Ηλίας Ψινάκης, δήμαρχος Μαραθώνα


Ό,τι οι υποσχέσεις και οι όρκοι ζωής αφήνουν ως ίχνος είναι ένα μάλλον σβησμένο χαμόγελο ειρωνείας, αν το είχε σχεδιάσει σε λευκή αμμουδιά η μητέρα της οικογένειας Άνταμς.
Εκείνες οι δραματικές υποσχέσεις, πάνω στην ατόφια ένταση της στιγμής που αν τη θυμάσαι και την εντόπιζες στη μετάλλαξη θα αναρωτιόσουν ένα από τα δύο: πώς γίνεται να υποσχέθεις το οτιδήποτε Εκείνο, το Μεγάλο και το Τρανό ή πώς γίνεται να άλλαξε η κατάσταση και εσύ μαζί της, ή εσύ και η κατάσταση μαζί σου, σε τέτοιο βαθμό ώστε τώρα, τώρα η υπόσχεση, να μοιάζει με μήνυμα παρωδίας που το μυαλό σου υπαγορεύει στον ψυχικό βόθρο σου. Ισχύει για όλους, ακόμα και για εκείνους που αποφεύγουν τα λόγια τα παχιά, όχι μόνο για τους αλέγκρους ή τους μοναχικούς που αποκτούν εξειδίκευση στο να εστιάσουν στην ευφορία ή τη μοναξιά τους, που είναι αδέλφια από ετεροθαλείς γονείς, με ίδια τη μητέρα.

Οι υποσχέσεις που τηρούνται μπορεί να είναι κάτι πραγματικά σπουδαίο, αλλά μόνο για εκείνο που τις τηρεί. Συνήθως, όταν είμαστε δεσμευμένοι να κάνουμε πράγματα που αφορούν σε κάποιον άλλο, εκείνος στον οποίο απευθυνόμαστε αποκτά στο μυαλό μας εξώκοσμες δυνατότητες. Έχει τη μνήμη σκληρού δίσκου, την αυστηρότητα αξιωματικού των Ες Ες, την περιφρόνηση απογοητευμένου πατέρα και τη συμπόνια καλόγριας με χάρακα στο χέρι. Για δύο τικ του χρόνου είναι ο απόλυτος κριτής, εκείνος ο οργανισμός στον οποίο λογοδοτείς την ύπαρξή σου. Δεν είναι τυχαίο που σε τέτοιες περιπτώσεις η πηγαία αντίδρασή σου είναι να είσαι επιθετικός, για να μη δείξεις την ηττοπάθειά σου στην εκάστοτε υπόθεση. Θα μπορούσε να λογίζεται και ως τακτικιστικό κόλπο, αν δεν ήταν αντίδραση που βγαίνει εκ των έσω.

Η επιστήμη της επικοινωνίας, βεβαίως, δεν δίστασε να «παίξει» με αυτήν την αντίδραση. Στην πολιτική κάτι τέτοιο είναι μία στρατηγική κίνηση. Είναι σαν κάποιος να κατάφερε να μετουσιώσει σε μορφή αυτή την επιθετικότητα, να πήρε το αποτύπωμά της και να το έβγαλε στην αγορά των πολιτικών και, γενικώς, εκείνων που η εξουσία μαγνητίζει με μία διαθεση πιο απτή. Ο πολιτικός κόσμος βρίθει από τέτοιες αντιδράσεις και για αυτό, πολλές φορές, η απορία για τον τρόπο που εξευτελίζεται η πολιτική σκηνή από εκφράσεις καφενειακού επιπέδου και από εκατέρωθεν επιθέσεις θα έπρεπε να είναι μικρότερη. Πρόκειται για μία πατείς με πατώ σε κατάσταση, η οποία κρατάει από τότε που υπάρχει πολιτική σκηνή. Η πολιτική είναι εργασία, που αμείβεται αδρά. Δεν διαφοροποιείται από τους νόμους της αγοράς. Ικανότητα είναι η πειθώ η οποία μπορεί να σε κάνει να αμείβεσαι. Ικανότητα είναι η έλλειψη ντροπής, που συνοδεύει τα κατηγορητήρια για ό,τι δεν έκανες. Νομίζω ότι επιτυχημένος πολιτικός στην κοινή συνείδηση είναι εκείνος που κάνει το ένα πέμπτο από εκείνα που υπόσχεται ότι θα κάνει.

