Η μαγεία του αθλητικού ραδιοφώνου


Το ΣΚ που πέρασε ήταν απόλυτα ανδρικό, δεδομένου ότι το Σάββατο ήταν ο τελικός του Champions League. Ξέρετε τώρα, σεντόνια, αστέρια, εκατομμύρια ευρώ κτλ κτλ. Καμία σχέση δηλαδή με την δύσμοιρη ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα, εκτός αν τα αφήσεις όλα αυτά στην απ'έξω και κρατήσεις μόνο … την μπάλα που κλωτσάνε οι παίκτες. Μαγεία, θα έλεγε κάποιος, με ευκολία. Η μαγεία όμως στη χώρα μας αρχίζει κυρίως αφού τελειώσει το ματς και έρχεται στο σπίτι μας μέσα από κάποια αθλητική συχνότητα ραδιοφώνου. Σε μία τέτοια συντονίστηκα κι εγώ αργά το βράδυ του Σαββάτου για να ακούσω, τι άλλο; Την εκπομπή που ακολουθεί τον τελικό και έχει ανοιχτές γραμμές.

Μαζιχισμός, θα πει κάποιος. Ναι, δεν το αρνούμαι, είναι μαζοχιστικό. Αλλά και μοναδική εμπειρία, να ακούς τους τύπους που παίρνουν να πουν την άποψή τους για το πιο εμπορικό ματς του πλανήτη. Για να είμαι ειλικρινής, το κάνω κάθε φορά μετά από ένα μεγάλο παιχνίδι, άσχετα αν δεν έχω πάρει ποτέ τηλέφωνο για να πω την άποψή μου, ούτε γνωρίζω προσωπικά κάποιον που να το έχει κάνει. Όμως ξέρω καλά να αναγνωρίζω τον «τύπο» ακροατή από την πρώτη κιόλας κουβέντα και αυτούς θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω.


Ο σοφός

Είναι ο άνθρωπος που νομίζει ότι επειδή έχει δει περισσότερους τελικούς από τους δημοσιογράφους της εκπομπής τα γνωρίζει όλα. Αρχίζει την ομιλία του λέγοντας: «Ακούστε να σας πω, είμαι μεγαλύτερος από εσάς», ενώ κάπου εκεί θυμάται να ρωτήσει την ηλικία των ανθρώπων που είναι στην απέναντι μεριά της γραμμής. Θα πει δύο λόγια για την επικαιρότητα, θα προσπαθήσει να την συνδέσει με κάποια άγνωστη ποδοσφαιρική ιστορία του μεσοπολέμου και θα κλείσει με τη διαπίστωση ότι έχει αλλάξει πολύ το ποδόσφαιρο από τότε. Η ηλικία του είναι απροσδιόριστα μεγάλη, ενώ δηλώνει Εθνικός ή Απόλλωνας Αθηνών.

Ο καθημερινός

Ο καλύτερος πελάτης των εκπομπών με ανοιχτά μικρόφωνα. Νύχτα μπαίνει, νύχτα βγαίνει, θα πει τα ίδια και τα ίδια. Δεν ‘πα να τελείωσε ο τελικός του Champions League, δεν ‘πα να έγινε σεισμός ή πόλεμος, αυτός θα πει τα δικά του. Ο παραγωγός θα τον αντιληφθεί σε δευτερόλεπτα, θα τον προσφωνήσει με το όνομά του και φυσικά θα μείνει έκπληκτος με το πόσους τρόπους θα βρει για να πει τα ίδια και τα ίδια. Οπαδός της ΑΕΚ ή του Παναθηναϊκού, γύρω στα 40, που συχνά έχει μια βαρετή δουλειά ή δεν έχει καθόλου, θα εξαντλήσει όλο τον διαθέσιμο χρόνο αλλά και την υπομονή σου.


