Το αληθινό πρόσωπο της σύγχρονης Αριστεράς


Οφειλή (όχι πως νοιάζεται κάποιος) είναι να αποδοθεί η πραγματικότητα. Στόχος ήταν να γραφτεί ένα κείμενο για την κορυφαία ελληνική κωμική σειρά όλων των εποχών. Αλλά, ξαφνικά, ο γάμος του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και οι φήμες ότι δεν κάλεσε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην τελετή που πρόκειται να γίνει στις 14 Μαΐου ενεργοποίησαν κάποιους παλιούς μηχανισμούς, που κρατούν από την παραίτησή του από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Σακελλαρίδης φαίνεται ότι τα άφησε όλα πίσω και βρίσκεται σε μία περίοδο κατά την οποία θέλει να ταφεί το παρελθόν του. Επειδή δεν αποτελώ εξαίρεση και την έχω πατήσει με ό,τι ήθελα να γίνει και ό,τι τελικά έγινε (και στον τρίτο όροφο της Δήλου 4 δεν μένει κάποιος τεχνοκράτης εξ όσων γνωρίζω), ελπίζω ότι ο Σακελλαρίδης θα εμμείνει σε αυτή τη φάση και θα συνεχίσει το δρόμο της αποχής από τα κομματικά κοινά, χωρίς σύγκρουση. Διότι είναι πολύ σημαντικό να εξαφανιστεί εντελώς. Να εξαφανιστεί σημαίνει ότι ήμαστε στο ίδιο μήκος κύματος, ότι αυτό που υπήρχε ως όραμα, το δικό του φυσικά πλήρες, το δικό μου με κενά που η γνώση μπορεί να τα γεμίσει, δεν ήταν ένα αποκύημα φαντασίας.

Η Αριστερά, όπως και ο Κομμουνισμός, δεν είναι αυτό που συμβαίνει, αλλά αυτό που μπορούσε να γίνει. Οι άνθρωποι είναι πολύ δύσκολο να στηρίξουν ένα τέτοιο εγχείρημα: το μοντέλο της Δημοκρατίας και της Ανεξαρτησίας προϋποθέτει να υπάρχουν περισσότεροι έξυπνοι άνθρωποι από χαζούς σε μία κοινότητα. Έξυπνος δεν είναι, απλώς, ο άνθρωπος που στροφάρει γρήγορα, αλλά που οι ικανότητές του δεν πλημμυρίζουν τον εγωισμό του και που μπορεί να δει την ωφέλεια σε βάθος χρόνου. Οι περισσότεροι συμβιβάζονται κάτω από συνθήκες πανικού και τις υπόλοιπες ώρες απλώς θέλουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς προσπάθησε να κάνει κυβέρνηση διά της διαλεκτικής, αν και αυτό, πάνω στην απογοήτευση, είναι παιζόμενο. Διαλεκτική σημαίνει να έχεις παρεξηγηθεί με κάποιον και να θέλεις να του εξηγήσεις γιατί παρεξηγήθηκες. Τώρα, έχεις σχηματίσει σχεδόν ή ακριβώς τις πράξεις που έχεις στο μυαλό σου. Όταν, ωστόσο, πας, διαπιστώνεις, 9 στις 10 φορές, ότι ο άλλος δεν ακούει μόνο. Στην πρώτη ένσταση που έχει, διαλύεται το συννεφάκι απευθείας. Θυμάμαι πώς ήταν: έλεγαν, θα πάμε εκεί, θα κάνουμε αυτό, θα τους πούμε αυτό, δεν μπορούν να κάνουν κάτι για αυτό. Αλλά μπορούσαν. Εξυπνάδα θα ήταν να είχαν σκεφτεί ήδη ότι μπορούσαν, Εξυπνάδα είναι η λίμπιντο να μην επηρεάζει τις αποφάσεις σου.

