Στην τσέπη της αρχινύμφης


Την κοίταζε και ξανά. Δεν μπορούσε να δει το πρόσωπό της. Ποιος οργανικός αλγόριθμος την έφερε στην επιφάνεια; Ποια ανθρώπινη ψύχωση μπόρεσε να δημιουργήσει μία τέτοια άρτια κατάσταση.

Πρέπει να ομολογήσουμε στους εαυτούς μας ότι, εξόν της τύχης, οι πιο αρμονικές καταστάσεις που έχουμε βιώσει είναι προϊόν απύθμενης πίεσης, που τη νιώθεις και νομίζεις ότι δεν θα τελειώσει ποτέ. Έχει τύχει να είσαι στο σημείο που αντιλαμβάνεσαι ότι έχει μείνει λίγο για να τα καταφέρεις και, τζέεεε νγκα τζέεεε νγκα, ρίχνεις μία και τα σκονοβολείς. Το χειρουργείο αποτυγχάνει αποτρόπαια, αναγνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο απαιτούμενος έλεγχος δεν είναι εφικτός. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, η ροή συνεχίζεται μέχρι την τελειοποίηση της κατάστασης και ακριβώς σε εκείνα τα κλικ του ρολογιού, ψυχικού και οργανικού, η νιρβάνα αράζει στην αιώρα του χρόνου και υπερίπταται, καθώς η αιώρα στέκει μονάχη, δίχως αρχή, τέλος και πυλώνες στους οποίους μπορεί να πιαστεί. Είναι το σημείο που η Φιλοσοφία σταματάει να είναι εκτόξευση ιδεών, διαπομπευμένη σε ουκ ολίγες περιπτώσεις και συναντιέται με ό,τι εξαρχής εξυπηρετεί, δηλαδή τη στάση ζωής.

Να τη, μπροστά, έχοντας φθάσει σε ό,τι μοιάζει με το Απόλυτο Νοητικό Ζενίθ, ένα ΑΝΖ πέρα από τα εφικτά. Εμείς εδώ χάσκουμε, τα σαγόνια πέφτουν και το στόμα σιγά σιγά ανοίγει. Ανοίγει τα χέρια και πεταρίζει, με τρόπο που η Τίνκερμπελ ξεχνά την τελική απόρριψη του Πίτερ Παν. Δεν βλέπεις τα πόδια γιατί δεν υπάρχουν πόδια. Όταν το βλέμμα σου, τρομαγμένο από την εγκεφαλική υποψία ότι όντως πετάει, συναντιέται με τα πόδια της, τότε επικρατεί μία τρόπον τινά ανακούφιση, διότι το πλάσμα που πεταρίζει είναι όντως ανθρώπινο. Αυτή η πεταλούδα της ανεμελιάς κάθεται στον ώμο σου και περιμένει μέχρι να πετάξει ξανά. Δεν είναι κουρασμένη, ούτε θέλει να σου πει κάτι. Φαίνεται ότι η αταξία της ψυχής της συνάδει μόνο με την αναλογία της, εκείνη που κάνει τα χρώματα των φτερών της και το μέγεθός της το σημείο αναφοράς σε ό,τι είναι η αρμονία ως εικόνα και ό,τι ευελπιστείς να αλλάξει τη ροή σου. Μόλις αντιλαμβάνεται ότι περνάει από το μυαλό σου, που αναζητεί μέσα από τέτοιους μικρούς περιπάτους αφορμή για να περάσει στη μοιρολατρία, η περίπτωση ότι πρόκειται για οιωνό, απομακρύνεται και δε σε επισκέπτεται πια, παρά σε αφήνει για ένα νανολεπτό να προβληματιστείς, μόνο και μόνο για την περίπτωση που ισχύει. Η ζωή δε σε αφήνει να χαρείς πολύ, άλλωστε δεν είχες στο μυαλό σου ότι τούτος ο χρησμός αφορά σε κάτι συγκεκριμένο. Οι συγκεκριμένοι στόχοι είναι μάλλον ευκαιριακοί και επιδιώκουν την πρόσκαιρη ικανοποίηση. Εύκολο να φανταστείς ότι είναι οι μόνοι σημαντικοί στόχοι που διεκδικείς με πάθος, αλλά δύσκολο να καταλάβεις το γιατί.


