Ξένη γλώσσα χωρίς λεξικό


Ο κυνικός λόγος για τον οποίο το Παρίσι ονομάζεται «πόλη του Φωτός» δεν θα μπορούσε ποτέ να ταιριάξει με την πραγματικότητα. Η απογύμνωσή της μάλλον δίνει στο μικροσκόπιο την ευκαιρία να αλιεύσει σάπια κύτταρα, εγκεφαλικό φως σαν από δωμάτιο ανάκρισης, ηλεκτρικές εκκενώσεις και προσκρούσεις που υποδηλώνουν λάμπες που πρόκειται να σβήσουν αργά ή γρήγορα και που απλώς σου κάνει εντύπωση η ώρα που μένουν αναμμένες, βγάζοντας ήχο ο οποίος ολοένα και μειώνεται.


Οι οραματιστές δεν χρειάζονται ταξίδια. Δεν χρειάζονται μέρη για να δουν τις εικόνες τους. Παράγουν σχηματισμούς και μετά πεθαίνουν και μένει το έργο τους ανεξήγητο και εμείς το παίρνουμε και το κάνουμε ό,τι γουστάρουμε. Θα διαφωνούσαν, αλλά δεν είναι εδώ για να πουν τη γνώμη τους, η οποία, εχμμ, είναι εκείνη που μετράει περισσότερο διότι είναι εκείνοι που το δημιούργησαν. Δημιουργούν πράγματα, αλλά κάποιες φορές χρειάζεται να πέσει ένας στρουμπουλός, τεμπελχανάς, κομήτης στη Γη για να φτιαχτούν μέρη όπως είναι η Αμοργός. Η οποία δεν περιμένει κάποιον να βρεθεί στα μέρη της για να ζήσει, από την άλλη, όμως, δεν είναι και ακατάδεκτη. Κατά κάποιον τρόπο απαγορεύει τον πανικό μέσα από τα σκαλοπάτια της και τους γκρεμούς που δε σου δίνουν το δικαίωμα να κάνεις δεύτερες σκέψεις. Ο ρομαντισμός της είναι ποτισμένος με την αγριότητα, σαν να δημιουργούσε χοληστερόλη το μπρόκολο. Τα μέρη που μπορείς να πας για να εκφραστείς συναισθηματικά είναι τα ίδια που κάλλιστα θα γινόταν να «εξαφανιστεί» ένας άνθρωπος ή που θα αποτελούσαν το κρησφύγετο του μανιακού μακελάρη. Από την άλλη μεριά, σε μία αντιστροφή του λόγου, ένας «χασάπης» δεν θα μπορούσε να πιάσει ακριβώς τον παλμό της βιαιότητας που θα ήθελε να παράγεται από το ίδιο το μέρος. Ο τραγουδιστής προσπαθεί να ερμηνεύσει το Burn, αλλά το πιάνο παίζει το O mio babbino caro. Ένα κορίτσι είναι ξαπλωμένο στο βράχο, στα πόδια του αγοριού και το μαχαίρι της επικείμενης σφαγής χοροπηδάει όσο μακρύτερα γίνεται, κυνηγημένο, φοβούμενο τη γελοιοποίηση και τη δική του κωμική πραγματικότητα και δεν κοιτάζει πίσω. Ο μακελάρης μοιάζει με συλλέκτη playmobile. Και οι βράχοι με παγοδρόμιο υποφωτισμένο τη νύχτα, που η Ρωσίδα πατινέζ με τα πόδια που από μόνα τους αποτελούν ξένη γλώσσα χωρίς λεξικό, στροβιλίζεται υπό το Volare, ένα από τα πιο σημαντικά ποπ τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ.

Η Αμοργός μπορεί να είναι παιδί ενός Θεού που φτιάχνει μέρη σταυρόλεξα για τους «Times» της Εδέμ. Η γυναίκα του, σε αντίθεση με άλλη μέρη που γαμήθηκε με τον Βελζεβούλη και πήρε το παιδί απροειδοποίητα μακριά από τον πατέρα του, κερνάει γλυκό του κουταλιού και όταν οι ξένοι αναστενάζουν λόγω της παιγνιώδους φύσης του συζύγου της, ο οποίος έχει χάσει το μέτρημα και το μέτρο στο να σκαρώνει ζαβολιές, χαμογελάει πλατιά, τον χαϊδεύει στο κεφάλι και λέει χωρίς θυμό ή ειρωνεία: σας καταλαβαίνω, οι πόρτες μας είναι ανοιχτές, αλλά ο δρόμος δεν τελειώνει εδώ.

