«Η Κάθλιν έχει τη νόσο του Κρον»


 (Φωτογραφία από τον τελικό των 100μ. ύπτιο τα ξημερώματα της Τρίτης. Η κοπέλα που είναι πλάτη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο)


Συμβαίνουν πράγματα στο Ρίο. Γίνονταν από την αρχή. Αμερικανίδα ξιφομάχος αγωνίζεται με μπούργκα στο κεφάλι και γίνεται η πρώτη από τις ΗΠΑ που το κάνει. Στην κολύμβηση Σύρια, που λίγους μήνες πριν κολυμπούσε στη Μεσόγειο για να σώσει τη ζωή της, συμμετέχει στο τουρνουά της κολύμβησης. Αθλήτριες από την Ασια φοράνε μπουργκα και ολόσωμη φόρμα ακόμα και στο μπιτς βόλεϊ. Το να δείχνεις δέρμα απαγορεύεται, κάτι που μοιάζει με μία από τις χειρότερες ασθένειες που έχουν πλήξει ποτέ την ανθρωπότητα. Ουδείς αγαπάει τους Ρώσους και υπάρχει κάτι μέσα τους που το βλέπεις να σπαρταράει. Είναι δίκαιο; Λοιπόν, στο κράτος «έτρεξαν» ένα αθλητικό πρόγραμμα με απαγορευμένες ουσίες.Τη δεύτερη εβδομάδα, στο στίβο, δεν θα υπάρξει ούτε ένας Ρώσος. Προς το παρόν, η Εγκοριάν, που απέκλεισε τη Βάσω Βουγιούκα, πήρε το μετάλλιο στη σπάθη. Τώρα, αν δεις τη Μουσταφίνα να προσγειώνεται τέλεια μετά από διπλό φλικ στη δοκό, μπορεί να σκεφτείς ότι είναι ντοπαρισμένη; Υπάρχει σαφώς αυτή η πιθανότητα. Αλλά στις υποθέσεις με το ντόπινγκ, που έχουν γίνει ρουτίνα, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι ένοχος είναι μόνο όποιος πιάνεται. Για αυτό και δεν μπορώ να δώσω μεγάλη βάση σε αυτό. Εδώ και τριάντα χρόνια οι αθλητές κάνουν πράγματα που, για να ειπωθεί εκλεπτυσμένα, η επιστήμη δεν δύναται να δικαιολογήσει. Για να παρακολουθείς αθλητισμό και να χαίρεσαι με αυτό που βλέπεις, πρέπει να το κάνεις με τη μέγιστη δυνατή αφέλεια. Θέλεις στ’ αλήθεια να μάθεις τι σκέφτεται για σένα η γκόμενά σου μετά από ένα χρόνο σχέση; Να μάθεις όλη την αλήθεια;

Mισό λεπτό, συμβαίνουν κι άλλα. Δύο αδελφές, η Κέιτ και η Μπρόντε Κάμπελ, θεωρούνται από τις πιο γρήγορες κολυμβήτριες στον κόσμο και σχεδόν μόνες τους νίκησαν τις ΗΠΑ στα 4Χ100μ. ελεύθερο. Η Κέιτι Λεντέκι έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 400μ. ελεύθερο και δεν είναι το καλό αγώνισμά της (800μ.).Τώρα, η δεύτερη κολυμβήτρια, η Τζάζμιν Κάρλιν (που συντόμως δηλώθηκε Τζαζ Κάρλιν, πάει να πει ονοματεπώνυμο για πάρτι στο Studio 54, τερμάτισε μετά από 4 δευτερόλεπτα και 77 εκατοστά. Το θέμα είναι τι πάει να πει αυτή η χρονική απόσταση. Αν δεν είσαι μυημένος στα της κολύμβησης, δεν μπορείς να ξέρεις ακριβώς. Αν προσθέσεις τις διαφορές στις τελευταίες έξι κούρσες των τελικών, η Λεντέκι τερμάτισε μπροστά από τη δεύτερη με ένα δευτερόλεπτο παραπάνω συνολικά! Μπορεί να είναι έλλειψη ανταγωνισμού, αλλά μάλλον είναι σοφότερο να πει κάποιος ότι κολυμβήτρια σαν τη Λεντέκι δεν έχουν ματαξαναδεί οι μεγάλες αποστάσεις στην ιστορία. Είναι πιθανό ότι το 800ρι θα το νικήσει με 10 δευτερόλεπτα διαφορά από τη δεύτερη.