Στην εικόνα με το κιτρινωπό φόντο η κοπέλα εκπροσωπεί την αύρα της νεότητας, ό,τι πλησιέστερο στην αθανασία από την πλευρά της ομορφιάς. Σε νοιάζει να περιγράψεις την εικόνα και να την κάνεις να ενδιαφερθεί για σένα, ως κριτήριο αισθητικής. Αλλά από το ένα μέρος πετάς στο άλλο μέσα στην τσέπη της ροζ νυχτικιάς της αρχινύμφης του Πάνα, είσαι ελαφρύς σαν πούπουλο, ακούς το γάργαρο γέλιο της και αναρωτιέσαι αν το ξέρει ότι είσαι μέσα. Ξεχνάς ότι εκείνη σε έβαλε και μπορεί για λίγο να υποψιαστείς, ματαίως όμως, ότι κατόρθωσες να είσαι λαθρεπιβάτης στο ταξίδι. Η αρχινύμφη σταματάει να γελάει και, υπομειδιώντας, σε κοιτάζει με ανοχή. Παλιά, όταν οι πρώτοι άνθρωποι νόμισαν ότι αυτό το ταξίδι ήταν κερδισμένο από τα προσόντα τους, νευρίαζε, αλλά τώρα αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει γιατρειά.

Τελικά, τη λένε Μάγια Πλισέτσκαγια. Το γνώριζες από πριν, αν και το επίθετο δεν το αντιλήφθηκες σωστά διότι δε σε ενδιέφερε. Νομίζεις ότι είναι μία μπαλαρίνα-φαινόμενο, που τα νιάτα του μόνο καλύπτουν το υπέρογκο ταλέντο του. Τελικά, όταν καταφθάνεις στην τεχνολογία για να σου δώσει μία λύση, σαστίζεις: τούτος ο «θάνατος του Κύκνου» ερμηνεύθηκε το 1975 και τότε η Μάγια Πλισέτσκαγια ήταν 50 ετών. Το δίκτυο σού δίνει την ευκαιρία να εντυπωσιαστείς περισσότερο: σε στέλνει στο Τόκιο, το 1986, όταν ήταν 61 ετών. Από κάτω υπάρχει η επιλογή «Maya Plisetskaya, Dying Swan 1959».

Η Απόλυτη Πρίμα Μπαλαρίνα. Έχει τιμηθεί με το συγκεκριμένο τίτλο στη Μόσχα, τη γενέτειρά της. Έχει την ισπανική και τη λιθουανική υπηκοότητα. Ήταν φίλη με τον Ρόμπερτ Κένεντι από το 1962 και τον μάγεψε σε σημείο να βαφτίσει το κότερό του «Μάγια», προς τιμή της. Την ερωτεύτηκε ο κατά έξι χρόνια νεότερός της Ροντιόν Σχκεντρίν, ένας μουσικός, πιανίστας και συνθέτης. Η Μάγια είχε συνηθίσει να κάνει τους ανθρώπους να συγκινούνται, με ό,τι αποκαλείται «Έρωτας για τη Ζωή». Αλλά τα δάκρυα του Σχκεντρίν ήταν διαφορετικά. Τον παντρεύτηκε το 1958, εκείνη 33 και εκείνος 27 χρονών. Ήταν, τότε, μία πολύτιμη λίθος για τη Σοβιετική Ένωση. Έγινε το Σμαράγδι του Πλανήτη. Το διατσέντο της έννοιας «Ζωή».

Η ντίβα Μάγια χάριζε το εξωτερικό της παλάμης της, με το οποίο χαιρέτιζε τον κόσμο που την αποθέωνε στις τιμές της. Δραστήρια ως τα τέλη της μέσης ηλικίας, δε θα ήθελες να είσαι ανέμελος και να έβρισκε δουλειά στο θίασο που προσπαθούσε να χτιστεί πάνω της. Ο Άκαμπτος Κόσμος της προσβολής έχει βραβεύσει τις ντίβες μπαλαρίνες ως επίσημα μέλη του. Η Πλισέτσκαγια μοιάζει με την αρχιέρειά του. Είναι απόλαυση να νιώθεις τι τραβούσαν οι συνεργάτες της από τη συρτή προφορά της και το σημείο απογείωσης της κακομεταχείρισης, αλλά δεν θα ήθελες να βρίσκεσαι εκεί. Ήταν η Απόλυτη Πρίμα Μπαλαρίνα πολύ πριν βραβευτεί και ό,τι δεν ήταν άψογο δεν ήταν αρκετό. Η αρχιτεκτονική της Αγίας Πετρούπολης συναντούσε το μουστάκι του Στάλιν.

Η Μάγια Πλισέτσκαγια γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1925 και πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 2 Μαΐου του 2015. Λες και, αλήθεια, μετά την ομορφιά της κίνησης, έχει κάποια σημασία. Για μία σπάνια φορά, ο άντρας ήταν που έμεινε ζωντανός. Ο Υπηρέτης της Απρόσιτης Φρεσκάδας. Ο Μαγεμένος Πληβείος του Ακροποδητί. 

Στο ρόλο του Properman

ο Λευτέρης Ελευθερίου
Στην τσέπη της αρχινύμφης Στην τσέπη της αρχινύμφης Reviewed by Proper Man on 7:35 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.