Ο φτωχούλης του Θεού


Πιθανότατα ήταν κάποιος Πορτογάλος, ο οποίος θυμόταν αυτό που έκανε ο Τζίμι Τζαμπ στον Λουίς Λουίς Φίγκο. Φορούσε έναν πολύ κομψό μπερέ, ο οποίος παρέπεμπε σε ζωγράφο των Παρισίων, τη «χρυσή» εποχή της δεκαετίας του ’20.
Θα επρόκειτο, μάλλον, για ένα Γάλλο που δεν θα ήθελε να το δείξει, στην άψη του σωβινισμού του αλλά, θα επιθυμούσε να είναι ένας Αμερικανός πρόσφυγας, κάτι σαν τον Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, αλλά με διατηρημένη τη γαλλική προφορά. Θα ήθελε, απλώς, να έχει μάλλον λεφτά για τα ακριβά λικέρ ή να τον κερνάνε, όπως τον Έρνεστ Χέμινγουει.
Μία πράξη που μάλλον αποτελούσε αντίποινα. Την «πλήρωσε» ένας Βραζιλιάνος. Αν επρόκειτο όντως για Πορτογάλο, τότε ήταν Τζακ Ποτ, διότι συνειρμικά, ακόμα και κατά λάθος, δημιουργεί την αίσθηση της αποικίας. Για αυτό και σε εκείνο το Μαραθώνιο του 2004 άνοιξε ο δρόμος προς την ελευθερία.

Τον λένε Βαντερλέι Κορντέιρο ντε Λίμα. Έγινε ο άνθρωπος που άναψε τη φλόγα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, στο Ρίο ντε Τζανέιρομ ψιλοviral. Καλά ο γίγας Γκούγκα Κουέρτεν καλά η θρυλική Ορτένσια Μαρκάρι, αλλά ο Βαντερλέι δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα λέγαμε δημοσιογραφική έκρηξη. Θα μπορούσε να είναι ο Οσκάρ, που έπαιξε σε 5 Ολυμπιακούς Αγώνες, η Μάρτα, κάποιος ποδοσφαιριστής ή ένας βολεϊμπολίστας, ο Τζιμπα, ο Μαρσελίνιο ή κάτι παρόμοιο.

Ήταν ο Βαντερλέι, που ο δημοσιογράφος που έκανε την περιγραφή για λογαριασμό της ΕΡΤ δεν μας είπε όλη την αλήθεια, με αποτέλεσμα, για μία φορά, να μειωθούν τα ντεσιμπέλ από την ένταση της συγκεκριμένης στιγμής. Διότι ο Βαντερλέι Κορντέιρο ντε Λίμα είναι ένα παιδί του Θεού, ενός Θεού που στη Βραζιλία πιστεύουν όπως πουθενά αλλού. Είναι, υπό μία έννοια, ο φτωχούλης του Θεού.
Είπε ότι ενώ προηγούνταν στην κούρσα ένας συναθλητής του τον έριξε κάτω και, όχι απλώς δεν απογοητεύτηκε αλλά, τερμάτισε και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Ήδη, αυτή η ιστορία δείχνει σημαντική. Αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι. Για μία φορά, η περιγραφή την αδίκησε.

Δεν υπάρχει ειρωνεία σε αυτό. Από λάθη στον κλάδο, να φαν κι οι κότες. Απλώς ο καθένας από εμάς απαιτεί να γίνονται όλα σωστά από τους αθλητές, σχεδόν σιχτιρίζουμε όταν μας χαλάνε τη ζαχαρένια λες και μας χρωστάνε και εμείς δεν μπορούμε να αποφύγουμε τα καθημερινά λάθη, κάποια χοντρύτερα από τα άλλα, κι όταν μας τα επισημαίνουν στραβώνουμε. Σε κάθε δουλειά.