Ο Σακελλαρίδης έχει ένα μελαγχολικό όμορφο πρόσωπο, με θηλυκά στοιχεία, συμμετρικό. Θυμάμαι πώς χασκογελούσαμε με το φίλο μου τον Αντώνη όταν έλεγε και επαναλάμβανε ότι θα πήγαινε με το τρόλεϊ στο Μαξίμου. Το ονοματεπώνυμό του, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, σε παρέπεμπε σε κάποιον που, στην πιο σκληρή μορφή του, θα έγραφε μουσική για επιθεωρήσεις στο θέατρο. Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, κοιτάζοντάς τον, βλέπω ένα πρόσωπο που είναι το αληθινό της σύγχρονης Αριστεράς. Όχι αυτής που εφαρμόζει ό,τι εφαρμόζει, αλλά εκείνης που θα μπορούσε να είναι Αριστερά. Δηλαδή της ανεφάρμοστης.

Ένα γλυκό παιδί, που νομίζω ότι αναρωτιέται για ποιο λόγο ο κόσμος (και με αυτό εννοεί οι συνεργάτες του) δεν μπορεί να κάνει απλά πράγματα πριν φθάσει στα πιο σύνθετα. Η ηλικία, φυσικά και η σύνδεση με τον Αλέξη- θα μπορούσαν να αποτυπωθούν σαν δίδυμο στην ελληνική κοινωνία- παίζει το ρόλο της ώστε η φυγή του να μετατρέπει την κατάσταση σε κάτι ξεχωριστό. Δεν ξέρω πώς βάφτισαν στο πιο μεγάλο μέρος της κυβέρνησης τα ποσοστά που πήραν, πάντως η παραίτηση του Σακελλαρίδη ήταν πάντα, τουλάχιστον στο μυαλό μου, η απόδειξη και όχι απλώς η ένδειξη ότι άλλαξε εντελώς η οπτική με την οποία αντίκριζαν την κοινωνία και όχι ότι δεν πραγματοποίησαν τις υποσχέσεις τους, που ούτως ή άλλως ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθούν.

Για μένα, ο Σακελλαρίδης είναι το πρόσωπο της σύγχρονης Αριστεράς. Το πρόσωπό του, στην αρχή, έδειχνε είτε την αγωνία είτε την ηρεμία με την οποία οι νέοι κυβερνώντες θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις. Και όσο περνούσε ο καιρός, το πρόσωπό του μεταλλασσόταν. Από τη μελαγχολία στη θλίψη και από εκεί στη βαθιά στενοχώρια και την ήσυχη φυγή, όχι με τη μηχανή υψηλού κυβισμού στο ηλιοβασίλεμα αλλά, με μία ανακοίνωση στην οποία και ο ίδιος δεν έδωσε συνέχεια, ούτε θέλησε να εξαγοράσει την ενδεχόμενη σύγκρουσή του. Τουλάχιστον προς το παρόν. Είναι κάπως όμορφο: συμπυκνώνει πόσο κορόιδο είναι ένα μέρος του πληθυσμού, αλλά στην ούγια μαζεύει μία κατηγορία ανθρώπων που, ανεξαρτήτως αν νιώθουν ότι εκμεταλλεύθηκαν την ψυχή τους (διότι εδώ για αυτό ακριβώς μιλάμε), ξέρουν ότι αυτό που θεωρούσαν ότι έπρεπε να γίνει ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση. Για μία φορά, έστω κι αν ήταν 5, 15 ή 20 μέρες, υπήρξε μία πολιτική εξέλιξη που δεν έφερε χασμουρητό. Αποδείχθηκε κάλπικη, όπως η λίρα του Τζαβέλλα, αλλά τουλάχιστον για έναν άνθρωπο εξαρχής δεν ήταν. 

Στο ρόλο του properman

ο Λευτέρης Ελευθερίου
Το αληθινό πρόσωπο της σύγχρονης Αριστεράς  Το αληθινό πρόσωπο της σύγχρονης Αριστεράς Reviewed by Proper Man on 8:10 PM Rating: 5
Powered by Blogger.