Η μορφή της αγνότητας


Μην της κάνετε πρόταση να πάρει μέρος στο «Dancing with the Stars». Μην της κάνετε πρόταση να συμμετέχει στο «Your Face Sounds Familiar».
Μην της κάνετε πρόταση για συνέντευξη σε κάποια από τα πρωινά, μεσημεριανά και βραδινά σόου. Ας μην πάει στο «Στην Υγεία μας». Ας μη διαφημίσει φακούς επαφής. Τουλάχιστον, όχι ακόμα. Αφήστε να πιάσουμε 2026 και μετά.

Το χάλκινο μετάλλιο της Άννας Κορακάκη με έπιασε εξ απήνης. Ήταν κλασική περίπτωση αθλήτριας που, αν δεν καλύπτεις τους Αγώνες για τα media, μαθαίνεις μετά τι έκανε. Αν, πάλι, τα καλύπτεις και βάζεις το πρόγραμμα των Ελλήνων αθλητών, πρέπει να έχεις πολύ ισχυρή μνήμη ή να είσαι για ψυχίατρο για να θυμάσαι την αμέσως επόμενη μέρα ότι στις 17:00 ώρα Ελλάδος, π.χ., μία κοπέλα που ασχολείται με τη Σκοποβολή και που για πρώτη φορά την είδες όταν ήθελες να φτιάξεις τη λίστα των Ελλήνων αθλητών που πάνε στους Ολυμπιακούς και απλώς αντέγραψες το όνομα και το άθλημα.

Πρώτη επαφή, λοιπόν, ήταν αμέσως μετά το χάλκινο στο αεροβόλο πιστόλι 10μ. Στο βάθρο σου φάνηκε γλυκιά, ήταν μία κοπέλα που δεν είχες ξαναδεί.  Τη δεύτερη φορά που την είδες ήταν στον τελικό του πιστολιού 25μ. Με αυτό το καπέλο, το ένα ματι γυμνό, το άλλο σε θολό γυαλί. Να κρατάει το πιστόλι, να το φέρνει πάνω, να πυροβολεί και να κατεβάζει. Η αντίπαλή της, η Γερμανίδα, κρατούσε το χέρι ψηλά. Έμοιαζε λίγο με τη νύφη στο «Kill Bill», στο πιο μεσογειακό. Αδιάλλακτη όπως η ΖαΖα Γκαμπόρ στο θέμα της διατροφής της. Πολύ ωραία κοπέλα, αλλά δε μοιάζει με 20 χρόνων. Μοιάζει μεγαλύτερη. Τα νύχια της είναι βαμμένα κόκκινα, άψογα. Ένα από τα ωραιότερα θεάματα των γυναικείων σπορ είναι ότι τα κορίτσια βάφουν τα νύχια τους, ακόμα και στο Πόλο, το Τζούντο ή την Άρση Βαρών. Από την αισθητική άποψη προσφέρει κάλυψη, αλλά είναι και απίθανο θέαμα τόσο σε ό,τι αφορά το νόημα της χειραφέτησης, όσο και τη σημασία του γεγονότος. Είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, φυσικά και η αθλήτρια θα βάψει τα νύχια. Είναι γυναίκα και αθλήτρια, πληροί πολλούς ρόλους της μητριαρχικής Θεάς Αστάρτης, η οποία παρότρυνε τον αισθησιασμό, μία κατάσταση που χάθηκε από τους πατριάρχες αύθις.

Σχολίασα και κατά τη διάρκεια του τελικού. Βέβαια. Η Κορακάκη άρχισε, με το χρυσό μετάλλιο να διακυβεύεται απτά, να πυροβολεί λίγο αργότερα από αυτό που έκανε στα τρία πρώτα σετ. Τώρα, ποιος ξέρει αν το στυλ της είναι η γρήγορη εκτέλεση χωρίς μετάνοιες: δεν ξέρω αν έγινε ποτέ κάποια σχέση που να άρχισε με την κοπέλα να γνωρίζει το αγόρι μεθυσμένο, αλλά υπάρχουν πολλές κοπέλες που, γνωρίζοντας μεθυσμένα αγόρια, κατοχυρώθηκαν στο μυαλό τους ως μπεκρήδες. Πάντως, για να μου δοθεί πόντος, η Κορακάκη επέστρεψε στη γρήγορη εκτέλεση όταν έπρεπε και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.

Και μετά έβγαλε τη μάσκα. Και... γκρμφ. Πώς είναι δυνατόν; Καλέ, είναι κοριτσάκι; Πώς στο καλό είναι η ίδια κοπέλα με εκείνη που σκόπευε και πυροβολούσε;

Ο άνθρωπος που κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, τις στιγμές της ηρεμίας, νομίζει ότι βλέπει αυτό που είναι. Η Κορακάκη μπορεί να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να βλέπει ένα οικείο πρόσωπο σε εκείνη, αλλά με το καπέλο και τα γυαλιά γίνεται ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο. Αν όχι εντελώς διαφορετικό, χορεύει με το διάβολο στο σεληνόφως. Βλέμμα βαθύ και σίγουρο, χείλη σουφρωμένα, ακροβατώντας στην κλωστή του νευρ(ωτ)ικού και του σίγουρου.  