Ο ΑΕΚάρας

Είναι ξεχωριστή κατηγορία οπαδού. Μέχρι να ανέβει η ΑΕΚ γκρίνιαζε, γιατί ο σταθμός δεν έπαιζε ΑΕΚ. Από τη μέρα που ανέβηκε και μετά και ειδικά μετά τον κερδισμένο τελικό Κυπέλλου, ανοίγει την ομιλία του με το … «Ήρθαμε». Δεν τον νοιάζει τίποτα που δεν έχει να κάνει με το γήπεδο, την επιστροφή της ΑΕΚ στην πρώτη θέση και φυσικά τις αλύτρωτες πατρίδες. Λατρεύει τον Μελισσανίδη, τον οποίο προσφωνεί «τίγρη» και έχει θάψει το τσεκούρι του πολέμου με τον Μπάγεβιτς για το καλό της ομάδας. Κλείνει με την υπόσχεση ότι θα ξαναπάρει και την τηρεί πάντα.

Ο «έχω παίξει μπάλα εγώ και ξέρω»

Η συγκεκριμένη κατηγορία ακροατή, απαντάται αρκετά συχνά τα βράδια. Είναι ο άνθρωπος που δεν έχει σε καμία εκτίμηση τον συνομιλητή δημοσιογράφο, καθώς γνωρίζει πολλά περισσότερα, λόγω του ότι ήταν πρώην ποδοσφαιριστής ή έτσι νομίζει τουλάχιστον. Συνήθως είναι μεταξύ 50 και 75 ετών και το ποδόσφαιρο είναι η μόνη του ενασχόληση. Δηλώνει οπαδός του καλού ποδοσφαίρου ή κάποιας δεύτερης αθηναϊκής ομάδας και ξεθάβει ιστορίες από το παρελθόν για να αποδείξει ότι το άθλημα έχει πάρει το στραβό δρόμο τα τελευταία χρόνια. Γενικώς δεν πιάνεται πουθενά, ενώ συχνά κλείνει το τηλέφωνο με κάποιο αρχαίο ρητό, που μερικές φορές το λέει και λάθος.


Ο συνομωσίας

Η συγκεκριμένη κατηγορία οπαδού είναι ξεκαρδιστική και εκνευριστική ταυτόχρονα. Και στο πιο καθαρό ματς μπορεί να βρει κάτι στραβό, που θα το συνδέσει με το στοίχημα ή την εβραϊκή καταγωγή ενός μικρομετόχου της ομάδας, καταλήγοντας ότι όλα είναι στημένα. Μπορεί να ανήκει σε οποιαδήποτε ηλικιακή ομάδα και δεν υποστηρίζει ανοιχτά κάποιο σύλλογο, μα το καλό ποδόσφαιρο. Σχεδόν πάντα κλείνει απειλώντας ότι θα πάρει τηλέφωνο μετά από πέντε, δέκα, δεκαπέντε μήνες, όταν θα έχει δικαιωθεί από τα γεγονότα και οι δημοσιογράφοι θα είναι αναγκασμένοι να τον παραδεχθούν και να ασπαστούν τη δική του μοναδική αλήθεια.

Ο «εγώ θέλω να μιλήσω για…»

Είναι ο άνθρωπος που παίρνει σε όλες τις μεγάλες βραδιές και θέλει να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο εκτός από την επικαιρότητα. Αρχίζει με τη φράση «καλό το Champions League, μα…» για να ακολουθήσει μια ατέρμονη κουβέντα για την κίτρινη κάρτα που δέχθηκε στο δεύτερο μέρος ο παίκτης της Ζακύνθου στο ματς σωτηρίας, που έκρινε τελικά ολόκληρη τη χρονιά. Είναι 20 έως 40 χρόνων και ασχολείται με όποια μπάλα κινείται. Είναι απ’ αυτούς που δεν διστάζουν να ασχοληθούν με το μπασκετικό Ίκαρος-Νέα Φιλαδέλφεια, την βραδιά ενός «classico» και γίνεται έξαλλος αν κάποιος από τους παραγωγούς προσπαθήσουν να τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα. 


