Ανεκτή ομάδα, εμβληματικός ηγέτης


Δύο σπουδαίες πορτογαλικές εθνικές ομάδες υπάρχουν: η πρώτη, του Εουσέμπιο, παρέα με τον Μάριο Κολούνα, που πήρε την τρίτη θέση στο Μουντιάλ του 1966 στην Αγγλία. Η δεύτερη, του 2000, με τον Λουίς Φίγκο, τον Ζοάο Πίντο, τον Ρούι Κόστα, τον Νούνιο Γκόμες και τους Βίτορ Μπαΐα, που αποκλείστηκε στα ημιτελικά του Euro του Βελγίου και της Ολλανδίας από το «χρυσό» πέναλτι του Ζινεντίν Ζιντάν.
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η συνέχεια ήρθε το 2002 και το 2004, αλλά η πιο άρτια μορφή εκείνης της ομάδας ήταν το 2000.

Και υπάρχει μία πορτογαλική εθνική ομάδα που είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η εθνική ομάδα του 2016. Κι αν όλα τα υπόλοιπα είναι συζητήσιμα, αυτό δεν είναι. Όπως δεν είναι και το γεγονός ότι στις τάξεις της έχει τον καλύτερο Πορτογάλο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.

Ένα ωραίο παιχνίδι στα ομαδικά σπορ είναι εκείνο με τις γενιές. Τα ηλικιακά κλαδιά των δέντρων, που φυτρώνουν στο ίδιο ύψος. Παραδείγματος χάρη, υπάρχουν φουρνιές ποδοσφαιριστών που βγαίνουν μαζί και σε κάποιες λίγες περιπτώσεις συμβαίνει να είναι όλοι ταλαντούχοι και να μαζεύονται την ίδια στιγμή για να προσπαθήσουν να πετύχουν κάτι. Και υπάρχουν περιπτώσεις που από μία φουρνιά βγαίνει μόνο ένας, ένας και μοναδικός παίκτης ο οποίος, λόγω του θρησκευτικού υποβάθρου που έχουν οι αθλητικές ιστορίες, προσπαθεί να οδηγήσει την εθνική ομάδα της χώρας του στο όρος Σινά. Στην Πορτογαλία βγήκε ένας παίκτης, ένας και μοναδικός στις αρχές του 21ου αιώνα. Και εκείνο το καλοκαίρι του 2003 ο προπονητής του τον χρησιμοποίησε σε φιλικό της Σπόρτινγκ Λισσαβόνας με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για να μπορέσει να τον πασάρει στους Άγγλους. Εκείνος ο προπονητής με τη διορατικότητα ήταν ο Φερνάντο Σάντος. Ο προπονητής της Γιουνάιτεντ ήταν ο Άλεξ Φέργκιουσον. Και ο παίκτης, το «χρυσό» παιδί, ήταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Δεν έχουν συμπληρωθεί 13 χρόνια από τότε, αφού το φιλικό έγινε στις 6 Αυγούστου του σωτήριου έτους 2003. Όμως και οι τρεις ήταν εκεί, στο «Σεν Ντενί», στις 10 Ιούλιου του 2016 και ρούφηξαν γουλιά γουλιά το θρίαμβο του ποδοσφαιριστή που στις πλάτες του σήκωσε μία ολόκληρη ποδοσφαιρική φουρνιά για μία ολόκληρη χώρα.

Μερικές φορές τα πράγματα γίνονται παράξενα. Σε περιπτώσεις, μοιάζουν όλα σωστά, οι νότες ακούγονται καθαρές, δεν υπάρχουν φάλτσα. Τα κομμάτια έχουν τοποθετηθεί στη σωστή θέση τους και το μόνο που πρέπει να γίνει είναι να βάλεις και το τελευταίο κομμάτι. Κοιτάς δεξιά, αριστερά και το κομμάτι λείπει. Έχει εξαφανιστεί. Μερικές φορές, όλα φαίνονται σωστά αλλά κάτι λείπει. Και άλλες, πάλι, μέσα στο χάος των άτακτων ψυχών με τα διαφορετικά σημεία αναφοράς, όλα πάνε λάθος, αναρωτιέσαι πότε θα τιναχθούν στον αέρα και στο τέλος, χωρίς καν να ξέρεις πώς, βρίσκεις το παζλ ολοκληρωμένο. Και μαζί με το πλατύ χαμόγελο για το αποτέλεσμα υπάρχει αμηχανία. Πώς στο καλό έγινε αυτό;

