Της αποδοχής


Τέταρτο παιχνίδι στη σειρά των τελικών και οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς σπάνε την έδρα των Κλίβελαντ Καβαλίερς για μία φορά. Το παιχνίδι ξεχωρίζει για τον τσακωμό του ΛεΜπρόν Τζέιμς με τον Ντρέιμοντ Γκριν, έναν τσακωμό που λίγο έλειψε να είναι old school.
Το ΝΒΑ δεν είναι πια old school, οπότε στην προσπάθεια του Γκριν να χτυπήσει τον Τζέιμς ενώ πέρασε από πάνω του, η τιμωρία ήταν ένα παιχνίδι, δηλαδή ο πέμπτος τελικός στο Όκλαντ. Στη συνέντευξη Τύπου του τέταρτου τελικού ο Κλέι Τόμπσον απόρησε για το γεγονός του θυμού του ΛεΜπρόν, ωστόσο είπε, «οι άνθρωποι αισθάνονται πράγματα. Ο τύπος δεν ξέρεις πώς αισθάνεται», ή κάτι παρόμοιο. Ο Τζέιμς ενημερώθηκε για αυτό και αφού γέλασε, απάντησε «θα πάρω ξανά τον μακρύ δρόμο». Μία απάντηση φιλολογική, ασφαλώς, που ωστόσο άφηνε υπόνοιες για ρεβάνς.

Μόνο που ήταν λίγοι εκείνοι που θεωρούσαν πως όταν ο ΛεΜπρόν Τζέιμς αφήνει υπόνοιες για ρεβάνς, κάποιος πρέπει να φοβάται. Σε μία ιστοσελίδα, στο theringer, ο αρθρογράφος εστίασε στο λάθος που έκανε ο Κλέι Τόμπσον να θυμώσει τον σταρ των Κλίβελαντ Καβαλίερς. Κάτι που μου γέμισε την αμφιθυμία. Ναι, οι Αμερικανοί είναι ειδήμονες στο πώς να επιμηκύνουν μία ιστορία που έχει να κάνει με προσωπική εκδίκηση και όταν πρόκειται για έναν σούπερ σταρ, ο οποίος φροντίζουν τα media να καλύπτουν με ομίχλη την παρουσία του, μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις δύσκολες στιγμές για να πείσουν τον κόσμο ότι πρόκειται να έρθει η εκδίκηση, που η ακριβής αγγλική λέξη σε αυτήν την περίπτωση είναι vengeance. Αλλά ο ΛεΜπρόν Τζέιμς; Είχε 2-4 σε τελικούς και πολλές φορές ήταν τόσο μαρτυρική η παρουσία του, που έμοιαζε σαν να μη θέλει να παίξει μπάσκετ. Με τον πέμπτο τελικό επί ποδός, πρόσμενα να αποδομηθεί οριστικά αυτό το παραμύθι, που ήθελε το λιοντάρι να κοιμάται και τελικά να ρίχνει τον βρυχηθμό και την οργή του σε εκείνον που έκανε το λάθος να τον ξυπνήσει. Η φαντασίωση ήταν 40 πόντοι του Κλέι με 10 τρίποντα, ένας Τζέιμς άστοχος από την αρχή έως το τέλος του ματς και πρωτάθλημα με συνοπτικές διαδικασίες οι Γουόριορς.

Μέχρι εδώ κάποιος έχει καταλάβει ότι ο υπογράφων δεν αρέσκεται στον ΛεΜπρόν Τζέιμς. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει κάτι που να μου αρέσει από αυτόν. Ότι πήγε κατευθείαν από το λύκειο στο ΝΒΑ. Η σωματοδομή του και οι μύες του, σε συνδυασμό με το ότι ζητάει φάουλ κάθε επαφή. Ότι όταν πέφτει κάτω παίρνει γκριμάτσες ασύλληπτου πόνου, χωρίς να έχει πάθει ουσιαστικά κάτι σημαντικό. Ότι έφυγε από τους Καβαλίερς για να πάει στους Μαϊάμι Χιτ. Ότι προτιμάει την Ανατολή για να έχει πασαπόρτι για τους τελικους, επειδή ουδεμία ομάδα στην περιφέρεια μπορεί να «χτυπήσει» τη δική του. Κυρίως δεν μου αρέσει ότι είναι χτισμένος και ρέπει περισσότερο προς τον μποντιμπιλντερά παρά προς τον παίκτη. Συνεχίζει να μη μου αρέσει. Ό,τι απομένει από το μπάσκετ είναι το παιχνίδι και η απαλότητά του, για αυτό το παιχνίδι δεν είναι σωστό να το παίζουν υπεράνθρωποι που, μάλιστα, γκρινιάζουν για τις επαφές πολύ περισσότερο από εκείνους που, λόγω κορμιού, έχουν κάθε δικαίωμα να φωνάζουν. 

