Ο θάνατος του Άντονι Ράιλι


Όπως όλα τα ευφάνταστα ταξίδια προς το ιδανικό, η αντικειμενικότητα είναι ευσεβής πόθος. Ας φανταστεί τις άνωθεν προτάσεις κάποιος, έστω κι αν η ισχύς τους στον ακριβοδίκαιο κόσμο είναι ασθενής: αν η αντικειμενικότητα αποτελεί πόθο, τότε το κριτήριο του κυνηγιού της είναι βαθιά υποκειμενικό.
Ο πόθος, άλλωστε, εξωτερικευμένος ή μη, έχει τη δυναμική να σμικρύνει τον άνθρωπο τον οποίο περικυκλώνει, μεγαλώνοντας το εγώ. Τα περίεργα είναι συνεχόμενα και συνεχιζόμενα σε ό,τι αφορά τη ροή και το παράδοξο κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα, σε ό,τι αφορά τη «μάχη» να γνωρίσεις τον εαυτό σου.

Το σημαντικό γνώρισμα είναι ένα: δεν μπορούμε να ξέρουμε. Αυτό, ωστόσο, είναι ενδιαφέρουσα γνώση. Η άγνοια δεν υπογραμμίζει μόνο το γεγονός ότι είμαστε εξαρχής απομακρυσμένοι από την ουσία των πραγμάτων, αλλά και ότι όταν βρισκόμαστε σε θέση να αναγνωρίζουμε τη γνώση, δεν είμαστε σίγουροι ότι λαμβάνουμε το σωστό σινιάλο. Ο δικός μας βυθός, όπως και της θάλασσας, δεν έχει βάθος, διότι όποια απόπειρα και αν έχουμε κάνει να αποδεσμεύσουμε την οντότητά μας ως μέρους της φύσης, δεν γίνεται παρά να είμαστε ρέοντα συστατικά*.

*Βεβαίως, οι βιολόγοι λένε ότι κάποτε είχαμε τη δυνατότητα και τη δύναμη των σκύλων στην όσφρηση. Παρακολουθούσα τον Ρίτσαρντ Ντόκινς να ελπίζει ότι μπορούμε να φτάσουμε ξανά σε αυτό το σημείο. Ωστόσο, ενδεχομένως να γίνεται να αντιστραφεί και η εξελικτική διαδικασία να έχει ως κατώτατο (ή απώτατο) σημείο την εντελή αποστασιοποίησή μας. Τότε ίσως και να διεκδικηθεί μία θέση στην αθανασία, φαντάζομαι χωρίς συναισθηματικό κόσμο και τα υπόλοιπα πικάντικα που ορίζουν την καμπή της ευτυχίας και της δυστυχίας.  

Οπότε, δεν είναι δυνατό να απαντηθεί χωρίς να αφήσει κενά η εξής άχρηστη πληροφορία: για ποιο λόγο, το τελευταίο τρίμηνο, έχω σπαταλήσει αρκετές νυχτερινές ώρες, πιθανότατα εις βάρος κάποιων ταινιών, σειρών και (πιο δύσκολα) βιβλίων, παρακολουθώντας οντισιόν για ξένα τηλεοπτικά σόου.

Φυσικά, είναι η συγκίνηση να παρακολουθείς τους κριτές να παρακολουθούν ένα καταπληκτικό ταλέντο ή, στην περίπτωση του «The Voice», να γυρίζουν κατευθείαν, με τις πρώτες νότες, τον πρώτο ήχο. Το γεγονός ότι είναι ξένα αυτά τα τηλεοπτικά σόου δεν με απενοχοποιούν πλήρως και ότι googlάρω για να δω τι έχει συμβεί με κάποιους από τους διαγωνιζόμενους δεν σβήνουν το φοβισμένο ρόδινο χρώμα από τα μάγουλά μου. Η αδελφή μου η Κυριακή, που είναι πιο κουλ από την Πατρίτσια Αρκέτ στο «True Romance», γουσταρίζει τέτοιες καταστάσεις, για αυτό και τα ανίψια μάς άκουγαν να συζητάμε για την Κάρλι Ρόουζ Σόνενκλαρ και το «Feeling Good». Θα σας έγραφα «ΔΕΙΤΕ ΤΟ», αλλά η ξετσιπωσιά έχει και τα όριά της.

Τώρα τελευταία, αφού αυτές οι εκπομπές μάλλον κάνουν τον κύκλο τους, έχω κολλήσει με τις οντισιόν του «The Voice». Σε ένα ποτ πουρί είδα αυτό.

Ακούγεται ένας βρυχηθμός, που σχολιάζεται κατά το δοκούν και με το κουλ ύφος των κριτών και όταν τελικά ξεκινά να τραγουδάει ο τύπος, η αντίδραση είναι άμεση. Γενικά, το ταλέντο στη σκηνή ξεχειλίζει σε κάθε κλικ των δαχτύλων και σε κάθε πλάγια κίνηση. Όταν βλέπεις κάποιον να πιάνει τον κόσμο εξ απήνης και σχεδόν να προσγειώνεται σε μία κατάσταση που παραπέμπει στην έκσταση (με όποιο ποσοστό υποκρισίας υπάρχει σε αυτές τις καταστάσεις, όποια συνεννόηση έχει γίνει), έχεις αυτήν την αίσθηση ότι ο διαγωνιζόμενος που σηκώνει το θεατή δεν έχει δουλέψει. Αυτό που βλέπεις είναι σαν να συμβαίνει για πρώτη φορά: ασφαλώς υπάρχουν άνθρωποι, όμως, που έχουν φθάσει σε ένα ορισμένο σημείο για να επιδιώκουν την αναγνώριση, με μαθήματα ορθοφωνίας, συμμετοχές σε παραστάσεις, ενδεχομένως οντισιόν σε άλλα παρεμφερή προγράμματα. Ή, στην περίπτωση του Άντονι Ράιλι, καθώς είναι αυτό το όνομα του μαύρου ψυχαγωγού, να είναι ένας διασκεδαστής του δρόμου.

