρε παίκτες που αντιπροσωπεύουν τη Λίβερπουλ, που του χρόνου κάποια ομάδα από τις κεφαλαιούχες θα δώσει ένα σκασμό λεφτά για να τους πάρει. Θα του πουν ότι θέλουν να φύγουν και θα τους αποδεσμεύσει, χωρίς δεύτερη κουβέντα: για τον Κλοπ το ζητούμενο είναι να θέλεις να είσαι εκεί, μαζί του, κάτι που είναι και το δεδομένο των κινημάτων.

Για αυτό και η εποχή του στο μεγάλο λιμάνι είναι ήδη ένδοξη. Για όλα αυτά που βλέπουμε να γίνονται, μία ομάδα που ήδη αγωνιστικά έχει προοδεύσει αλλά που αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να χάσει από τη Χαλ. Δεν έχει ένσταση να συνεχίσει το κληροδότημα του συλλόγου. Δεν έχει ένσταση να πει ότι δεν μιλάει σε δημοσιογράφους στη «Sun», δείχνοντας, χωρίς να εκδηλωθεί, την ηθική υπόστασή του απέναντι στα πράγματα, ένας τύπος που τρώει με την πρώην του και την ερωμένη του στο ίδιο τραπέζι. «Μπορείς να μείνεις», του είπε, «αλλά δεν σου απαντάω». Μέσα στα ξανθά μαλλιά του, τα γυαλιά της παράνοιας και τη γλώσσα του στόματος που φωνάζει «hasta la Victoria sempre», ο Γερμανός είναι ένας τύπος που ξέρει τι του γίνεται και γνωρίζει τι δεν πρέπει να κάνει για να νιώθει καλά με τον εαυτό του.

Η Λίβερπουλ είναι η ομάδα την οποία έχει γεννηθεί για να προπονεί.
Το σύμβολο του κινήματος Το σύμβολο του κινήματος Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 4:49 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.