Η σημασία τού να είναι κανείς σοβαρός


Στο γραπτό λόγο δεν γίνεται να υπάρξει ειρωνεία, αν ο συντάκτης δεν το επιδιώξει. Δεν γίνεται, επίσης, να υπάρξει προσβολή, αν ο σύνδεσμος των λέξεων δεν την προσφέρει ή αν ο χαρακτηρισμός δεν λογίζεται ως προσβλητικός.


Κατά συνέπεια, δεν γίνεται να υπάρξει ρατσισμός. Ρατσιστικές είναι οι λέξεις, «αράπης», «σχιστομάτηδες», «νέγροι», ο συνδυασμός λέξεων «κατώτερο ον».

Μία φορά, στην αθλητική εφημερίδα «Φίλαθλος» ο πρόεδρος μίας ομάδας άσκησε αγωγή, διότι υπήρξε ρεπορτάζ που ανερυθρίαστα τον χαρακτήριζε «έμπορο ναρκωτικών». Ο εν λόγω επιχειρηματίας πήγε τα στελέχη της στα δικαστήρια και, κερδίζοντας την υπόθεση, επιδικάστηκε εκτός των άλλων, η υποχρέωση της ικανοποίησης προς το πρόσωπό του, να καθαρίσει, δηλαδή, το όνομά του. Για πολύ καιρό η εφημερίδα «Φίλαθλος» έβγαινε με μία επιγραφή στο πρωτοσέλιδό της, στην οποία τονιζόταν ότι «ο τάδε δεν είναι πρεζέμπορας». Κακό, παρά καλό, του έκανε.

Δεν λέω ότι η επιστολή του Συλλόγου Γονέων του 5ου Δημοτικού Σχολείου του Ωραιοκάστρου δεν είναι ρατσιστική ή προσβλητική, αλλά με σιγουριά δεν μπορεί να το πει κάποιος. Αίφνης, κοινοποιήθηκε και αναπαράχθηκε με έντονο το αίσθημα της αισχύνης από ανθρώπους στα social media και, μάλιστα, όπως παρατηρήθηκε, το έκαναν και καλοί φίλοι μου.

Κάθε πράξη, κάθε κίνηση, κρίνεται αυθωρεί και παραχρήμα και κατατάσσεται ελαφρά τη καρδία σε έναν «τόπο», αναλόγως με τις πληγές του συνόλου στο οποίο ζούμε, αλλά και συνολικά. Απνευστί ο δέκτης αντιλαμβάνεται ποιο είναι το πρόβλημα που ενσκήπτει και, χωρίς δεύτερη σκέψη, του δείχνει- με τον ίδιο να το μεταφέρει- τι συμβαίνει ακριβώς.

Βεβαίως, εδώ υπάρχει ειδοποιός διαφορά: αφορά σε σύλλογο και όχι σε πρόσωπο. Οι κατηγορίες περί μίσους δεν απευθύνονται σε έναν μόνο άνθρωπο, αλλά σε ένα σύνολο ανθρώπων.
Στην επίσημη επιστολή το μόνο που γίνεται να αλιευθεί ως δεδομένο είναι ο εκβιασμός. Δηλαδή, η προειδοποίηση ότι αν περάσει η πρόταση και μπουν τα παιδιά των προσφύγων στο σχολείο, τότε οι γονείς θα κάνουν την κατάληψη του χώρου. Δεκτόν, αλλά μόνο αυτό.