Παρ’ όλα αυτά, η αίσθηση που έχει ο ΛεΜπρόν Τζέιμς για το μπάσκετ είναι μοναδικό στον αθλητισμό. Άπαξ και αποδεχθούμε ότι τα plays των ομάδων που παίζει τα φτιάχνει ο ίδιος από το καλοκαίρι του 2011 και έπειτα, είναι αναμφισβήτητο ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο των σπορ που είναι ορμέμφυτος σε ό,τι αφορά το παιχνίδι που υπηρετεί. Η εκπόνηση των σχεδίων που μετουσιώνονται σε πράξη υπάγεται στον κόσμο του αισθησιασμού. Οι αποστάσεις στην επίθεση, οι πάσες που φαινομενικά, εκτός από επικίνδυνες, μοιάζουν λανθασμένες, ακόμα και οι παραπανίσιες ντρίμπλες είναι ένα ασυνήθιστο μοτίβο. Το μπάσκετ που παίζουν οι ομάδες του ΛεΜπρόν Τζέιμς δεν μοιάζει ναυπηρετεί την εξέλιξη του σπορ, ωστόσο το πάει ένα βήμα πιο πέρα σε διανοητικό επίπεδο.

Σε όλες τις περιπτώσεις, το μοτίβο είναι η πιο σημαντική κατάσταση για να μπορείς να συγκρατείς τι βλέπεις. Ο ΛεΜπρόν είναι σπουδαίος παίκτης, επειδή όταν εφορμά προς το καλάθι δεν μπορείς να του αποσπάσεις την μπάλα και η δύναμή του είναι μυθολογικό καθέκαστο και η επιτάχυνσή του θα μπορούσε να τον κάνει «χρυσό» ολυμπιονίκη σε τουλάχιστον τρία αγωνίσματα στον στίβο ή επειδή στην άμυνα μπορεί να αφήσει τον παίκτη να τον προσπεράσει για να τον κόψει μετά ή διότι είναι πολύ καλός σε όλες τις κατηγορίες και έχει κάνει δεκάδες τριπλ νταμπλ, ενώ άλλες τόσες και περισσότερες φορές τα έχει πλησιάσει. Το θέμα ασφαλώς δεν έχει να κάνει με το πόσο καλός είναι. Η κάψα των ανθρώπων που ασχολούνται με το μπάσκετ, με το επαγγελματικό μπάσκετ, είναι να τοποθετηθεί σε κάποια θέση όσον αφορά στη λίστα των κορυφαίων. Και για να είσαι κορυφαίος, πρέπει να είσαι ηγέτης.

Σε αυτήν την περίπτωση είναι σημαντική η συνήθεια. Οι δύο τελευταίοι πραγματικοί ηγέτες στο μπάσκετ ήταν ο Μάικλ Τζόρνταν και ο Κόμπε Μπράιαντ. Για το φιλοθεάμον κοινό το πρότυπο του ηγέτη χτίζεται με βάση όποιον βλέπει ως ηγέτη και όποιον του έχει πλασαριστεί. Ο τρόπος του Τζόρνταν και του Μπράιαντ παρέπεμπε σε μονάρχη, σε δυνάστη. Στο έκτο παιχνίδι των τελικών του ΝΒΑ το 1998 υπάρχει μία φάση που ο Τζόρνταν ζητάει την μπάλα από τον Πίπεν, δεν την παίρνει, ο δεύτερος σουτάρει τρίποντο, ευστοχεί και ο Τζόρνταν διαμαρτύρεται από τη στιγμή που δεν παίρνει την μπάλα ως την ώρα που οι Μπουλς πηγαίνουν στον πάγκο για το τάιμ άουτ, το οποίο πήρε αμέσως μετά το εύστοχο σουτ ο προπονητής των Γιούτα Τζαζ, Τζέρι Σλόαν. Ο Τζόρνταν χρειαζόταν τον Πίπεν περισσότερο από ό,τι κάποιος παίκτης χρειάστηκε οποιονδήποτε συμπαίκτη του στην ιστορία και πάλι ο τρόπος που διαχειριζόταν την κατάσταση μας έκανε να θεωρούμε ότι ο Πίπεν έπρεπε να υπακούει στις βουλές του Τζόρνταν, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για αθλητή ο οποίος ιστορικά πρέπει να συγκαταλέγεται στο Τοπ 20 στην ιστορία του παιχνιδιού. Ο Τζέιμς είναι διαφορετικός. Δεν έχει διάθεση να καταδυναστεύσει τους συμπαίκτες του και το έχει κάνει εμφανές ότι τους χρειάζεται με έναν πολύ αγαπησιάρικο τρόπο. Ακόμα και στην περίπτωση του Κέβιν Λοβ, έχεις την εντύπωση ότι περίμενε πολύ έως ότου χρησιμοποιήσει το twitter για να αφήσει υπονοούμενα για την απόδοσή του.

