Οι τύποι της ίδιας μεριάς στον πάγκο


Κατά τα άλλα, είναι ανακοινώσιμο- και αυτό συμβαίνει με χαρά- ότι το Final 4 της Ευρωλίγκας παραμένει μία πολύ όμορφη διοργάνωση, όπως εκείνη που θυμόμαστε παιδιά, αν και όχι τόσο θρυλική. Ελάχιστα πράγματα που τα παρατηρείς μεγάλος μπορούν να συγκριθούν σε ένταση και ενθουσιασμό με τα αντίστοιχα που βίωσες στην εφηβεία. Αυτό, βεβαίως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι δύο πιο εκστατικές αθλητικές στιγμές της ζωής μου (και οι μάλλον δύο πιο εκστατικές στιγμές της ζωής μου· ποιον κοροϊδεύω;) έχουν έρθει μετά τα 30.  Δεν ήταν ότι η εφηβεία ήταν κενή αθλητικών και σπουδαίων γεγονότων, απλώς μεγαλώνοντας μπορείς να αντιληφθείς και να συναισθανθείς την ολότητα της στιγμής ή το μεγαλύτερο ποσοστό της. Η ατέλεια του ανθρώπου είναι μία κατάσταση για την οποία δεν φταίει εντελώς. Από τη μία μεριά, μπορεί να ζει σε έναν φανταστικό κόσμο, όπως είναι αυτός εδώ και κάθε πρώτη ή δεύτερη φορά που βιώνει, ανακαλύπτει ή κερδίζει κάτι, να μπορεί να διαπιστώνει ότι ο κόσμος είναι φανταστικός. Και από την άλλη, να μην μπορεί να κρατήσει αυτόν τον ενθουσιασμό εάν το εκάστοτε κέρδος είναι συναπτό και να το θεωρεί δεδομένο. Δεν ξέρω σε τι περιβάλλον πρέπει να μεγαλώσεις ώστε ο ενθουσιασμός να επιμηκύνεται ή, έστω, να θεωρείται λογικό να εξαφανίζεται ώστε η μετατροπή σε κάτι πιο θεμελιώδες να είναι απαλή και να μην συμβεί (που δε θα συμβεί, εκτός από την περίπτωση που αγκιστρωθείς πάνω του) άγαρμπα, μέσα από ένα κενό διάστημα που πρόκειται να κοστίσει. Από την άλλη μεριά, τα κενά που σου αφήνει κάτι που επιδέχεται επαναλήψεων και το κάνεις μόνο μία φορά, σχεδόν σε στοιχειώνουν και μετατρέπονται σε κακότροπες συμπεριφορές. Όταν είσαι κάπως μαλάκας και δεν ξέρεις τι φταίει, ενδεχομένως η απάντηση να βρίσκεται σε στιγμές που τελείωσαν πριν η λήξη τους σε πείσει ότι δεν πήγαινε άλλο.