Και, στην ούγια, υπάρχει η ιστορία της Κάθλιν Μπέικερ. Η πληκτρολόγηση γίνεται σχεδόν μιάμιση ώρα πριν γίνει ο τελικός των 100μ. ύπτιο, στον οποίο η Αμερικανίδα μπήκε με τον καλύτερο χρόνο κι άρα της έμελλε να είναι στην τέταρτη διαδρομή. Η Μπέικερ ξεκίνησε τις εκπλήξεις από τα τράιαλ εκεί που, μαζί με την Ολίβια Σμολίγκα, άφησαν εκτός  100μ. ύπτιο στους Ολυμπιακούς τόσο τη «χρυσή» ολυμπιονίκη Μίσι Φράνκλιν όσο και τη Νάταλι Κάφλιν. Και όσο κι αν το αποτέλεσμα, αφού έφτασε ως τον τελικό, ήταν μείζονος σημασίας, η ιστορία για να βρεθεί στο Ρίο είναι ακόμα πιο ουσιαστική, όπως συμβαίνει συνήθως.

Το πιο τρομακτικό ολυμπιακό τουρνουά κολύμβησης που έχει γίνει ποτέ, στο Πεκίνο το 2008, βρήκε την Κάθλιν Μπέικερ στην τηλεόραση. Δεν παρακολουθούσε μόνο την κολύμβηση, αλλά ό,τι σπορ υπήρχε διαθέσιμο στο NBC. Δεν είναι μία η ιστορία ενός αθλητή που από την παιδική ηλικία του αντιλαμβάνεται ότι το όνειρο είναι η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες και ότι αυτό είναι ένα ταβάνι σε ό,τι αφορά την έκσταση, τον ενθουσιασμό και την πληρότητα, που το αμέσως επόμενο βήμα αθλητικής νιρβάνας είναι μόνο η... επανάληψη της παρουσίας τους εκεί.

Η Μπέικερ ήταν μία από αυτούς τους αθλητές. Έβλεπε τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και δεν πήγαινε ούτε στην τουαλέτα. «Κάθλιν, εντάξει, είναι διαφήμιση», της έλεγε ο πατέρας της. Αλλά δεν το κουνούσε ρούπι. Και όσο περνούσαν οι ώρες, οι μέρες, τόσο πιο γοητευμένη ένιωθε, τόσο πιο αχόρταγη ένιωθε.

Η Κάθλιν κολυμπούσε. Κολυμπούσε επειδή ήθελε να κάνει άθληση και επειδή το κολύμπι την έκανε χαρούμενη. Στα 14 της, η οικογένειά της μετακόμισε από το Γουίνστον Σάλεμ στη Σάρλοτ. Και εκείνη μπήκε στην ακαδημία «SwimMac», που κοούτσαρε ο Ντέιβιντ Μαρς, μεταξύ άλλων ο κόουτς πολλών ολυμπιονικών, όπως είναι ο Μελ Στιούαρτ, που του έδωσε το παρατσούκλι «Miracle Marsh». Σε αυτήν την ακαδημία έφθανε η Μπέικερ πολλές ώρες πριν τη δική της προπόνηση, για να δει την προπόνηση της Elite Team, στην οποία πολλές φορές συμμετείχε ο Ράιαν Λόχτε. Η Μπέικερ δεν ήθελε απλώς να βλέπει: ήθελε να της πουν να κολυμπήσει μαζί τους.

Ο Μαρς δεν το είχε ξαναδεί. «Αυτό συνέβαινε σε κάθε προπόνηση, κάθε μέρα». Ήταν τόσο πωρωμένη που, αν ήθελαν οι γονείς της να της περάσουν κάτι, την απειλούσαν ότι δεν επρόκειτο να πάει στην προπόνηση. Ότι ΔΕΝ επρόκειτο. Για την Κάθλιν η ιδανική μέρα είχε δύο προπονήσεις στο κολυμβητήριο και μία τρίτη στο γυμναστήριο.