Για αυτό και ο πιο επιτυχημένος πολιτικός στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι ο Ηλίας Ψινάκης.
Σε καταστάσεις όπως βουλευτικές ή δημοτικές εκλογές λαμβάνουν χώρα ιλαρά στιγμιότυπα. Αν η πολιτική είχε ποτέ κλάκα, την έχει χάσει. Όπως έλεγε και η Μις Πτυχίο 2016 ένα όμορφο βράδυ, από εκείνα που ο κόσμος επιλέγει να κάθεται στο σπίτι και εμείς ξεμυτίσαμε για να τσιμπήσουμε και να πιούμε λίγο (και το δεύτερο, για ακόμα μία φορά, δεν έγινε), η χειρότερη επαγγελματική φάρα είναι οι καθηγητές Πανεπιστημίου. Διότι προέρχονται από τζάκια, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, και αυτό στο πέρασμα των χρόνων δεν έχει αλλάξει. Στην πολιτική σκηνή δεν ισχύει το ίδιο, για την ακρίβεια σπανίως ίσχυε. Αν υπάρχουν αιρετικοί, δηλαδή άνθρωποι που ανήκαν σε αιρέσεις- οι οποίες προφανώς, για να υπάρχουν, πρεσβεύουν την ανωτερότητα του συγκεκριμένου είδους που αποδέχονται από όλα τα άλλα· αυτό, ωστόσο, είναι φυσιολογικό: συμβαίνει με τις οργανώσεις στο πανεπιστήμιο, τους εθελοντές, τους φιλόζωους, τους ποδηλάτες, τους ταξιτζήδες, τους παπάδες, συμβαίνει, ξανά, με φοιτητές στο πανεπιστήμιο, ένα κοινωνικό bullying τρομακτικής ηλιθιότητας, όλοι έχουν ακούσει ότι η γενιά τους μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και μία διετία μετά είναι γρανάζια του συστήματος στην πιο σηπτική και θλιβερή μορφή του, τα διεφθαρμένα νιάτα είναι πολύ πιο οδυνηρά για την κοινωνία και τον κόσμο από τη διεφθαρμένη μέση ηλικία, η οποία, στην τελική, έχει υποκύψει σωματικά και πνευματικά στη βαρύτητα- έχουν μόνο εκπροσώπηση και δεν έχουν καταλάβει τη σκηνή.

Όταν ο Ψινάκης εκλέχθηκε δήμαρχος στον Μαραθώνα, χάχανα ακούστηκαν, λογικά, από όλες τις μεριές της Ελλάδας. Ωστόσο, εδώ πρόκειται για έναν άνθρωπο που είναι μία κατηγορία μόνος του: ακόμα και να τον υπογραμμίσεις με βάση την υποψία της σεξουαλικής ιδιαιτερότητάς του, και πάλι θα μπορούσες να αναγνώσεις τις οφθαλμοφανείς διαφορές στο στυλ, την ποιότητα και τη λάμψη του ματιού. Όποιος, ωστόσο, έχει πλατιά πρόσοψη έχει και μεγάλη πλάτη και το κύμα των χαρακτηρισμών είναι βγαλμένο από τη γραφή του Ραμπελαί, ως εκ τούτου αυτό το κύμα τον έβγαλε μαζί με τους άλλους στην ίδια λαϊκή αμμουδιά.