Τα σπορ είναι μία από τις ελάχιστες καταστάσεις στον κόσμο που η μία αυτή στιγμή ή φορά μπορεί να είναι υπεραρκετή, να μη σου αφήνει κενά και να σε κάνει ευτυχισμένο για πάντα, σε μικρότερο βαθμό από εκείνον που σε έκανε η πρώτη φορά, αλλά στον ίδιο με εκείνον που σε έκανε η πρώτη επανάληψη. Ένας ημιτελικός Final 4 της Ευρωλίγκας είναι μία τέτοια στιγμή. Λόγω του προγράμματος, η αρίδα μου γινόταν να διατεθεί μόνο για το ματς της Φενέρμπαχτσε με τη Λαμποράλ Κούτσα, το δεύτερο ημιτελικό, ο οποίος ήταν υπεραρκετός για να προσφέρει ένα, στη συνέχεια, ήσυχο βράδυ. Γεμάτο, με μία βόλτα στο πανηγύρι κοντά στο σπίτι, επίσης ήσυχη, να σκέφτομαι τον κορμό του συγκεκριμένου κειμένου ο οποίος προφανώς έχει πάει άπατος. Το Ομπράντοβιτς εναντίον Ιτούδη στον τελικό της Ευρωλίγκας είναι, για μένα, όνειρο, μία ιστορία που τελειώνει όπως πρέπει. Ο Ομπράντοβιτς έχει φτάσει σε 16 Final 4, μόνο και μόνο για να μπορεί ο Μήτσος από το Παγκράτι, να κάθεται με το τσιγάρο στο χέρι και με βλέμμα που θα δικαιολογούνταν μόνο αν το είχε κάποιος τεχνικός σύμβουλος στη NASA (φαντάζεστε ποτέ σύμβουλο στη NASA να έχει ένα αλαζονικό βλέμμα και να βγάζει πόρισμα κάνοντας με τον καπνό κυκλάκια; Η απάντηση είναι «όχι» και ξέρετε γιατί; Επειδή δεν νομίζει ότι τα ξέρει όλα, σε αντίθεση με τον Μήτσο από το Παγκράτι) να λέει ότι ο Ομπράντοβιτς είναι τυχερός και ότι παίρνει τρόπαια επειδή είχε πάντα το καλύτερο ρόστερ. Να τον λέει «Γκαστόνε», Σέρβο μαφιόζο και να αναφέρει ξανά ότι σκότωσε εκείνη τη γιαγιά πριν από 30 χρόνια. Ο Μήτσος από το Παγκράτι, ρε παιδιά, που δουλεύει σε κατάστημα παπουτσιών και δεν μπορεί να πουλήσει γόβα σε κορίτσι που πάσχει από παπουτσολαγνεία, επειδή δεν της το πλασάρει σωστά. Ο Ομπράντοβιτς έχει φτάσει σε Final 4 το 1988 ως παίκτης, το 1992, το 1994, το 1995, το 1996, το 1998, το 2000, το 2001, το 2002, το 2005, το 2007, το 2009, το 2011, το 2012, το 2015 και το 2016. Παιδιά, το Final 4 που γίνεται τώρα είναι το 29ο και ο Ομπράντοβιτς έχει φθάσει σε πάνω από τα μισά. Ο τύπος δεν υπάρχει! Μιλάμε έχει 16 Final 4. Αν δεν πάει στα 3 επόμενα, θα έχει βρεθεί ακριβώς στα μισά. Έχει παίξει σε Final 4 που ο παίκτης, όταν γινόταν παράβαση, πήγαινε μόνος του στο πλάγιο και έκανε μόνος του την επαναφορά. Έχει παίξει σε Final 4 πριν ο Ντράζεν Πέτροβιτς πάει στο ΝΒΑ. Όταν ο Ομπράντοβιτς έπαιξε σε Final 4, το 90% των προϊόντων της αγοράς δεν υπήρχε. Όταν είχε παίξει σε Final 4, η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν πρωθυπουργός της Βρετανίας, γινόταν το σκάνδαλο του Κοσκωτά και η Σούζαν Σάραντον ήταν 43 χρονών, ο Μπραντ Πιτ δεν γνώριζε ακόμα την Τζένιφερ Άνιστον και η Τέιλορ Σουίφτ, η Τζένιφερ Λόρενς, η Αριάνα Γκράντε δεν είχαν γεννηθεί ακόμα. Έχει φθάσει σε 16 Final 4 σε 28 χρόνια και, από τότε που έγινε προπονητής, σε 15 σε 25 εκδόσεις. Στον Παναθηναϊκό έμεινε 13 χρόνια και, παρόλα αυτά, έχει φθάσει σε Final 4 με ακόμα 5 διαφορετικές ομάδες! Ο Ομπράντοβιτς έπαιξε στο πρώτο παιχνίδι του πρώτου Final 4 και είναι ο προπονητής της ομάδας που θα παίξει στο τελευταίο παιχνίδι του τελευταίου Final 4. Και ακόμα και αν χάσει η Φενέρμπαχτσε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας την Κυριακή, θα έχει 50% ποσοστό επιτυχίας. Όχι 2 στα 4, ούτε 3 στα 6, αλλά 8 στα 16. Όχι τρίποντα, ούτε επιθέσεις στο βόλεϊ, αλλά τρόπαια. Εντάξει Μήτσο;