Να είσαι γονιός είναι κάθε εποχή δύσκολο. Δεν αλλάζει ο δείκτης δυσκολίας τώρα, απλώς είναι διαφορετικές οι απαγορεύσεις: αν δεν είσαι ευτυχής εισοδηματίας πρέπει να δουλεύεις ωσάν χταπόδι που κάνει την απέλπιδα προσπάθεια να επιστρέψει στον ωκεανό, ώρες ατελείωτες, για λεφτά που δεν είναι ικανοποιητικά. Με βάση το «ζουμί» που προκύπτει από την εποχή, οποιοσδήποτε ξένος, είτε Έλληνας είτε από το εξωτερικό, απαγορεύεται να αγγίξει το παιδί σου, διότι υπάρχει έντονο το αίσθημα της παιδοφιλίας. Αθροιστικά, απαγορεύεται να του μιλήσεις άσχημα ή να το χτυπήσεις και το ίδιο δεν γίνεται να κάνει ο δάσκαλός του. Όταν η Ψυχολογία συμπεραίνει ότι στη βία, ακόμα και στη γονική, αποδίδονται μερικές από τις πιο δυσάρεστες κοινωνικές καταστάσεις, ένας προπονητής, ένας δάσκαλος μουσικής, ένας οποιοσδήποτε εκπαιδευτικός καλείται να χρησιμοποιεί τρόπους συμπεριφοράς εξευγενισμένους και, άρα, επιτηδευμένους. Σε κάποιο σημείο ο δάσκαλος σταματά να ασχολείται, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα κενό στην παίδευση του νεανία. Ένα αστείο, που είχε πει η Τίνα Φέι το 2009, για να στηρίξει την υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον στο χρίσμα των Δημοκρατικών εις βάρος του Μπαράκ Ομπάμα, είναι ότι κάποια σχολεία είχαν δασκάλες καλόγριες, «οι οποίες ήταν σκύλες, μπορεί να σε χτυπούσαν, αλλά στο τέλος αποκλείεται να μην ήξερες ποια είναι η πρωτεύουσα του Κεντάκι».

Όλη η προηγούμενη παράγραφος είναι απλώς αναφορά, ανεξαρτήτως προσωπικών πεποιθήσεων.
Επιπροσθέτως, πρόσφυγες προέβησαν σε ασελγείς πράξεις προς Γερμανίδες παραμονή Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία, στη Λέσβο γίνεται ο κακός χαμός με «μάχες», επίσης με σεξουαλικές παρενοχλήσεις, λες και αλλάζει κάτι στο αξιόποινο της πράξης αν είσαι ρακένδυτος. Κάπου είχα ακούσει ότι ένας πρόσφυγας, που όρμησε για να βιάσει ένα κορίτσι, απομονώθηκε σε ξενοδοχείο. Ωραία τιμωρία!

Λυπάμαι πολύ που θα το πω, αλλά αν φοβάσαι να ακουμπήσουν το παιδί σου, αν του δίνεις τάμπλετ για να παίζει τις ώρες που λείπεις, αν αρχίσεις να ξεκατινιάζεσαι με τους γονείς ενός άλλου παιδιού που το χτύπησαν, αν στην τετάρτη δημοτικού το συνοδεύεις από πόρτα σε πόρτα το πρωί προκειμένου να πει τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα, το πιο πιθανό είναι να φοβάσαι ένα μάτσο μικρούς πρόσφυγες στο σχολείο σου, μαζί με τους γονείς τους, ανθρώπους, δηλαδή, που στην τελική δεν ξέρεις ποια είναι η σκούφια τους και τι σταυρό κουβαλάνε.

Κάνω το δικηγόρο του διαβόλου αν και στο σπίτι μου, όταν είμαι μόνος, κοιμάμαι με την πόρτα μου ξεκλείδωτη, διότι σκέφτομαι ότι «αφού δεν με έχουν κλέψει, δεν έχει νόημα να αυθυποβάλλομαι και να παραδίδομαι στον περιρρέοντα φόβο». Είναι πανεύκολο να λες ότι ο Μήτσος Τσιριμπίρδουλας, ο πατέρας του 6χρονου Θανάση, είναι ρατσιστής επειδή δεν θέλει τους πρόσφυγες 5 μέτρα από το γιο του, αλλά μάλλον είσαι ο ίδιος τύπος που, αν η γκόμενά σου αργήσει 15 λεπτά στο ραντεβού σας, πιστεύεις ότι πριν κάποιος την… κανόνιζε. Ο Μήτσος ο Τσιριμπίρδουλας, εισαγωγαί εξαγωγαί, είναι φαντασιόπληκτος, διότι μπορεί να σκέφτεται ότι ο Χασάν από το Σουδάν είναι παιδόφιλος ή «στεγνός» από σεξ και, ακόμα και αν έβρισκε κατσίκα στο δρόμο, θα ήταν η καλύτερή του. Ότι μπορεί να έκανε οτιδήποτε ακόμα και μπροστά στο παιδί του.