Σαν να μην έφθαναν τα άλλα, η Χώρα θα μπορούσε να είναι από μόνη της νησί. Δεν θα χρειαζόταν κάτι άλλο: ούτε η Αγία Άννα, ούτε το Μοναστήρι, ούτε η Λαγκάδα, ούτε τα Θολάρια. Είναι έως και ποινικά κολάσιμο. Ο επισκέπτης αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να διαβαίνει τους δρόμους χωρίς φουσκωμένο στέρνο και δίχως να θεωρεί ότι το περιεχόμενο του πορτοφολιού του του δίνει το δικαίωμα της κτητικής λογικής. Τούτο θα έπρεπε να είναι κανόνας για όλα τα μέρη αυτού του πλανήτη ο οποίος είναι ένας από όλους στο Σύμπαν, όμως στην Αμοργό είναι απαιτητό για να μπορέσεις να μυηθείς σε μία περίεργη λέσχη, που ουδείς γνωρίζει ότι είναι μέλος της. Αυτό ισχύει ακόμα και αν δεν θέλεις να είσαι μέλος μίας αίρεσης μαζί με άλλους ανθρώπους. Ουδείς αποζητά τη συναίνεσή σου.

Το σταυρόλεξο του παιχνιδιάρη με τα τατουάζ-φτερά και τη φάτσα του Χάρπο ως εξάτμιση είναι από εκείνα τα δύσκολα, που μόνο οι ευφυείς μπορούν να λύσουν και πάλι δεν ευχαριστιούνται ότι το κάνουν. Τα σοκάκια είναι ατέλειωτα και σε κάθε γωνία δυνητικά φιλμογραφείται μία συνωμοτική συζήτηση για τις ανάγκες κατασκοπικού έργου. Οι Ιταλοί θα το εκτιμούσαν με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν οι Χατζηφραγκέτα. Αν αξιοποιούσαν το μέρος, σε κάθε στενό θα κινδύνευες να πέσεις πάνω σε μία σκουτέλα με κεφτέδες ή έναν σκωπτικό Νίνο Ρότα που κοιτάζει μόνο το έδαφος, ακόμα και για να γράψει την ταραντέλα του που ο ενθουσιασμένος με την προοπτική να κόψει τις φλέβες του Φράνκι Πεντάντζελι ζητάει για να αγαλιάσει. «Θα φάμε στο καΐκι», λέει η mama, διατάζει η μάμα, χωρίς αντιρρήσεις. Το καΐκι κοντεύει να τουμπάρει όσο απομακρύνεται από το λιμάνι της Αιγιάλης, λόγω εκείνης της σκουπιδοσακούλας. Τα βουνά από πίσω κοιτάζουν μαζί με τους λουόμενους, οι οποίοι περνούν το χρόνο τους καθισμένοι στις πετσέτες τους. Η σκουπιδοσακούλα πέφτει στη θάλασσα και επιπλέει για λίγο. Ο Μάσιμο μιλούσε περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Ή μίλησε μία φορά. Δεν βρίσκεται κάποιος να το αποσαφηνίσει.

Περιέργως, αυτό το μέρος που δεν πρεσβεύει συγκεκριμένο, που δεν επιζητά ταυτότητα, που δεν αποζητά ταμπέλα, προσφέρει την ηρεμία που απαιτείται για να κάνεις τις δουλειές σου, ακόμα και αν είναι κάποιο κομμένο κεφάλι ή η ιστορία ενός εκβιασμού στον οποίο διακυβεύονται ζωτικά όργανα. 
Η Ειρήνη, που σερβίρει σε ένα από τα μαγαζιά που υπάρχουν στη Χώρα, όχι σε ένα μέρος με πλάτος αλλά σε ένα σοκάκι, που έχει βαρεθεί το πεϊνιρλί και που το πρωί θα μπορούσε να γράψει ένα λεξικό απαγορευμένων λέξεων και το απόγευμα ενεργοποιεί τη μουσούδα της τελευταίας Αλεπούς του Τιμπουκτού, ένα αλεπουδίσιο πρόσωπο που θα κέρδιζε ακόμα και σε καλλιστεία στον Ζαμβέζη, μπορεί να το επιβεβαιώσει.

Ο μπαγάσας το λέει αργά, αλλά καλό θα ήταν, όταν φτιάχνεις τις αποσκευές σου για αυτό το νησί των Κυκλάδων, να μην περιμένεις κάτι. Σχεδόν πάντα, η απορρόφηση της ενέργειας δεν απαιτεί προετοιμασία.