Τώρα, μπορεί ο κόσμος να θεωρεί ότι αν δεν πάρει την κούπα δεν έχει σημασία, αλλά η γνώμη μου είναι ότι φθάνοντας σε Final 4 είναι ένας άθλος που ήδη κάνει μία χρονιά επιτυχημένη. Δε λέω ότι δεν είναι ακόμα ωραιότερο να το πάρεις, απλώς ότι το να φτιάξεις τη βαλίτσα σου και να ταξιδέψεις σε μία πόλη στην οποία θα μείνεις 5 μέρες για να παίξεις δύο ματς συνολικής διάρκειας 80 λεπτών με την Ευρώπη να σε παρακολουθεί έχοντας προπονηθεί για να βρίσκεσαι εκεί, είναι ήδη τόσο γαμάτο, που μου φαίνεται περίεργο κάποιος που η έννοια της πιο γαμάτης μέρας του είναι να περάσει 10 πίστες στο Candy Crash Saga να μην μπορεί να το εκτιμήσει, αλλά να πρέπει, σώνει και καλά, να τον αποθεώσει αρκεί να πάρει το τρόπαιο. Μπορεί οι ίδιοι οι άνθρωποι που δεν τα καταφέρνουν να πάρουν το τρόπαιο να θεωρούν ότι απέτυχαν, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ το λόγο που εμείς πρέπει να το κρίνουμε διαφορετικά, πλην ότι είμαστε συνολικά καθίκια και πλήρως ανικανοποίητοι με οτιδήποτε.


Ο Δημήτρης Ιτούδης έχει, επίσης, πολλά Final 4. Αυτό είναι το 10ο του. Το γεγονός ότι αντιμετωπίζει τον Ομπράντοβιτς, του οποίου βοηθός ήταν επί 13 χρόνια στον Παναθηναϊκό, δεν κάνει μόνο απίστευτη την ιστορία του (και το γεγονός ότι πήρε ο ίδιος την απόφαση να μην παραμείνει ως πρώτος προπονητής στην ομάδα το καλοκαίρι του 2012, περισσότερο υπακούοντας σε ένα πρωτόκολλο βαθιάς φιλίας και λιγότερο σε ό,τι έχει να κάνει με τις βλέψεις του), αλλά δείχνει πόσο ξεχωριστή ομάδα ήταν ο Παναθηναϊκός των 12 πρώτων ετών του 21ου αιώνα. Αυτό θα μπορούσες να το καταλάβεις, στα μέσα της πρώτης δεκαετίας, απλώς μπαίνοντας στο ΟΑΚΑ σε ένα μεγάλο ματς. Ο Παναθηναϊκός ήταν διαφορετικός. Ο κόσμος που γέμιζε το κλειστό έμοιαζε με μία φυλή που ήξερε ένα μυστικό το οποίο οι περισσότεροι δεν γνωρίζαμε. Φυσικά, οι ποδοσφαιρικές καταβολές είναι κάτι που δεν αποφεύγεται, αλλά θα ήταν ωραίο αν αυτές οι καταβολές προέρχονταν από τους μηχανισμούς του σπορ και όχι από ενδογενείς παράγοντες περιμετρικά του γηπέδου. Κάπως έτσι έχουμε κριτικές όπως ότι η Φενέρ έχει απίστευτο ρόστερ και πήρε όλα τα σφυρίγματα στο ματς με τη Λαμποράλ. Εντάξει, το λύσαμε το θέμα γιατί ο Ομπράντοβιτς έφθασε στον 10ο τελικό της καριέρας του και γιατί πάει εκεί έχοντας 8 στους 9 για να παίξει με τον βοηθό προπονητή του στον Παναθηναϊκό, ο οποίος ήταν κυρίως ο μεταφραστής του και επειδή ήταν τόσο απίστευτη εκείνη η ομάδα παίζουν τώρα παρέα σε έναν τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης!