Στην τελική δεν θα έπρεπε καν να είναι ένα πρόβλημα που απασχολεί τους γονείς. Θα έπρεπε να τους δοθούν ένας σωρός από επιβεβαιώσεις ότι οι πρόσφυγες και τα πιτσιρίκια τους είναι σωματικά και ψυχικά υγιείς. Μια βρώμα να βγάλει κάποιος, λέγοντας ότι «αυτοί έχουν κολλήσει φυματίωση εκεί που ήταν», κατευθείαν γίνεται φωτιά. Τούτο αναφέρεται, όχι ως φήμη αλλά, ως την επίσημη δικαιολογία του προέδρου του συλλόγου.

Για να στηθεί κάτι τέτοιο, σε κάθε σχολείο θα έπρεπε να υπάρχουν επιπλέον εγκαταστάσεις και μία ομάδα ειδικών- να που και πού χρειάζονται οι ψυχολόγοι- και γιατρών οι οποίες θα φρόντιζαν ώστε, όχι μόνο να μην υπάρχει ο κίνδυνος ασθενείας σε περίπτωση επαφής αλλά, να είναι οι άνθρωποι που υποδέχεσαι πνευματικά υγιείς, για να μην έχεις φόβο καθημερινά για το παιδί σου.

Τα δεδομένα και τα ζητούμενα δεν αλλάζουν, ακόμα και αν όλα τα μέλη του 5ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου είναι ρατσιστές και χρυσαυγίτες. Το κράτος έπρεπε να είναι Κοινωνικής Πρόνοιας και ποτέ δεν ήταν, οπότε είναι πολύ λογικό, στη δυσκολία να φύονται φασιστικά παράσιτα που θα μιλήσουν για σύμβολα ανωτερότητας και για αγνό αίμα, άλλωστε το έχει κάνει και φιλόσοφος, έστω αυτοδίδακτος, της εμβέλειας του Κορνήλιου Καστοριάδη.

Δεν είναι ενδεικτική η ανάλυση, αλλά πιάνετε το νόημα: παιδιά έξυπνα θα έπρεπε να δίνουν τουλάχιστον λίγο χώρο στην κριτική σκέψη η οποία, στην τελική, στα μέρη μας έχει τις ρίζες της, πριν εκτοξεύσουν μύδρους εις βάρος των κακών ανθρώπων.

Φθάνουμε στο προκείμενο: με όλα αυτά, αν ήμουν μέλος του Συλλόγου Γονέων στη Μέσα Πεσκανδρίτσα και έπρεπε να υποδεχθούμε δύο πρόσφυγες οι οποίες δηλώνουν λεσβίες, και πάλι δεν ξέρω τι θα έκανα. Πώς είναι δυνατόν να ξέρει οποιοσδήποτε, στον οποίο ουδείς μπορεί να εγγυηθεί προστασία και η απάντηση που παίρνει είναι, «γιατί δε θέλεις; Θα είναι μία ομορφιά».

Πρωταρχικώς, το πρόβλημά μας είναι ότι ως σύνολο, είτε πρόκειται για έθνος είτε για κράτος, είναι ότι είμαστε διαλυμένοι. Δεν πρόκειται για μίσος. Πρόκειται για Φόβο, τον οποίο οι Σπαρτιάτες είχαν 16 ασκήσεις, 4 στο πρόσωπο και 12 στο υπόλοιπο σώμα, προκειμένου να τον αντιμετωπίσουν.
Άρα, μπορεί να υπάρχουν μίσος και ρατσισμός στην προκειμένη απόφαση, αλλά ίσως και να μην υπάρχουν. Είναι δύσκολο να φανταστείς ότι το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό.

Φυσικά, από πίτα που δεν τρως, τι σε νοιάζει κι αν καεί. 
Η σημασία τού να είναι κανείς σοβαρός Η σημασία τού να είναι κανείς σοβαρός Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:30 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.