Για να είμαι ειλικρινής, ο σκοπός ήταν πάλι, όπως στην περίπτωση του Σακελλαρίδη το Πάσχα, να γράψω νωρίτερα, πριν γυρίσει από την Κίνα και φέρει, όπως λένε, συμφωνίες 400 εκατομμυρίων δολαρίων μόνο για το δήμο του. Τον αποθέωσε στο facebook ο Σταύρος Θεοδωράκης με το κλασικό πολιτικό και ανθρώπινο «στα έλεγα εγώ». Υπήρχε ως σημείωση από εκείνες τις μέρες που ήθελε να πάρει το αερόστατο για να πάει στη Θεσσαλονίκη και, μαντέψτε, πήρε το αερόστατο και πήγε στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι, βέβαια, κάτι σημαντικό υπό μία ουσιαστική έννοια, αλλά είναι πολύτιμο αγαθό να κάνεις αυτά που λες ότι θες να κάνεις. Θα μου πει κάποιος, τέτοιες καταστάσεις είναι αυτονόητες, στεκόμαστε στα αυτονόητα. Θα του απαντούσα, αυτονόητο είναι να μην καβγαδίζεις με το σύντροφό σου για μαλακίες, για το τι πήρε από το σούπερ μάρκετ ή για το βάζο, αλλά συμβαίνει. Να μην σε νοιάζει πώς συμπεριφέρεται ένας άνθρωπος άγνωστος σε σένα στους άλλους, αλλά συμβαίνει. Να μπορείς να κρίνεις οποιονδήποτε με βάση τη δική σου αποδοτικότητα ή να μπορείς να κατανοείς τις κακές μέρες, ότι η ουρά στο μαγαζί δεν είναι ένα εμπόδιο που πρέπει να διαβείς αλλά στην πραγματικότητα περιμένουν ζωντανοί οργανισμοί, ότι η λωρίδα που πάει ευθεία στη λεωφόρο δεν χρησιμοποιείται για να στρίψεις δεξιά και να προσπεράσεις μισή ντουζίνα αμάξια, ότι, γενικώς, η αυτονόητη συμπεριφορά είναι η πιο δύσκολη. Να είσαι τίμιος και ενήλικας στις συναλλαγές σου με τους άλλους, αξιοπρεπής στη δυνατότητα να μην εκμεταλλευτείς τον άλλο, ελεύθερος στο να μην υπάγεσαι στον ιδιοκτησιακό καθεστωτισμό.

Όποτε ακούγεται ο Ψινάκης, συμβαίνει μόνο για καλούς λόγους. Γιατί κάτι έκανε, που πόρω απέχει από το ξεκατίνιασμα, διατηρώντας το στυλ του και τα κοστούμια που, πανθομολογουμένως, του πάνε. Ο άνθρωπος που έκανε μέγκα σταρ τον Σάκη Ρουβά- και όποιος μόλις σκέφτηκε ότι θα γινόταν ούτως ή άλλως, η παραπομπή στην από πάνω παράγραφο με τα αυτονόητα είναι σημαντική- που δούλεψε τη νύχτα, στη μουσική, στην τηλεόραση, είναι ο δήμαρχος ενός δήμου στον οποίο η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν έχει παράπονο, χωρίς, τουλάχιστον εν γνώσει μου, να υπάρχει σχηματισμένη πολιτική λογική και κομματικά συμφέροντα που να επηρεάζουν την κατάσταση.

Συνεχίζω να μην επιδιώκω να δω πειρατικά το «Horace and Pete», αλλά έχω πετύχει βίντεο στο youtube. Σε ένα ο Άλαν Άλντα δέχεται επίθεση από κάποιον για ένα ρατσιστικό σχόλιο και του απαντάει: «Ρατσισμός, ανόητε, δεν είναι αυτά που λες, είναι αυτά που κάνεις». Ο Ηλίας Ψινάκης ανήκει σε αυτήν την κατηγορία υπό το πρίσμα της κριτικής. Μπορείς να πεις ό,τι θέλεις για αυτόν, να τον θεωρήσεις καλτ φιγούρα, ότι μειώνει το επίπεδο της πολιτικής σκηνής- η οποία προφανώς διέπεται από σοβαροφάνεια αρκετή για να γεμίσει με πάγο σήμερα την Αθήνα και να λιώσει τον Δεκέμβριο, αν κάθε μέρα είχε ήλιο- ωστόσο ό,τι και να πεις, αυτά που έχει κάνει στο πόστο του τον καθιστούν τον πιο επιτυχημένο Έλληνα πολιτικό της τελευταίας τριετίας.

Για τους συντηρητικούς, ξίδι. 
Ηλίας Ψινάκης, δήμαρχος Μαραθώνα Ηλίας Ψινάκης, δήμαρχος Μαραθώνα Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:02 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.