Το εγχείρημα της νεαρής μάγισσας


Δεν είναι νεράιδα. Είναι μάγισσα. Δεν έχει σκόνη να διανείμει στον κόσμο. Μπροστά της βλέπει μόνο την καταστροφή ως πλάκα. Πέρασε δίπλα από το να γίνει γλυκιά. Πέρασε δίπλα από το να γίνει δολοφονική. Αλλά είναι απλώς μία μάγισσα.

Κάποια που θα ήθελε να αυτοκτονήσει και θα το έκανε αν ήξερε ότι θα συνέχιζε να ζει μετά. Κόρη κοινών θνητών, που όπως ο Σούπερμαν μπορεί να πει κάποιος ότι μεγάλωσε μακριά από τον κόσμο, όχι σε ένα κτήμα με απαραίτητη τη χειρωνακτική εργασία, όχι με έναν μπαμπά που θα ήθελε αγόρι, αλλά μέσα σε στενά, σαν νυχτερίδα, ένα θηλαστικό από μία κόλαση η οποία έβγαινε από φιλμ νουάρ και ψιθύριζε ακατάληπτους χρησμούς με μειδιάματα.

Είναι μάγισσα και η νεραϊδοπροπαγάνδα είναι πολύ κουραστική. Αν δεν ήταν, θα ήθελε να γίνει μάγισσα. Οι νεράιδες είναι για τα κορόιδα. Είναι λίγες, με πολλές φτηνές και κουραστικές απομιμήσεις. Οποιοσδήποτε μάστορας, σοφός Νέστορας, δικηγόρος, φιγουρατζής ή χαμίνι μπορεί να την πατήσει με κάποια που μοιάζει με νεράιδα. Οι μάγισσες είναι σαν σειρήνες της στεριάς και δεν είναι, καν, αναγκασμένες να τραγουδάνε για την αποπλάνηση. Κι όταν παίρνει τη σκούπα και εξαφανίζεται, αφήνοντάς την πού και πού για να κάνει άλματα από βράχο σε βράχο και από πέτρα σε πέτρα, με ένα βλέμμα ασαφές που θα μπορούσε κάποιος να πει ότι συμβολίζει τη γενιά της αν δεν ήταν τόσο προσωπικό, μοιάζει με κινούμενο κουτσομπολιό από τη βικτωριανή εποχή.

Δεν ήταν η συνηθισμένη οπτική επαφή. Κουνούσε το λαιμό λες και έψαχνε να βρει το σημείο να λειτουργήσει. Ήταν λίγο πριν κάνει ένα κόλπο, πριν γυρίσει το κεφάλι της τελείως, κάνοντας στροφή 360 μοιρών και φέρνοντάς το ξανά στη θέση του. Δεν ήθελε να φρικάρει τους ανθρώπους. Αντιθέτως, φόρεσε γυαλιά ηλίου και έκανε σατανιστικά σύμβολα για πλάκα. Αν δεν ήταν ημίθεη και μπορούσε να πέσει από τον 82ο όροφο ενός ουρανοξύστη στο Χελς Κίτσεν, δεν θα έκανε κάτι άλλο όλη μέρα. Θα έπαιρνε ένα μπλοκ, μπογιές και θα ζωγράφιζε με τα δάχτυλα σχεδόν ό,τι έβλεπε και το μόνο που θα προσέθετε θα ήταν μεγάλα ρουθούνια, για να αναδείξει το ορμέμφυτο του κόσμου. Αλλά αυτό το είπε. Εντάξει, μπορεί να μην είπε ακριβώς αυτό, αλλά το εννόησε.