Ο προπονητής της ήταν εντυπωσιασμένος. Μία κοπέλα μικροκαμωμένη, χωρίς τεράστια άκρα, χωρίς το ύψος που θα την έκανε ένα κολυμβητικό φαινόμενο, είχε βρει τον τρόπο για να είναι ανταγωνιστική. Κολυμπούσε και τα 4 αγωνίσματα, κάθε μέρα, με φρενίτιδα ενθουσιασμού. Κάθε μέρα ήταν ένα ακόμα κλειδί για ένα ακόμα δωμάτιο που θα την έφερνε πιο κοντά, όλο και κοντύτερα, στους πέντε κύκλους. Δεν μπορούσε να τους δει, αλλά ήξερε ότι υπάρχουν. Με καραβέλα τον αδήριτο ενθουσιασμό και την αγάπη για τη ζωή, που ήταν συνώνυμη με την αγάπη για την κολύμβηση, η Κάθλιν ταξίδευε σε όλα τα μέρη του κόσμου, σε βατήρες, μέσα από χλωριούχες φούσκες. Δεν είχε απορία ότι αυτό ήταν το πεπρωμένο της.

Έφτασε λοιπόν εκείνη η μέρα που έκανε το πρώτο ρεκόρ ΗΠΑ στο ηλικιακό γκρουπ της. Η ειρωνεία ήταν ότι ήταν η ίδια μέρα που αισθάνθηκε για πρώτη φορά εκείνους τους άθλιους πόνους στο στομάχι. Μετά έπεσε η θερμοκρασία της. Διαγνώστηκε με λοιμώδη μονοπυρήνωση, η οποία δεν έπεφτε με τίποτα. Αν και έτρωγε κανονικά, έχανε βάρος. Η μητέρατης, Κίμπερλι, ήταν τόσο πανικοβλημένη, που την τάιζε τσίζμπεργκερ κάθε μέρα. Η Κάθλιν μίσησε τα τσίζμπεργκερ (και μάλλον είναι η πρώτη φορά στην ιστορία των λέξεων που αυτό το ρήμα απευθύνεται σε αυτό το αντικείμενο. Έγιναν οι καλύτεροι επισκέπτες των γιατρών. Η Κάθλιν είχε ξεχάσει πώς ήταν με το ρόδινο χρώμα στο δέρμα της. Ήταν συνεχώς χλωμή. Εξετάσεις αίματος, αντιβιώσεις, ενδεχόμενες διαγνώσεις. Ώσπου μία μέρα ήρθε ένα mail από έναν από τους γιατρούς στην ηλεκτρονική διεύθυνση του πατέρα της. «Η Κάθλιν έχει τη νόσο του Κρον».

Η νόσος του Κρον. «Ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου», είπε η Μπέικερ: «Ράγισε η καρδιά μου».
Η ονομασία βγαίνει από το κρόνικ, το ελληνικό «χρόνια». Τα ακίνδυνα βακτήρια, που υπάρχουν στο στομάχι μας και βοηθούν στη χώνεψη δέχονται επίθεση από το ανοσοποιητικό σύστημα. Και υπάρχουν παραλλαγές. Συμβαίνουν, τις περισσότερες φορές, στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μας. Τρέφεται από το άγχος και την πίεση που νιώθουμε. Μας κάνει να νιώθουμε ναυτία με το φαγητό. Μπορεί να μας «χτυπήσει» στον ύπνο μας ή εκεί ακριβώς που χαλαρώνουμε.

Και με την κολύμβηση; Τι γίνεται με την κολύμβηση;

Οι πρώτες νουθεσίες να αλλάξει το πρόγραμμά της έπεσαν στο κενό. Η Κάθλιν δεν αποδεχόταν ότι έπρεπε να αλλάξει τους ρυθμούς της. Έπρεπε να παρθούν πιο δραστικά μέτρα. Για μία φορά, έπρεπε να μειωθεί ο ρυθμός προπονήσεων. Μία τη μέρα. Τα σαββατοκύριακα στο σπίτι. Έπρεπε να το αποδεχθεί. Αν κάτι μετρούσε πιο πολύ από την κολύμβηση, ήταν η ζωή της. «Αν θα δούλευε αυτό; Δεν το ήξερα. Αυτό ήταν το δυσκολότερο μέρος».

