Presto


Η ροκ μουσική είναι η πιο ξεσηκωτική κατάσταση τον τελευταίο μισό αιώνα στην ανθρωπότητα. Μοιάζει να έχει πιο παλιές ρίζες και πράγματι, από τότε που ο πρώτος άνθρωπος χτύπησε το στομάχι του για να ξεγελάσει την πείνα του, πρέπει να ένιωσε ότι όντως την ξεγέλασε.

Το καλό με την κίνηση είναι ότι μπορεί να σε αποπροσανατολίσει, το κακό, ωστόσο, είναι ότι δεν δύναται να συμβαίνει για πολύ. Εκ φύσεως, εκ κλίσεως και εξ ιδιοσυγκρασίας αχάριστοι, οι περισσότεροι αρνητικοί προσδιορισμοί που αποδίδονται σε έναν άνθρωπο κατά τη διάρκεια της ζωής του υπάρχουν στους αποδίδοντες και, ασφαλώς, στους αποδιδόμενους. Για αυτό και, παρά το ξεγέλασμα, που η αύρα της λέξης αφήνει να εννοηθεί ότι δεν κρατάει πολύ, η ικανοποίηση για το γεγονός ότι κράτησε λίγο εξαφανίζεται άπαξ και τελειώσει ο αποπροσανατολισμός. Είναι το κύριο πρόβλημα των σχέσεων που βασίζονται στο πτερόεν συναίσθημα και όχι στη συναλλακτική, ειδικά στην κοινωνία σε αυτή τη μορφή. Όταν τα χερουβείμ σταματήσουν τους ψαλμούς και το προφιτερόλ ξεχαστεί έξω από το ψυγείο, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα προσαρμογής, ιδίως διότι οι άνθρωποι προσπαθούν να παλέψουν την προσαρμογή τους αντί να σκαρφιστούν νέα κόλπα ώστε να συνεχιστεί ο αποπροσανατολισμός. Αυτό, βεβαίως, συμβαίνει κυρίως επειδή είναι τόσο πεπεισμένοι ότι αυτός ο αποπροσανατολισμός είναι η μοναδική αλήθεια του σύμπαντος, που αρνούνται να δεχθούν ότι έφτασε ήδη το μέλλον. Η δύναμή του δημιουργεί τέτοια παραισθητικά αντισώματα, που είναι αδύνατον να μπορέσεις να προβλέψεις και να προετοιμαστείς για τη στιγμή που το συναίσθημα θα παρέλθει. Άλλωστε δεν υπάρχει προειδοποίηση, διότι δεν πρόκειται για ύλη ή για ουσία, ούτε καν για κάτι που προκαλεί η οικειότητα, που στο σύνολό της είναι ο καιρός που περνάς μαζί με τον άλλο.

Τα κλασικά έργα φαίνεται ότι απομακρύνονται από αυτούς τους μπελάδες της οικειότητας. Αν δεν είσαι τελείως πνευματικά διεστραμμένος, δεν μπορείς να περνάς κάθε μέρα της ζωής σου βλέποντας κλασικά φιλμ, διαβάζοντας τραγωδίες και αρχαίους φιλοσόφους, αποτυπώνοντας τσιτάτα του Κομφούκιου και ακούγοντας κλασική μουσική. Παρά το γεγονός ότι είναι ο πρόδρομος της ροκ, η κλασική μουσική είναι προφανώς ένα ταξικό ζήτημα. Δεν θα μπορούσες να φανταστείς  το «Die schöne Müllerin» του Σούμπερτ να λούζει μία φτωχογειτονιά στη Νάπολη με βρακιά απλωμένα και κρατημένα με ξεθωριασμένα μανταλάκια. Ασχέτως αν θα μπορούσες να φανταστείς εργάτες με τσαπιά να στρέφονται απέναντι στους εργοδότες τους και να ορμούν προς τα πάνω τους με εμβατήριο τον Κουρέα της Σεβίλλης του Τζάκομο Ροσίνι (η Οβερτούρα του Γουλιέλμου Τέλλου είναι προφανής επιλογή). Ίσως. Το έργο, όπως και να έχει, έχει ξεφύγει από το δημιουργό του. Η Εβελίνα μιλάει θαυμάσια για δημιουργία και αυτό που απαιτεί μέσα από το λόγο της μπορεί και να είναι την ίδια απολαβή για τον ευφυέστερο των σερβιτόρων, τη χαρισματικότερη των καθαριστριών και τον οξυδερκέστερο των βοσκών. Ή να είναι ο απαιτούμενος σεβασμός. Δυστυχώς υπάρχει ατολμία στην αποδοχή και αυτή η ασθένεια έχει όνομα: κουλτουριάρηδες. Το μείζον ζήτημα δεν είναι η διάθεση «ψαγμένης» κριτικής, αλλά η έλλειψη αποδοχής στο να μην είναι κάτι κατανοητό. Αυτό φέρνει τα μεγαλύτερα προβλήματα και, δυστυχώς, λύνεται με ένα «ο καθένας όπως το βλέπει μέσα του». Δεν εξηγείται, αλλά τούτο το κλισέ είναι πραγματικά εξοργιστικό. Θα μπορούσε να ισχύει αν δεν χρησιμοποιείτο και αν, στη ζύμωσή της, η γνώμη δεν έμοιαζε τόσο ικανοποιητική που εκείνος που την κατέχει να θεωρήσει αναπόφευκτα ότι είναι ο ένας σωστός τρόπος που θα μπορούσε κάποιος να κρίνει το εκάστοτε έργο σε όλο τον κόσμο και, άρα, να γίνει βλοσυρός αν το θαυμασμό του δεν ασπαστούν εκείνα τα αντικείμενα (οι άνθρωποι, αλλά μέσω της διαλεκτικής) με τα οποία το μοιράζεται και στα οποία «κάνει τη χάρη» να αποκαλύψει τη Μεγάλη Αλήθεια.