Ξέρετε τι σημαίνει να πάρει ο Ιτούδης Κύπελλο Πρωταθλητριών με την ΤΣΣΚΑ; Θα ανοίξει διάπλατα την αγορά της Ρωσίας σε Έλληνες. Όχι μόνο σε προπονητές μπάσκετ, αλλά και σε προπονητές και σε αθλητές υπόλοιπων σπορ, όπως είναι το ποδόσφαιρο, το βόλεϊ ή το πόλο (ακόμα «παίζει» αυτό που είχα πει στον Χάρη Παυλίδη- και μου το είχε αναιρέσει- ότι τον βλέπω προπονητή στην Κίνεφ Κίρισι· η Κίνεφ είναι παγκόσμιο φαινόμενο: έχει φθάσει σε 11 Final 4 τα τελευταία 12 χρόνια, 10 στην Ευρωλίγκα και 1 στο LEN Trophy και δεν έχει πάρει τρόπαιο. Έχει μηδέν ευρωπαϊκά τρόπαια).

Τώρα, δεν μπορείς να αποφύγεις να απορρίπτεις πού και πού το νόμο της σχετικότητας; Ότι, δηλαδή, η εθνική Αγγλίας θα χάσει στα πέναλτι ενός προημιτελικού μεγάλης διοργάνωσης, ότι αν πιέσεις τους Ρώσους θα την πατήσουν και ότι οι Κροάτες θα βρουν διαφορετικούς τρόπους για να χάσουν τραγικά ένα ματς. Μερικές φορές δεν γίνεται παρά οι γνώμες να δηλώνουν κάτι απόλυτο.

Κροάτης είναι ο Βέλιμιρ Περάσοβιτς. Και, με βάση την παράδοση, με κάποιον τρόπο θα έπρεπε να χάσει από τον Ομπράντοβιτς σε έναν ημιτελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών, όπως τόσοι και τόσοι Κροάτες την έχουν πατήσει, αρχής γενομένης από τον Πέταρ Σκάνσι στον τελικό του 1993 με τη Λιμόζ του Μπόζα, όταν κλαψούρισε ότι ήταν ο θάνατος του μπάσκετ. Ο Σκάνσι δεν τα κατάφερε επειδή η Λιμόζ έπαιζε όλη τη χρονιά με την αμφιβολία των φάουλ και βασίστηκε στα μαθηματικά των μεγάλων επιθέσεων. Για κάποιο λόγο, οι Κροάτες ποτέ δεν τα καταφέρνουν. Ο Περάσοβιτς είναι σαφως βελτιωμένος προπονητής αλλά είναι ο ίδιος τύπος που το 2010 μπήκε στο γήπεδο για να αγκαλιάσει τους παίκτες της Τσιμπόνα στον τελικό της Αδριατικής Λίγκας με την Παρτίζαν και με 0,6 να απομένουν στο ρολόι, με αποτέλεσμα ο Κέτσμαν να σκοράρει από το κέντρο: είναι σπάνιο να μπει τέτοιο σουτ, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται. Την Παρασκευή, ο Σλούκας ισοφάρισε το ματς με λέι απ με το αριστερό από τη δεξιά πλευρά: όταν πέρασε το πρώτο σκριν είδε την αφύλακτη διάβαση και αντίπαλός του, στο πέρασμά του στη ρακέτα, ήταν ο περιφερειακός Μάικ Τζέιμς. Η Λαμποράλ έπαιξε την κρισιμότερη άμυνα της βραδιάς με τον Γιάννη Μπουρούση (kudos, διότι την καλύτερη σεζόν της καριέρας του έκανε την καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του) να παραφυλάει τη δεξιά πλευρά της άμυνάς της. Ο Περάσοβιτς είχε προετοιμάσει θαυμάσια την ομάδα του για να αντιμετωπίσει τη Φενέρμπαχτσε, αλλά, ως συνήθως, δεν είχε ιδέα για το πώς να παίξει το παιχνίδι στις ειδικές συνθήκες. Είναι φυλετικό το ζήτημα. 