Φυσικά, υπάρχει εξήγηση. Το ταλέντο είναι σπουδαίο πράγμα, αλλά μερικές φορές είναι αχρείαστο. Κάποιες, λίγες, είναι απαραίτητο να λείπει. Όπως στην περίπτωση της τωρινής Πορτογαλίας, τουλάχιστον σε σχέση με εκείνη που στις αρχές του 21ου αιώνα ήθελε να κάνει κουμάντο στα ποδοσφαιρικά δρώμενα παγκοσμίως. Πριν από 2 χρόνια, μετά την ήττα της στα προκριματικά του Euro από την Αλβανία, η Πορτογαλία ταξίδευε στο Παρίσι για να παίξει φιλικό με τη Γαλλία στο «Σεν Ντενί». Ο Φερνάντο Σάντος συνήθως δεν είναι πομπώδης στις φράσεις του, για αυτό και όταν είπε ότι «θα γυρίσουμε σε δύο χρόνια εδώ, για τον τελικό του Euro», δεν μπορούσε κάποιος από τους παίκτες να ισχυριστεί ότι το έκανε ελαφρά τη καρδία. Οι Πορτογάλοι, ό,τι και να πει κάποιος, πήγαν στη διοργάνωση της Γαλλίας πριζωμένοι. Και ο Σάντος ήξερε ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Μόνο ένα πράγμα: να έχει μάτια και αυτιά ανοικτά για να το βρει στην πορεία. Η λύση υπήρχε, αλλά έπρεπε να εμφανιστεί. Και ο Σάντος ήταν αρκετά φιλοσοφημένος ώστε να περιμένει να τη δει και να «παίξει» με τις παραλλαγές της.

Η εθνική Πορτογαλίας ήταν μία σύνθεση από καλούς παίκτες. Αλλά όχι πολύ καλούς παίκτες, αν εξαιρεθεί ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος από την πρώτη διεθνή διοργάνωση ως και την τωρινή, 7 στο σύνολο, είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της. Αυτό μοιάζει αρνητικό, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που πρέπει να κρατάς κάτι απλό για να κερδίσεις. Ο Σάντος πέτυχε το σκηνικό που ήθελε. Ο δεύτερος πιο ταλαντούχος ποδοσφαιριστής αυτής της ομάδας, ο Ρικάρντο Κουαρέσμα, είδε και αποείδε τις ποδοσφαιρικές φιοριτούρες του να αποτυγχάνουν. Ο Νάνι, το ίδιο. Οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές ήταν σε εντεταλμένη υπηρεσία. Κι αν κάποιος θεωρεί ότι ο Κριστιάνο Ρονάλντο πείστηκε για να κρατήσει χαμηλά το «εγώ» του, πιθανώς κάνει λάθος. Το «εγώ» δεν είναι απαραίτητο να σημαίνει ότι «ενεργώ για την πάρτη μου». Μπορεί και να σημαίνει ότι είμαι συγκεντρωτικός και, άρα, εφόσον οι συμπαίκτες μου με ακούνε, κάνω κι εγώ τα πάντα για εκείνους. Δύσκολα θα βρεθεί ποδοσφαιριστής στην ιστορία των διεθνών διοργανώσεων που να είναι σε μία διοργάνωση πιο φανατικός από τον Κριστιάνο Ρονάλντο, εξαιρουμένων των Ουρουγουανών οι οποίοι γεννήθηκαν στρατολογημένοι και φανατικοί.

Νομίζω ότι η πρώτη ανάμνησή μου από αυτό το Euro θα αποτελεί και την πρώτη φορά που δεν είναι κάτι που είδα στην τηλεόραση, αλλά αλιεύθηκε από το ίντερνετ. Ένα βίντεο που έδειχνε τον Ρονάλντο στα πέναλτι με τους Πολωνούς. Σε αυτή ένας τρελαμένος από τη συγκυρία άνθρωπος εκκρίνει τεστοστερόνη που θα μπορούσε να κάνει μία ντουζίνα γυναίκες να τίξουν σε πόλη δίχως άνδρες. Και ενώ ουδεμία πρεμούρα είχα και θαυμαστής του δεν επρόκειτο να γίνω ποτέ, αυτή η εικόνα είναι σχεδόν αφοπλιστική για το συναισθηματικό κόσμο και την επικριτική σκέψη μου.

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι, προφανώς, στο Τοπ 10 των κορυφαίων έβερ. Οι δικοί μου, ας πούμε, είναι οι εξής: Ζινεντίν Ζιντάν, Γιόχαν Κρόιφ, Ντιέγκο Μαραντόνα, Πελέ, Ρονάλντο, Λιονέλ Μέσι, Ρομάριο, Φέρεντς Πούσκας, Γκαρίντσα, Κριστιάνο Ρονάλντο. Μετά πραγματικής λύπης μου πρέπει να πω ότι δεν μπόρεσα να χωρέσω Γερμανό ποδοσφαιριστή και Ιταλό ποδοσφαιριστή, κάτι που είναι παράδοξο, διότι μιλάμε για 8 Παγκόσμια Κύπελλα στο σύνολο. Αλλά δεν μπόρεσε να μπει ούτε ο Ροναλντίνιο, ο οποίος είναι ο 11ος. Ασφαλώς υπάρχουν άλλοι και διαφωνίες, αλλά τουλάχιστον οι μισοί πρέπει να είναι κάποιοι που να τους έχω δει και ο Πούσκας είναι μία άλλη ιστορία. Εν πάση περιπτώσεις, κάποιες θέσεις στη δεκάδα θα μπορούσαν να αλλάξουν, αλλά κάποιες άλλες είναι μη συζητήσιμες.