Η ιστορία της Κορακάκη είναι καταπληκτική. Δημοσιογραφικά, είναι θέμα-παπάδες, απλώς ήταν δεδομένο ότι θα άρχιζαν τα παράπονα. Προπονητής ο πατέρας της, προπονούνταν σε ένα νταμάρι το οποίο γκρεμίστηκε, επειδή δεν είχε κέντρο. Ένα νταμάρι που θα της λείψει. Αυτό είναι χρυσάφι, αν θέλεις να το ψάξεις και να μην αναλωθείς να υπενθυμίζεις πόσο άδικο είναι που προπονούνταν σε ένα νταμάρι. Άδικο καθίσταται επειδή πήρε τα μετάλλια, αλλά δεν είναι. Αντιθέτως είναι εκπληκτικό πώς από ένα νταμάρι έφθασε στο χρυσό των Ολυμπιακών. Και είναι επίσης θαυμάσιο ό,τι βγαίνει από αυτό: οι τσακωμοί με την οικογένεια, το ατακτοποίητο δωμάτιο. Αυτά είναι υλικά μίας ιστορίας που, αν ξέρεις πώς να τη γράψεις ή να τη δώσεις, μπορεί να γίνει σειρά. Σειρά σπονδυλωτή και ηθοπλαστική, μια και η οικογένεια είναι γεμάτη από τέτοιες ιστορίες που στο θρίαμβο φαντάζουν γλυκίσματα. Η σχέση του πατέρα με το γιο, παραδείγματος χάρη: ο Τάσος Κορακάκης είπε στον αέρα ότι δεν έχει σθένος και αυτό απομακρύνεται από τους τυπικώς καλούς τρόπους συμπεριφοράς και ανάγεται στο εγχειρίδιο της σχέσης πατέρα και γιου, στο σημείο που ο πατέρας δεν μπορεί να εξηγήσει πόσο περήφανος αισθάνεται επειδή τον «τρώνε» οι απαιτήσεις.


Το απόγευμα που η Άννα Κορακάκη πήρε το χρυσό μετάλλιο και για τις επόμενες ώρες, ήταν στην απόλυτη μορφή της αγνότητάς της. Έχει νικήσει πολύ στη ζωή της, έχει κάνει παγκόσμια ρεκόρ, αλλά η φήμη και ο σεβασμός της φυλής των σκοποβόλων, με τα 15 αγωνίσματα, δεν δίνει ακριβώς τον αέρα που θέλεις και την ευκαιρία να καβαλήσεις το καλάμι ή μη. Τώρα, που τα media ξεσκίζουν το θέμα σε κοινωνικό επίπεδο, καταλήγοντας πάντα στα κακώς κείμενα για τη Σκοποβολή, η αντίστροφη μέτρηση για το αυθεντικό της προσωπικότητας της κοπέλας έχει ξεκινήσει. Το θέμα θα τεντωθεί μέχρι να βγει και η τελευταία σταγόνα, απλώς πάντα θεωρείς ότι η πιθανότητα κάποιος να παραμείνει αδιάφθορος από τον πανικό που γίνεται γύρω από το πρόσωπό του υπάρχει. Η Κορακάκη δεν παραπονέθηκε, τουλάχιστον όχι με τον πατροπαράδοτο τρόπο, και προς το παρόν δεν έκανε το χατίρι στους ρέκτες του λαϊκισμού. Όταν αρχίσει και κάνει χατίρια, η μορφή της κοπέλας που πήρε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο θα πάψει να υπάρχει. Και η νύχτα της 9ης Αυγούστου 2016 θα είναι η τελευταία και πιθανώς η μόνη, πάνω στην άψη της στιγμής, που η Κορακάκη είχε τη συγκεκριμένη πρώτιστη παρθένα μορφή της ακατανόητης θριαμβεύτριας. Φαντάζομαι ότι, όπως συνέβαινε όταν ήσουν πιτσιρικάς και το πρώτο πρωινό των διακοπών στην εξοχή και χρειαζόσουν τρία δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσεις πού είσαι, ξυπνάς το πρωί ζαλισμένος και, μόλις αντιληφθείς ότι είσαι «χρυσός» ολυμπιονίκης, όλα, χωρίς να το θέλεις, γίνονται πολύ διαφορετικά. Είναι σαν να προσπαθείς να μείνεις πάνω στη σανίδα σε θάλασσα που κινείται με 12 Μποφόρ.   
Η μορφή της αγνότητας Η μορφή της αγνότητας Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 3:00 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.