Το θέμα με τον ΛεΜπρόν και το υπέρογκο ταλέντο του, είναι ότι υπήχθη απευθείας σε αυτήν τη σπάνια κατηγορία των ηγετών του μπάσκετ, εκείνων, δηλαδή, που θεωρούνται οι κορυφαίοι στην ιστορία του σπορ. Ως θεατές και αφισιονάδος των σπορ, αυτό που κυρίως απολαμβάνουμε και έχουμε συνηθίσει είναι να ακούμε αυτό το πολεμικό εμβατήριο που συνοδεύει τις προσπάθειες του εκάστοτε Αττίλα που θέλει να σπάσει τους πολιορκητικούς κριούς. Ο ΛεΜπρόν δεν ήταν καθόλου έτσι. Από καιρού εις καιρόν επιδεικνύει μία παράλογη ευαισθησία που κατατροπώνει από το άτρωτο πρότυπο, την αρρενωπότητα και αυτό που οι Άγγλοι αποκαλούν musculinity και γίνεται τελείως παράξενος, πέρα από τα συνηθισμένα. Από πάντα ήθελε καλή παρέα για να παίζει μπάσκετ. Και όταν αυτό έγινε, ο Τζέιμς ασχολήθηκε με το ίδιο το σπορ. Παίζοντας τα βασικά στα δαχτυλάκια, βρέθηκε κατευθείαν στην ουσία του. Πώς να γίνει καλύτερος, όντας πιο απόκοσμος και λίγο πιο αποστασιοποιημένος.

Δεν τον ρώτησαν αν ήθελε να ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Δεν μπορείς να έχεις άποψη για το πού σε κατατάσσει κάποιος ο οποίος σε χρησιμοποιεί για περισσότερους αναγνώστες και διαφημίσεις. Και εσύ, επίσης, τον χρησιμοποιείς, όπως το καλοκαίρι του 2014, όταν έγραψες στο Sports Illustrated το γράμμα που επισημοποίησε την επιστροφή στο Κλίβελαντ.

Όλη αυτή την εποχή, με τον Κόμπε γηρασμένο, ο ΛεΜπρόν την κράτησε στις πλάτες του. Ο θεατής, το αδηφάγο εξ ορισμού ον διότι ο χαρισματικός πρωταθλητής τού υπόσχεται το ακατόρθωτο, θέλει συνεχώς να βλέπει πράγματα υπεράνθρωπα να συμβαίνουν. Ο Τζέιμς έχει δώσει καταπληκτικές στιγμές, αλλά δεν ήταν στο τοπ 3. Δεν είναι, να πεις, ότι έβαλε δύο διαδοχικές σαραντάρες και έκανε τριπλ νταμπλ σε τρεις συνεχόμενους τελικούς με την ομάδα του να βρίσκεται πίσω στο σκορ με 3-1 από μία αντίπαλο η οποία ήταν έτοιμη να «κλείδωσει» το πρωτάθλημα έχοντας νικήσει 73 παιχνίδια στην κανονική περίοδο.

Αυτό, ναι, θα ήταν κάτι ξεχωριστό. Αυτό θα δικαίωνε το κείμενο του theringer, θα αποτελούσε ίσως την κορυφαία πιο άμεση εκδίκηση στην ιστορία. Ένα δικαιωμένο trash talk, χωρίς το talk. Δεν θα υπήρχαν λόγια. Θα τα είχαν σβήσει οι λυγμοί του και ο πρώτος τίτλος της πόλης του Κλίβελαντ από το 1964.  

Έτσι, από το ξημέρωμα της Δευτέρας, ο ΛεΜπρόν Τζέιμς, πρώτος σκόρερ, σε ασίστ, σε ριμπάουντ, σε κλεψίματα και σε κοψίματα στη σειρά των τελικών και από τις δύο ομάδες, δεν πήρε μόνο τον τρίτο τίτλο του, αλλά νομίζω ότι επισήμως μπήκε στο τοπ 3: ένας από τους τρεις κορυφαίους παίκτες του μπάσκετ, από την αρχή του. 
Της αποδοχής Της αποδοχής Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:09 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.