Εκτός από το γεγονός ότι ο τύπος είναι πραγματικό φαινόμενο και μάλλον ο ποδοσφαιριστής που έχει προπονηθεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, υπάρχει κάτι που είναι ανοίκειο. Στην αρχή της καριέρας του το γεγονός ότι υπήρξε ορμέμφυτος ντριμπλέρ ήταν σαγηνευτικό, ωστόσο η εξέλιξή του δεν ήταν γοητευτική. Κάποια στιγμή, σε ένα ματς της Γιουνάιτεντ για την Premier League τη σεζόν 2006-07, ο Δημήτρης, που υποστήριζε Γιουνάιτεντ, με παρότρυνε να κοιτάξω κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα προσέξει: τη σωματική κατασκευή του. Από ένα παιδί που ήταν εραστής του ποδοσφαίρου έγινε ένας πυραυλοκίνητος αθλητής, ο οποίος κρατά μέσα του τη λαχτάρα για το σπορ άσβεστη: φέτος, σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν υπήρξε άλλος που να κάνει περισσότερα σουτ στο πρωτάθλημά του. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έκανε 227 και ο Γκονζάλο Ιγκουαΐν 182.

Η Πορτογαλία επί εποχής του Κριστιάνο Ρονάλντο έχει φθάσει στα εξής επίπεδα, με χρονική σειρά: τελικό στο Euro 2004, ημιτελικό στο Μουντιάλ του 2006, προημιτελικό στο Euro 2008, ημιτελικό στο Μουντιάλ 2010, ημιτελικό στο Euro 2012, αποκλεισμός στους ομίλους στο Μουντιάλ του 2014. Πριν τον Κριστιάνο Ρονάλντο είχε τον ημιτελικό του Μουντιάλ του 1966, τον ημιτελικό του Euro του 1984, τον προημιτελικό του Euro του 1996 και τον ημιτελικό του Euro του 2000. Δηλαδή, με τον Κριστιάνο Ρονάλντο στην ενδεκάδα, η Πορτογαλία έχει κάνει σε 12 χρόνια περισσότερες διακρίσεις από ό,τι σε όλη την ιστορία της. Συν τοις άλλοις, είναι ο Πορτογάλος με τα περισσότερα Champions League, δηλαδή τρία. Ούτως ειπείν, έχει κάνει εντυπωσιακή καριέρα.

Αλλά, βέβαια, δεν ήταν ποτέ έτσι. Το ένστικτό του συνάντησε το βαθύ συναίσθημα. Δεν ήταν ένας αρχηγός με βάση την επετηρίδα, αλλά ο πυλώνας μίας ομάδας που δεν θα χαλάλιζε χώρους στον αντίπαλο. Η Πορτογαλία έφερε τρεις ισοπαλίες στον όμιλο, νίκησε δύο φορές στην παράταση, μία στα πέναλτι και πέτυχε μόνο μία καθαρή νίκη. Πάει να πει, δεν έκανε ήττα. Έχει να κάνει ήττα δύο χρόνια σε παιχνίδι, ή τουλάχιστον τόσα θα συμπληρωθούν στις 7 Σεπτεμβρίου του 2016 από το 1-0 της Αλβανίας στα Τίρανα. Το γεγονός ότι βρέθηκαν σε κατάσταση να νικούν δύο νοκ άουτ ματς με γκολ αλλαγών και να πιστεύουν ασφαλώς και πιστώνεται στον Φερνάντο Σάντος, ο οποίος ήταν από πάντα καλός προπονητής, αλλά μπορεί να περάσουν καριέρες ικανών ανθρώπων χωρίς να βρεθεί το κατάλληλο τάιμινγκ (σε αυτή την περίπτωση, το γκολ της Ισλανδίας στο 94’ με αντίπαλο την Αυστρία), όπως και στον Κριστιάνο Ρονάλντο: ο ηγέτης της εθνικής Πορτογαλίας, ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία μίας χώρας βραζιλιανοθρεμμένης, είναι ο αρχηγός της εθνικής ομάδας εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ο εμβληματικός αρχηγός της, το πυρακτωμένο ισοδύναμο του Κρίστο Στόιτσκοφ στο Μουντιάλ του 1994 φερ’ ειπείν, έγινε μόνο μέσα στη διοργάνωση. Μόνο με βολτόμετρο γινόταν να μετρηθεί η ασύλληπτη ενέργεια που έβγαζε ματς παρά ματς παρά ματς και στις στιγμές που όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν στραβά- και ήταν πολλές αυτές για τους τωρινούς πρωταθλητές Ευρώπης. 
Ανεκτή ομάδα, εμβληματικός ηγέτης Ανεκτή ομάδα, εμβληματικός ηγέτης Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 12:03 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.