Ο οπαδός του προέδρου
Παίρνει πάντα από τους πρώτους μετά από μεγάλα γεγονότα, για να πλέξει το εγκώμιο του Μαρινάκη σήμερα, του Κόκκαλη παλαιότερα και γενικότερα του Ολυμπιακού. Τον προσφωνεί «πρόεδρο» και τον θεωρεί σωτήρα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δεν ασχολείται με άλλες ομάδες επαναλαμβάνοντας το μότο «ας βάλουν λεφτά να φτιάξουν ομάδα» ενώ εμπλέκεται με την πολιτική μόνο για να αναφέρει το όνομα του δημάρχου Πειραιά, Γιάννη Μώραλη. Είναι του δόγματος «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν και όλοι οι άλλοι να πάνε να …» και μπορεί να ανήκει σε κάθε ηλικία. Πραγματικό διαμάντι ο τύπακος και γρήγορος.

Ο τζογαδόρος

Ανήκει σε όλες τις ηλικίες και συχνά είναι άνεργος που προσπαθεί να βγάλει από το στοίχημα. Ασχολείται για λίγο με το ματς της ημέρας - που φυσικά το έχει παίξει και έχει κερδίσει - και στρέφεται αμέσως στα επόμενα. Δεν διστάζει να δώσει και προβλέψεις για να στείλει τον κόσμο ταμείο, παρά το γεγονός ότι εννέα στις δέκα «πάει κουβά». Ξέρει καλά τις κατηγορίες και ειδικά τις μικρές, ενώ ψάχνει ευκαιρίες ακόμα και στο baseball. Αν κάποιος παραγωγός του θυμίσει κάποια αποτυχία του, αραδιάζει σαράντα νικηφόρα δελτία στη σειρά και κλείνει εκνευρισμένος, φωνάζοντας σαν άλλος Τσουκαλάς: «Άντε γεια!».


Ο ταρίφας

Κάθε εκπομπή με ανοιχτά μικρόφωνα που σέβεται τον εαυτό της, έχει πάντα έναν ή περισσότερους ταξιτζήδες στον αέρα της. Η πιάτσα στις μέρες μας είναι δύσκολο πράγμα και βαρετό, οπότε οι συμπαθείς ταρίφες καλούν για να περάσουν την ώρα τους. Ειδικεύονται στις θεωρίες συνωμοσίας, τις οποίες δεν προλαβαίνουν σχεδόν ποτέ να ολοκληρώσουν, γιατί μπήκε πελάτης ή χτύπησε κλήση στο σιμπί. Πάντα έχουν μία ιστορία με κάποιον διάσημο πελάτη που του είπε κάτι που δεν ξέρουν οι άλλοι και πάντα τον φωτογραφίζουν χωρίς να πουν το όνομά του δημόσια. Αγαπημένη ραδιοφωνική φάρα, που κλείνει ζητώντας παραγγελιά κάποιο βαρύ λαϊκό.

Αυτός που δεν καταλαβαίνεις

Είναι ο τυπάκος με την περίεργη φωνή που δεν ακούγεται και κανείς δεν καταλαβαίνει τι λέει. Ή αυτός που άλλο θέλει να πει, άλλο λέει και αλλού καταλήγει. Ή αυτός που δεν πιάνει το τηλέφωνό του καλά, αλλά παρά τις εκκλήσεις των παραγωγών να κλείσει και να ξαναπάρει, δεν το κάνει ποτέ… Αυτός που σου κάνει τη ζωή δύσκολη και σου θυμίζει να κοιτάξεις το ρολόι, να δεις ότι η ώρα είναι τέσσερις και να κλείσεις επιτέλους το ραδιόφωνο για να κοιμηθείς. 
Η μαγεία του αθλητικού ραδιοφώνου Η μαγεία του αθλητικού ραδιοφώνου Reviewed by Leonidas Boutivas on 4:11 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.