Ο Βαντερλέι προπορευόταν στο Μαραθώνιο της Αθήνας. Είναι η κλασική διαδρομή και πήγαινε ολοταχώς για το χρυσό μετάλλιο. Όταν μπήκε ο εισβολέας (που είναι λίγο σαν τους επιδειξίες με τα παλτό), τον έσπρωξε προς την αντίθετη πλευρά και τον έστειλε πάνω σε ανθρώπους που παρακολουθούσαν την κούρσα. Αυτή η ώθηση, μαζί με την επαφή, δημιούργησαν ένα ενοχλητικό κλοιό, από τον οποίο δεν γινόταν να απεγκλωβιστεί γρήγορα. Όταν, τελικά, ξαναβρήκε το δρόμο, ήταν λίγο μπροστά από το δεύτερο, ο οποίος τον προσπέρασε αμέσως μετά. Ο Βαντερλέι έχασε το ρυθμό του.

Αλλά όταν μπήκε στο Στάδιο, τρίτος, έμοιαζε με έναν άνθρωπο που δεν είχε χάσει το χρυσό μετάλλιο από ένα δολιοφθορέα. Ο Βαντερλέι εμφανίστηκε μπροστά στους Έλληνες δημιουργώντας τους πνευματική διαταραχή. Τι συνέβη; Μήπως δεν ήταν που λίγη ώρα νωρίτερα εξωγενής παράγοντας του στέρησε την ευκαιρία να μπει πρώτος και να γίνει ο δεύτερος άνθρωπος μετά τον Σπύρο Λούη που επισήμως νικάει στην κλασική διαδρομή;

Ο Βραζιλιάνος μπήκε στο Στάδιο με ένα χαμόγελο που ξεχείλιζε ειλικρίνεια, μεθυσμένος χαρά, έκανε οκτάρια στο κουλουάρ, κοίταζε τον ήλιο και τον κόσμο που ζητωκραύγαζε και αποθέωνε τη στιγμή στην οποία έδινε το «παρών», με έναν τρόπο που δεν ήταν επαγγελματικός, αλλά εύχεσαι να μπορούσες να το κάνεις κι εσύ έτσι, τόσο άδολα και εκφραστικά, για να απολαύσεις την ευτυχία της στιγμής. Ήταν η χαρά με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο.

Δεν έχω μάθει πώς διάλεξαν τον Βαντερλέι για την Τελετή Έναρξης. Σε αντίθεση με τα περισσότερα κράτη που επικαλούνται τον Θεό, είναι ένα θρησκευτικό και όχι ένα θρησκόληπτο κράτος η Βραζιλία. Ο Βαντερλέι Κορντέιρο ντε Λίμα ήταν το πρόσωπο της Τελετής Έναρξης, όχι μόνο επειδή άναψε τη φλόγα μικρή εμβέλειας, που ευλογεί το Ρίο.


Αλλά διότι ήταν μία Τελετή σεμνότητας, κατά την οποία ο άνθρωπος αναλογίζεται και κατανοεί το ρόλο του πάνω στον πλανήτη Γη και, ταυτοχρόνως, στο Σύμπαν. Διότι αυτός ο οστεοπορωτικός τυπάκος είχε τον τρόπο να αποδεχθεί την ατυχία του αμέσως και να ασπαστεί τη στιγμή του σαν να μην υπήρξε αυτό το σπρώξιμο. Και πηγαίνοντας προς τη φλόγα, ο Βαντερλέι υπενθύμισε ότι το να νιώθουμε μικροί και να μην είμαστε πομπώδεις ή φαφλατάδες απέναντι στο Απέραντο, δεν αποτελεί άλλοθι για το να μην είμαστε χαρούμενοι. Η ίδια η οντότητά του αναδίνει μελαγχολία, αλλά ο Κορντέιρο ντε Λίμα πιθανώς να νικούσε τον Ρομπέρτο Μπενίνι στην οντισιόν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του «La vita e bella». Και θα του έλεγαν, «δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι. Απλώς παίξε τον εαυτό σου». 
Ο φτωχούλης του Θεού Ο φτωχούλης του Θεού Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:00 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.