Όταν μία νεαρή μάγισσα δεν είναι εκπαιδευόμενη και δεν μπορεί να απευθυνθεί στην αρχαία γραμματεία, με σκονισμένα βιβλία που πρέπει να υποφέρεις για να τα βγάλεις από τον έβενο- και ακόμα χειρότερα να τα ξαναβάλεις- η κατάσταση περιπλέκεται. Σε ένα κόσμο που η σαντιγί είναι απαραίτητη και τα νάζια είναι ο κανόνας, οι σκούπες είναι λίγο ντεμοντέ. Αυτές οι αταξίες του γυναικείου προσώπου, μία politically correct κατάσταση της κοινωνίας, επιτρεπτή θα έλεγε κάποιος, υπόσχονται ότι δεν πρόκειται να υποφέρουμε. Βεβαίως, πρόκειται για μία υπόσχεση καιροσκοπική και κερδοσκοπική. Πρόκειται να υποφέρουμε. Απλώς το ξεγέλασμα του χρόνου είναι αυτό που μας υπόσχεται ότι η ροή των πραγμάτων πρόκειται να κινηθεί με βάση εκείνη την πρώτη σκηνή του ναζιού, που το κορίτσι, με την πλήρη επίγνωσή του, μετατρέπει το πρόσωπό του σε ελαφίσιο, σε μία επιτηδευμένη κατάσταση. Τι γίνεται, όμως, όταν το πρόσωπο βρίσκεται σε σπηλιά που προστατεύουν λιοντάρια που έχουν κοιμηθεί αρκετά και πεινούν ακόμα περισσότερο; Αυτή η βουτιά στα βάθη του χρόνου, που το μόνο που υπόσχεται είναι ο θάνατος, μπορεί να εγγυηθεί την αμεριμνησία της μνήμης. Είναι η απογυμνωμένη αθανασία, που ακριβώς επειδή από την αρχή δείχνει το δρόμο προς τα βάσανα, προς τα σφιγμένα στομάχια και τους άνυδρους λαιμούς, δεν μοιάζει αλλά, φέρνει τη βεβαιότητα ότι ο κόπος είναι λυτρωτικός, σε αντίθεση με την εξαρχής γλυκύτητα, λίγο εκ των έσω, λίγο από τη στατιστική της Συμπεριφορισιακής Ανοησίας, μόνο που πρέπει να ανέβεις στην κορυφή του βουνού, το οποίο κόβει και γίνεται απότομα γκρεμός.

Η νεαρή μάγισσα δεν χαρίζει το μαγισσόφιλό της στον απλό θνητό. Δεν μπορεί με βεβαιότητα να ξέρει ότι είναι ανόητος. Οι μεγαλύτερες μάγισσες αναγνωρίζουν την αλήθεια της κατάστασης και σε αυτή βρίσκουν πολλούς λόγους για να κάνουν τα σαρκώδη χείλη τους να κερδίσουν τη μάχη με το πλάτος. Η νεαρή μάγισσα θα καθίσει στην καμινάδα, θα σταυρώσει μόνο τις πατούσες της, το φουστάνι με τις άγριες μπλε πεταλούδες θα ανέβει λίγο πάνω από τα γόνατα, θα μισανοίξει το στόμα, θα κοιτάξει πέρα, σε κάτι που μοιάζει με άγρια αμερικανική έρημο με νότες που παίζει στο πιάνο η Άθεη Αγνή Παρθένα θα μισοκλείσει τα μάτια και λίγο πριν φτάσει το ξημέρωμα θα πει στο σκουπόξυλο να την ακολουθήσει ενώ χοροπηδάει σαν αντιλόπη τα ανώμαλα σκαλοπάτια, που τα έφτιαξε ο Θεός για να σε ρίχνει κάτω. Και ενώ η σκούπα θα επιδοθεί σε ένα σπορ που είναι αδύνατον να αποφύγει, να χτυπάει με το κεφάλι τους τοίχους, η νεαρή μάγισσα θα στρίψει το στενό για να βρεθεί στο κορακίσιο κρησφύγετό της, ένα χώρο που κάποτε διεκδίκησε, κατέκτησε, αλλά τώρα δε θυμάται ακριβώς τι πρέπει να κάνει με αυτόν. Σαν Σκάρλετ, θα φανταστεί την επόμενη μέρα γεμάτη κομφετί και μετά θα συνέλθει, συνεχίζοντας να ζει με την αμηχανία της.

Και αυτό ο κόσμος, που έχει πληγωθεί από τη διπροσωπία και τα προσωπεία, θα το θεωρήσει παράλογο.
Το εγχείρημα της νεαρής μάγισσας Το εγχείρημα της νεαρής μάγισσας Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:27 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.