Το κυριότερο, είναι ένα μέρος απαγορευμένο στους κουλτουριάρηδες. Ναι, είναι μάλλον δυσάρεστη πραγματικότητα το γεγονός ότι θεωρούν πως πρόκειται μεταφορικά για την πατρίδα τους, αλλά είναι εξίσου στενοχωρητικό ότι τη γνώση πρέπει να την αφήσεις στο λιμάνι των Κουφονησιών, τα οποία, το λέει και η λέξη, δεν ακούνε. Αν μπεις στα Κατάπολα με τη δηθενιά της ανούσιας γνώσης που καταστρέφει ανθρώπινες θέσεις, έχοντας χτίσει από ελαφρόπετρα το status quo του ψαγμένου, το νησί θα σε ξεσκίσει απομονώνοντάς σε. Δεν πρόκειται να σου δώσει την υπερβολή που γυρεύεις, ούτε να σε πάει σε πνευματικά κατατόπια που θα σε κάνουν πληρέστερο, ακόμα και αν θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι δισέγγονη του Θιβέτ, μπορεί να μη μοιάζουν πολύ αλλά ένα γονιδιακό μπισκοτένιο στρώμα της θα μπορούσε να ντυθεί Δαλάι για τις Απόκριες. Περπάτα σαν χελώνα, φάε σαν τζιτζίκι και προετοιμάσου να βουτήξεις σαν γλάρος. Θεέ των αστρικών συγκρούσεων, κράτα την Αμοργό μακριά από τους κασετομιλούντες και τους νοηματοδότες. 

Ο συνωστισμός είναι μάλλον απαραίτητος για τους ντόπιους εμπόρους, που για τους επόμενους δέκα μήνες φτύνουν τα χαρτονομίσματα που πήραν στα χέρια τους το θέρος- και με το υπάρχον καθεστώς μάλλον δεν κατασπαταλούν πολύ σάλιο. Οι περισσότεροι αναγνωρίζουμε ότι το μπουλούκι δεν κάνει καλό στην ψυχική υγεία μας- και για κάποιο λόγο οι λέξεις μοιάζουν να βγαίνουν από τα δάχτυλα κάποιου με καταχρηστική λογική για τη μικρή διαμονή του και όχι ενός επισκέπτη, που επισκέπτης εμφανίστηκε, επισκέπτης εξαφανίστηκε- για αυτό και, επειδή το βιώνουμε απλόχερα εξ ανάγκης, θα ήταν καλό να μην υπήρχε ως βάση αποφάσεων σε ό,τι αφορά την εξόρμηση στους προορισμούς που ο φιλόξενος ήλιος και η θέρμη του έχει φροντίσει να τους κάνει φιλολογικά ελκυστικούς. Το νησί παραμένει εκεί, με ανθρώπους που δεν τους νοιάζει να δείξουν φιλόξενοι, γιατί φιλοξενία δεν είναι αυτό που λες, είναι αυτό που κάνεις. Για κοίτα κάτι πράγματα, ισχύει και για εκείνη ό,τι και για όλα τα άλλα. Δεν είναι αιώνια η ευτυχία της κατοίκησης για έναν ή ενάμιση μήνα, αλλά το άθροισμα των όμορφων στιγμών δεν είναι αμελητέο. Θα υπάρξουν και οι σκοτεινές στιγμές και το ίδιο σημείο που σε βοήθησε να αναθαρρήσεις και να σκεφτείς ότι ένα παγωτό θα ήταν απαραίτητο ώστε να συνεχίσεις να χορεύεις με τον εαυτό σου, θα εκπλαγείς όταν καταλάβεις πόσο βαθιά σε βάζει στη μελαγχολία, η οποία αποτελείται από το χρόνο που περνάει.

Κυρίως, μην προετοιμαστείς να πας σε ένα μέρος που στο μυαλό σου εγγυάται ότι θα ζήσεις κάτι άφατο. Λίγο τυχερός αν είσαι, ο άνθρωπος που νοιάστηκε για σένα τόσο όσο χρειάστηκε για να δημιουργηθεί η ευκαιρία να πάρεις το καράβι και να ταξιδέψεις αρκετά για να φτάσεις στο μέρος, θα γράψει το σενάριο της διαμονής σου μπροστά στα μάτια σου με συγκινητική σεμνότητα. Η ζαβολιά θα είναι ότι κάθε σελίδα που θα τελειώνει, θα την ακουμπάει στην παλάμη του και επειδή δεν θα την κρατάει, θα την παίρνει ο άνεμος.  Και ενώ έγραφε μπροστά σου, αν κυνηγήσεις τη σελίδα στη μάχη με τα μελτέμια και τελικά την πιάσεις, θα διαπιστώσεις ότι είναι κενή.

Πού πάνε οι λέξεις όταν σβήνονται; Στο Καλογερικό υπάρχει μία κρυψώνα που… 
Ξένη γλώσσα χωρίς λεξικό Ξένη γλώσσα χωρίς λεξικό Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:22 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.