Η Κάθλιν είχε αποκτήσει την τέλεια εργασιακή ηθική από τη στιγμή που έπεσε στο νερό. Και τώρα της έλεγαν ότι δεν έπρεπε να δουλεύει σκληρά. Έπρεπε να δουλεύει τις εκκινήσεις της και τα γυρίσματά της. Έπρεπε να δουλεύει στην τεχνική της.

Δύο εβδομάδες πριν τα τράιαλ, η Μπέικερ ήταν απογοητευτική στο κολεγιακό πρωτάθλημα ως σπουδάστρια του Μπέρκλεϊ. Ο Μαρς, στον οποίο επέστρεψε, ήταν πολύ σκεπτικός. «Ξέρετε, ως κάποιος που νοιάζεται για την Μπέικερ ως άνθρωπο, στο πίσω μέρος του μυαλού μου αναρωτιόμουν: Είναι αυτό που θα έπρεπε να κάνει; Αυτή η ασθένεια τρέφεται από το άγχος και εκείνη μπαίνει στις πιο αγχώδεις καταστάσεις. Είναι αυτό που θα έπρεπε να κάνει;».
....
....
«Αλλά είχαμε πίστη», είπε ο Μαρς.

«Ναι, είχαμε πίστη», είπε η Μπέικερ.

Τις δύο εκείνες εβδομάδες, όλα μπήκαν σε μία σειρά. Και στα 100μ. ύπτιο, στην Ομάχα, η Μπέικερ έκανε τον καλύτερο χρόνο της, 59.36, και μόνο η Ολίβια Σμολίγκα βρέθηκε μπροστά της. Μπήκε στην ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ. «Στον αγώνα της καριέρας της έκανε τον καλύτερο χρόνο της καριέρας της και οτιδήποτε χειρότερο από αυτό θα την έβγαζε εκτός ομάδας. Πώς είναι αυτό για ιστορία;», έκανε την περίληψη ο Μαρς.



Υπάρχει μία θολούρα στο μυαλό, για τη συνειδητοποίηση. Είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι αυτό το κοριτσάκι, που αναγκάστηκε να μειώσει την προπόνησή του, που πλήχθηκε και θα λήγεται μια για πάντα από τη νόσο του Κρον, που ένιωσε τον κόσμο να καταρρέει και, επιπροσθέτως, δεν είχε ιδέα τι θα συμβεί, ήταν το ίδιο που απολάμβανε με ανοιχτό το στόμα την Κατίνκα Χόζου να πανηγυρίζει τα ξημερώματα της Τρίτης, 9 Αυγούστου 2016, με ένα διάπλατο χαμόγελο, το μόνο που βρέθηκε πίσω της σε χρόνο στη συγκεκριμένη κούρσα, με ένα εκατοστό διαφορά από την τρίτη θέση.
Και μετά, στο βάθρο, όταν ήταν τόσο απορροφήμενη ώστε να μην ακούσει το όνομά της, η Μπέικερ ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του για να πάρει το ασημένιο ολυμπιακό μετάλλιο.

Όταν το μόνο που ήθελε ήταν να πάει στους Ολυμπιακούς. Όταν, κάποιες φορές, το μόνο που επιθυμούσε ήταν να ζήσει, για να μπορεί να πάει στο κολυμβητήριο για προπόνηση. Ολυμπιονίκης και, μάλιστα, «ασημένια». Η νόσος του Κρον έχει πάει εδώ και μήνες για ύπνο. Τα όνειρα της Μπέικερ και η άδολη χαρά της μέσα στο νερό, τη νίκησαν, έστω κι αν πρόκειται μόνο για μία μάχη. Μία, αλλά ολόκληρης ζωής. Που φωτογραφίζει το παρελθόν, φωταγωγεί το παρόν και γίνεται κάβα στο υπόγειο κρησφύγετο του μέλλοντος. 
«Η Κάθλιν έχει τη νόσο του Κρον» «Η Κάθλιν έχει τη νόσο του Κρον» Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:00 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.