Δεν υπήρχε κάτι που να δείχνει ότι ο Ράιλι δεν ήταν ένας τύπος που τουλάχιστον δεν ήταν αρκετά ικανός και φιλόδοξος ώστε να έχει κρατήσει ένα μήνα άδεια από τη δουλειά του. Φορούσε το σακάκι, δεν τον φορούσε και μία φανταστική ιστορία θα μπορούσε να είναι ότι στο γραφείο διασκέδαζε τους συναδέλφους ή τους υφισταμένους με κάποιο άλλο μουσικό νούμερο. Στη «φυσούνα» δύο μαύρες γυναίκες, μία ξανθιά και ένα κοριτσάκι άρχισαν να χτυπάνε τα πόδια τους στο πάτωμα χωρίς ιδιαίτερη τάξη όταν, σε έξι δευτερόλεπτα από τη στιγμή που άνοιξε το στόμα του για να τραγουδήσει το κλασικό «I feel good» του σπουδαίου Τζέιμς Μπράουν, γύρισαν και οι τέσσερις κριτές. Ο Ράιλι ήταν από την αρχή ως το τέλος ένας συνδυασμός Νέας Ορλεάνης και Νέας Υόρκης.

Δεν το παρακολούθησα μία φορά. Στις πρώτες περιπτώσεις δεν υπήρχε το όνομά του ή δεν το είχα προσέξει. Μετά βρήκα ένα βίντεο που είχε την απαραίτητη πληροφορία. Στο google πρέπει να γράψεις Anthony Ri για να στο βγάλει. Μόνο που η δεύτερη επιλογή, μετά το όνομά του σκέτο, ήταν «Anthony Riley dead». Αν υπήρχε μία πιθανότητα να πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο, τότε θα είχε συμβεί κάποιο δυστύχημα ή κάποια από αυτές τις απαίσιες (πλην όμως απαραίτητες να συμβαίνουν στον κύκλο του όντος) ασθένειες θα τον είχαν επισκεφθεί.

Δεν ήταν, πάντως, πιθανό να σκεφτείς ότι έγινε ό,τι επράχθη: αυτοκτονία.

Πώς είναι δυνατόν;

Περισσότερο από το πώς είναι δυνατόν να αυτοκτόνησε ένας τύπος που στη λήξη της οντισιόν του ίσιωσε το σακάκι του, μία στιγμή στυλ που, αν μη τι άλλο, αναδεικνύει την πρόθεση για μακροημέρευση, η απορία είναι πώς είναι δυνατόν να μην μπορείς να δεις, στα μάτια των 28 ετών, την κίνηση και τη συμπεριφορά, κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει τροφή για σκέψη. Υπάρχουν άνθρωποι που ακροβατούν και δεν τους έχεις ικανούς να αποχαιρετήσουν τον κόσμο- είτε πρόκειται για πράξη γενναιότητας ή δειλίας, είναι χαζό να αναρωτιέσαι όταν πρόκειται για το θάνατο- και κάποιοι με βαθιά θλίψη, που χρειάζονται μία ασαφή ένωση των οργανικών καλωδίων τους για να επιχειρήσουν τη βουτιά στο βάλτο της Στύγας.

Όπως και να έχει, είναι τρομακτικό να μην το βλέπεις.

Βεβαίως, διαβάζοντας το ρεπορτάζ, καταλαβαίνεις. Ένας σούπερ street performer της Φιλαδέλφειας με κακές παρέες. Ναρκωτικά  και τα λοιπά. Στην οντισιόν έπιασε τις ψιλές νότες για πλάκα, κάνοντας μία τζαζοειδή φάρσα, με στοιχείο αυτοσαρκασμού. Μετά πήγε στο Challenge, πέρασε και μετά εξαφανίστηκε από ένα σόου που αναμφίβολα θα ήταν της καταξίωσής του, μόνο για να μεταφερθεί σε έναν άλλο κόσμο (;) στις αρχές του περυσινού καλοκαιριού.

Είναι ένας από όλους, σε κοινωνίες που δεν σε καλωσορίζουν και απαιτούν να αποφύγεις από μόνος σου τη γλύκα των εθισμών, που έκαναν την κεβορκιανή βουτιά. Απλώς, η ματαιότητα ίσως να έχει κάπως περισσότερη σημασία αν αναλογιστείς την κινησιολογία και την κίνηση, ότι λεηλάτησε ένα κομμάτι που έμοιαζε λεηλατημένο από τότε που πρωτακούστηκε και ήταν εκείνος που έκοβε τα εισιτήρια για τις βόλτες του από το παρελθόν στο παρόν ή, ταυτοχρόνως, στο παρονρελθόν και που δεν πέρασαν παρά μερικά τικ στο ρολόι της ανθρώπινης αλχημείας για να βρεθεί ξαφνικά στη θέση να υποδεχθεί μάλλον με χαρά το απονενοημένο διάβημα. 
Ο θάνατος του Άντονι Ράιλι Ο θάνατος του Άντονι Ράιλι Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 4:05 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.