Αρχηγός σημαίνει cojones!


Είναι κάποιες χώρες στον κόσμο που το ποδόσφαιρο, δεν είναι απλά ένα θέαμα εκατομμυρίων με έντεκα καλογυμνασμένους ποδοσφαιριστές να παλεύουν για τη νίκη. Εκεί το ποδόσφαιρο είναι ισοδύναμο με την περηφάνεια ενός λαού, μιας πόλης, μιας γειτονιάς, που δεν θα ήθελε κανένας μας να ζει σε αυτήν όταν η ομάδα που υποστηρίζει βρεθεί στο καναβάτσο. Εκεί, τα βράδια, γύρω από τραπέζια γεμάτα με λαχταριστά ψητά κρέατα και δυνατά τοπικά αλκοούχα ποτά, οι παρέες μοιράζονται ιστορίες που όμοιές τους δύσκολα συναντά κανείς σε άλλα μέρη του πλανήτη. Με ήρωες περίεργους ανθρώπους, κοντούς, άσχημους, συχνά σημαδεμένους, που δεν έχουν πάντα στόχο να κερδίζουν, αγαπούν την ομάδα τους με μία αγάπη αγνή και άσπιλη, που δεν κλαίνε σχεδόν ποτέ από χαρά. Που πανηγυρίζουν, αν χρειαστεί, ακόμα και τον υποβιβασμό, γιατί το ποδόσφαιρο είναι κάτι άλλο, μαγικό. Τέτοια χώρα είναι η Αργεντινή.

Οι Αργεντίνοι είναι, απ’ όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς, λαός περίεργος, περήφανος και λίγο φαντασμένος συνάμα. Έχουν μάθει να ζουν από το ποδόσφαιρο και το έχουν σαν διέξοδο από όλα τα δεινά που τους ταλαιπωρούν τόσα χρόνια. Αγαπούν τις ομάδες τους, ζουν για τα Σαββατοκύριακα, αλλά πιο πολύ απ’ όλα ζουν για τα μεγάλα ραντεβού της Εθνικής τους ομάδας, αυτής που τα τελευταία 23 χρόνια (!) τους προσφέρει μόνο πίκρες. Για οποιονδήποτε κάτοικο της γης και ειδικά για εμάς που κατοικούμε τη μικρή Ελλάδα, μία κούπα κάθε 23 χρόνια θα ήταν κάτι σαν ευλογία, όχι όμως γι’ αυτούς. Ειδικά όταν μετά το 1993 και την κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα στα γήπεδα του Ισημερινού, έχεις φτάσει 4 φορές στον τελικό της κορυφαίας διοργάνωσης εθνικών ομάδων της Αμερικής και μία φορά σε τελικό Μουντιάλ και δεν έχεις πάρει ούτε έναν. Όσο κι αν όλα αυτά φαντάζουν υπερβολικά, η αλήθεια είναι πως μετά και τον σημερινό χαμένο τελικό, η θλίψη των Αργεντίνων είναι ανείπωτη, όπως φυσικά και η οργή τους που είδαν για μία ακόμα φορά την παρέα του Μέσι να μην μπορεί να πάρει στα χέρια της ένα τρόπαιο και να χαρίσει μια στιγμή περηφάνειας σε αυτή την χώρα.


Είδα το ματς και θα μπορούσα εύκολα να πω ότι το πρόβλημα χθες ήταν ο διαιτητής, όπως θα κάναμε στη χώρα μας, αν είχαμε να αντιμετωπίσουμε έναν κλόουν σαν τον Βραζιλιάνο τσαρλατάνο που ακούει στο όνομα Έμπερ Λόπεζ. Αυτόν που τίναξε με τις αστείες αποφάσεις του το ματς στον αέρα και έπρεπε να κάνει τον διαπραγματευτή του ΟΗΕ, για να αντιμετωπίσει τις συρράξεις που ο ίδιος δημιούργησε εντός του αγωνιστικού χώρου. Παρά ταύτα, οι Αργεντίνοι έχουν μάθει να κερδίζουν ακόμα κι έτσι και το καταλαβαίνει κανείς αν δει έστω κι ένα ματς από το πρωτάθλημά τους. Άρα, το πρόβλημα αυτής της ομάδας δεν ήταν ποτέ κανένας διαιτητής. Είναι βαθύτερο κι έχει να κάνει με την προσωπικότητα.