Η Ροκ μουσική είναι το νόθο παιδί της Κλασικής. Μόνο στις μεγάλες ευαισθησίες της η Κλασική χτυπάει το χέρι στο τραπέζι και αναφωνεί, «θα την αναγνωρίζω». Αλλέως οι επαφές τους διέπονται από εχθρότητα, αν και η Ροκ έχει πάρει κάποια κραυγαλέα στοιχεία της μαμάς της. Η δεύτερη βαθιά μέσα της νιώθει περήφανη για την καταγωγή της και η πρώτη νιώθει κάποια ψήγματα περηφάνιας όταν βλέπει ότι η κόρη της παράγεται από ανθρώπους που οιστρηλατούνται από τις κοινωνικές αδικίες ή την επιθυμία να ουρλιάξουν για να αποφύγουν την κατάθλιψη. Απλώς δεν μπορούν να τα βρουν στο τι είναι εκλεπτυσμένο. Η Κλασική δεν μπορεί να καταλάβει ότι η σχετική μίξη των τάξεων έχει μετατοπίσει και το τι είναι πνευματική ελίτ. Αν υπάρχει δυσκολεύεται να την παρακολουθήσει, διότι ο κόσμος ντρέπεται να μην είναι ιν και το πάθος για τις μελωδίες των ιδιοφυών μουσουργών είναι ανομολόγητο και η κριτική για τον κατέχοντα το ρίγος από τη μαγιστρία του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ αναμφίβολα τον φέρνει σε στάση άμυνα. Όμως, η Κλασική μπορεί αναμφιβόλως να ξεπεράσει τον εαυτό της και να δώσει ένα μάθημα στο παιδί της, το οποίο αναπτυσσόμενο βρίσκει ευκολότερο να ανατινάσσει συρματοπλέγματα. Για αυτό και οι ροκ επινοήσεις των μουσουργών είναι πολύ δύσκολο να συγκριθούν ακόμα και με το βάθος της μουσικής των Led Zeppelin και των Pink Floyd.

Η εικόνα ενός επιτυχημένου άντρα μπορεί να αποτελείται από μερικές εκατοντάδες παραλλαγές. Είτε πρόκειται για τον καπιταλισμό είτε για τη διάθεση που αναδεικνύει τον ερημίτη, η επιτυχία είναι ασφαλώς σχετική. Μία εικόνα που θα μπορούσε να στοιχειοθετεί τον ορισμό της επιτυχίας είναι εκείνη η σκηνή στο «Κυνήγι του Κλέφτη», με τον Κάρι Γκραντ στο κάμπριο, δίπλα του μία από τις 10 πιο όμορφες γυναίκες από τη Θεά Αφροδίτη και έπειτα, δηλαδή την Γκρέις Κέλι, με το γαλάζιο φουλάρι να εκτοξεύεται νωρίς από την ταχύτητα που δίνει η ίδια στο αυτοκίνητο το οποίο οδηγάει. Κάποιοι είναι λάτρεις της ταχύτητας και μπορούν εκ των έσω να βρουν το κίνητρο να την αναπτύσσουν όταν δεν υπάρχει κάποιος λόγος. Για τους υπόλοιπους, η ερώτηση είναι μία: ποιο σάουντρακ θα ήταν το πιο ξεσηκωτικό ώστε να σε κάνει να αναπτύξεις ταχύτητα στο αυτοκίνητό σου;

Ένα από τα τραγούδια τα οποία με έχουν ξεσηκώσει είναι μία live ερμηνεία του Photographic από τους Depeche Mode. Ακούγοντας την άναρθρη αρρενωπή μελωδικότητα του Ντέιβ Γκάχαν, που στέλνει μαζικό πακέτο «επανδρωμένες» αποστολές ίδιων φωνηέντων στον Άρη για να εξετάσουν τις συνθήκες, το πόδι πάει στο γκάζι. Δεν υπάρχει κάτι ασυνήθιστο σε αυτό και κάποιος θα μπορούσε να διαλέξει τη δική του φάση. Θέλω να πω, το «Whole Lotta Love» είναι τόσο κομματάρα και ξεσηκωτικό, που όταν είσαι σε κίνηση και παίζει, ξενερώνεις διπλά. Πριν από χρόνια, όμως, παρατήρησα κάτι πολύ ενδιαφέρον, αν και δεν ανακάλυψα το τηλέφωνο, ούτε καν κάποιο application που απλώς βλέπεται: ορισμένες επιλογές της κλασικής μουσικής μπορεί να κάνουν το δεξί σου πόδι να σανιδώνει το γκάζι.

Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς ποια μελωδία ήταν, δεν ήταν, ωστόσο, τύπου Ride of the Valkyries του Βάγκνερ πριν αποφασίσει ότι του ταιριάζει το Γ’ Ράιχ περισσότερο από το να είναι άνθρωπος. Πρέπει να ήταν τίποτα Μπετόβεν και να προέκυψε με τον κλασικό τρόπο που προκύπτουν όλα τα κλασικά κομμάτια που έχω στο κινητό: youtube, μετατροπή σε mp4 μέσω vidtomp3 (ποτέ δεν περίμενα ότι θα μπορούσα να γράψω μονοκοπανιά αυτή τη φράση χωρίς το τεράστιο χέρι του διαδικτύου να βγει μέσα από το λαπ τοπ για να μου ρίξει  μία σφαλιαα... ωχ). Έπαιξε στο αμάξι και ξαφνικά ένιωσα την επιθυμία να τρέξω. Να μπω στην Αττική και να φθάσει τα 140, διότι το Golf του 1992 δεν πάει παραπάνω. Και τη δεύτερη φορά ήταν ακριβώς το ίδιο. Δεν ήταν καν φανερό στην αρχή.

Ήταν, όμως, απίστευτο, καλύτερο από το να ένιωθες πιλότος με το Enter Sadman και ασφαλώς πιο επικίνδυνο. Μπορεί να μην είναι ασφαλές να το πει κάποιος, αλλά ως δέκτες πρέπει να θεωρήσουμε πιθανό ότι εξαρτώμαστε από την ψυχοσύνθεση του δημιουργού. Και, φυσικά, όταν ο Bιβάλντι έγραψε το Presto δεν πρέπει να ήταν στα πολύ καλά του. Πρέπει να είχε τόνους από νοσηρότητα μέσα του, να είχε απάγει κάποιο κορίτσι το οποίο ορεγόταν και να το είχε κρύψει στο υπόγειο, για να μην το παρατραβήξω μιλώντας για παιδοφιλία.

Το πρόβλημα με τις «Εποχές» του Βιβάλντι ήταν ότι δεν ήθελα να τις ακούσω ξεχωριστά. Δηλαδή, περίμενα να βγει το δεύτερο Kill Bill για να το δω μαζί με το πρώτο. Τα είδα μαζί πριν από ένα πάρτι και μετά πήγα και παραλίγο να κάνω καβγά, αν και θέλω να καγχάσω μόνο με την προοπτική να επιθυμώ να κάνω οτιδήποτε μπορεί να επιφέρει οδυνηρή σωματική επαφή. Πριν από κάποιους μήνες βρέθηκα στην ευχάριστη θέση να ακούσω μόνο του το Presto, αλλά ήταν άνοιξη και υπήρξε προγραμματισμένη αναμονή για να έρθει το καλοκαίρι, διότι, άλλωστε, στα ελληνικά έτσι μεταφράζεται από τα λατινικά. Και μετά η απόφαση ήταν ομόφωνη: είναι από τις κορυφαίες ροκ μελωδίες όλων των εποχών. Βασικά, ο ενθουσιασμός και ότι λησμονήθηκε το καθημερινό χάπι της μετριοπάθειας την καθιστά μακράν την κορυφαία, έστω για λίγο. Είναι δύσκολο να φανταστείς πώς μπορεί να γράφτηκε κάτι τέτοιο χωρίς ο Βιβάλντι να έχει πιει 17 στρέμματα της Μπογκοτά. Είναι σαν εκείνο το προσπέρασμα του Βαλεντίνο Ρόσι επί του Μαρκ Μάρκες πέρυσι στη Βαλένθια, αν ο Θεός έστελνε μισή ντουζίνα κόκκινους κεραυνούς στη Γη για πλάκα και δημιουργούσε ρήγμα στο οποίο φύτρωνε κρυσταλλωμένη μερέντα με θάμνους σαντιγί από πάνω της. Είναι τόσο ωραίο, που πληροφορίες θέλουν Θιβετιανούς ιερομονάχους να παίζουν μπουκέτα μετά τις καθιερωμένες ασκήσεις Ζεν.

Αναρωτιέμαι πώς πρέπει να νιώθεις όταν φτιάχνεις κάτι τόσο άρτιο, που μπορεί να είναι σάουντρακ μίας σκηνής σεξ ή του παιδιού σου σε κούνια και εσένα πίσω του να σπρώχνεις, με την ίδια επιτυχία. Είναι μεθυστικό και αισθησιακό και αθώο και αυστηρό και λίγο αλητήριο.

Ασφαλώς προτιμώ την εκδοχή με το βιολί της Μαρί Σάμουελσεν. Παρακολουθώντας τη να παίζει προσπαθώ να φανταστώ τον γκόμενό της (όχι, δεν googlάρω) και μετά φτύνω με οργή στο πάτωμα. 

Presto Presto Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:13 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.