Αδιαμφισβήτητα, η εθνική ομάδα που παρατάσσει τα τελευταία χρόνια η Αργεντινή είναι, αν όχι η καλύτερη από άποψη ταλέντου, μία από τις καλύτερες. Φοβερή μπάλα, σπουδαίοι παίκτες, κοσμαγάπητοι ήρωες, που υπολείπονται όμως σε κάτι που στην χώρα του τανγκό δεν συγχωρείται, αρχίδια cojones. Δεν είναι δυνατόν σε δύο συνεχόμενους τελικούς στα πέναλτι να πατάς την λευκή βούλα με το φόβο που θα είχες αν πατούσες νάρκη. Και φυσικά αναφέρομαι στον Μέσι, τον άνθρωπο που αντιμετωπίζεται σαν Μεσσίας στην Αργεντινή, αυτόν που συγκρίνεται μόνο με τον Μαραντόνα κι έχει σαρώσει τα πάντα με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, αλλά έχασε το πρώτο πέναλτι της Μπιανκοσελέστε, κόβοντας τα πόδια των συμπαικτών του. Γιατί αυτό έκανε ο κατά τα άλλα Μάγος της μπάλας, που φαίνεται να μην αντέχει την πίεση τέτοιων στιγμών, ασχέτως αν κατά τη διάρκεια του αγώνα μοίρασε αρκετές φορές έτοιμα γκολ στους συμπαίκτες του, που τα πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων της ποδοσφαιρικής ιστορίας. Εκεί που έπρεπε, ο Μέσι δεν στάθηκε αντάξιος των προσδοκιών ενός ολόκληρου λαού, που σήμερα δεν έχει κουράγιο ούτε να μιλήσει για ποδόσφαιρο.


Μετά το πρώτο χαμένο πέναλτι η συνέχεια φάνταζε να είχε ήδη γραφτεί, όπως φυσικά και το αντίο του μεγάλου-μικρού αρχηγού. Τα δάκρυα που κύλησαν στην γαλάζια φανέλα του, μάλλον θα είναι τα τελευταία για τον άνθρωπο που ένα ολόκληρό έθνος στήριξε πάνω του τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, τουλάχιστον ποδοσφαιρικό, και του έδωσε το περιβραχιόνιο που ισοδυναμεί με τον τίτλο του προέδρου της Δημοκρατίας. Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσουν κι άλλοι «αποτυχημένοι», με πρώτο τον Μαστσεράνο, τον φυσικό αρχηγό αυτής της ομάδας. Που δεν ήταν ποτέ φαντεζί αλλά εργαλείο. Που είχε τα αρχίδια cojones να μην αγωνιστεί με το μεγάλο «C» στο αριστερό χέρι, για χάρη της παλλαϊκής απαίτησης, όταν το 2010 κόντρα στην Εθνική μας ομάδα ο Μέσι το φόρεσε πρώτη φορά, για να γίνει ο νεαρότερος αρχηγός της Αργεντινής (22 χρονών και 363 ημερών). Αυτό που τίμησαν ο Πασαρέλα και ο Μαραντόνα με την κατάκτηση των δύο αρχιδάτων Μουντιάλ και σήμερα ξύπνησαν απαρηγόρητοι, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν ο Μέσι να γεννήθηκε στο Ροσάριο.

Θα μου πείτε τώρα τι φταίει το Ροσάριο; Ο Μέσι δεν έζησε εκεί, δεν έπαιξε μπάλα εκεί, δεν έγινε ένα με τους ανθρώπους που ζουν μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση έχοντας μονοφόρι, άπλυτη τη φανέλα του από το τελευταίο Μουντιάλ που έχασε πάλι το τρόπαιο στον τελικό. Ίσως όμως να είναι και η ίδια η … γέννα όπως πολύ χαρακτηριστικά γράφει στον τίτλο της η «Diario».

"Γεννημένοι για να είναι δεύτεροι"

Αρχηγός σημαίνει cojones! Αρχηγός σημαίνει cojones! Reviewed by Leonidas Boutivas on 3:00 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.