*Άκουγα τους μασόνους της NOVA να λένε ότι η καλύτερη επιλογή ήταν να πάει η μπάλα στον Μπουρούση ώστε να την κρατήσει και να ποστάρει στο τέλος της επίθεσης και σκεφτόμουν, πέρα από το γεγονός ότι αυτή πράγματι ήταν η λογική, το «σταύρωμα» του Παναγιώτη Γιαννάκη όταν έδωσε εντολή στην τελευταία φάση του ημιτελικού του Βερολίνου να πάει η μπάλα στον Μπουρούση, την οποία του έδωσε συγκρατημένα ο Λιν Γκριρ. Είναι άσχημο να είσαι μασόνος, όσο κι αν είσαι ευτυχισμένος στο δικό σου κόσμο. Ο κάθε αιρετικός απαγορεύει στα μέλη της αίρεσης να διασχίσουν όλο το δρόμο προς την αλήθεια, αν δεν ταιριάζει με εκείνη της αίρεσης.  Οι μασόνοι αγαπάνε το μπάσκετ, αλλά όχι τα σπορ και μερικές φορές, όταν υποφέρουν με το μπάσκετ, το υπερασπίζονται όπως η Ελβετική Φρουρά τον πάπα. Είναι το εμμονικό στάδιο στη δουλειά τους.

Θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχε κάνει όταν, στις αρχές της θητείας του στον Παναθηναϊκό και μετά το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών που κατέκτησε με τους «πράσινους», ο Ομπράντοβιτς έβαλε στην κορυφαία πεντάδα του τον Ισμαέλ Σάντος και τον Γιώργο Καλαϊτζή. Παίκτες που ενεργούν στις υπηρεσίες της ομάδας και για τη δόξα της. Φαντάζομαι ότι τώρα ο «Ζοτς» θα είχε τον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Κώστα Τσαρτσαρή στην ομάδα του. Όταν πήγε στη «Φενέρ», ο Ομπράντοβιτς πήγε σε μία ομάδα που του παρείχε τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια υπό τους όρους της αγοράς: ανεξέλεγκτα χρήματα, επιλογές και παίκτες που ο ίδιος μπορεί να μην «ψηνόταν», αλλά έπρεπε να αποκτηθούν, υπό την έννοια της διαφήμισης. Οι 10.000 οπαδοί της «Φενέρ» στο Βερολίνο είναι το αποτέλεσμα αυτού του απίστευτου πλούτου, που στην Τουρκία προσφέρει η παρουσία του Ταγίπ Ερντογάν στο τιμόνι. Όταν ο Ομπράντοβιτς επιστρέψει για διακοπές στο Ομπραντοβίτσι, θα ξέρει ότι με το σωστό τάιμίνγκ του στην αγορά θα έχει εξασφαλίσει τρεις γενεές. Εννοείται ότι ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αλλά το 98% των περιπτώσεων των επιτυχημένων επαγγελματιών πάει εκεί που υπάρχουν περισσότερα χρήματα και ασφάλεια. Από τις μεταγραφές που έκανε το προηγούμενο καλοκαίρι η Φενέρ, ο Ομπράντοβιτς σίγουρα διάλεξε τον Κώστα Σλούκα.


Το καλοκαίρι ο Σλούκας δεν μπορεί κάποιος να πει ότι συμπεριφέρθηκε με τρόπο που να υπάγεται στο πρωτόκολλο. Θα μπορούσε να είχε ξεμπερδέψει χωρίς να μπει στη διαπραγμάτευση με τους προέδρους του Ολυμπιακού, λέγοντάς τους ότι είχε συμφωνήσει με τη «Φενέρ». Όταν ο Ολυμπιακός «μάτσαρε» την πρόταση της Φενέρμπαχτσε, δημιούργησε ηθικό ζήτημα, κάτι που στην αγορά δεν υπάρχει από τότε που στέφθηκε Ιππότης στο Γουέστμινστερ ο πειρατής Φράνσις Ντρέικ. Η γενικευμένη οργή δεν είναι μία κατάσταση από την οποία ούτως ή άλλως θα γλίτωνε, κυρίως διότι όταν ο φακός φωτίζει έναν άνθρωπο, το κάνει για να αναδείξει τη μοναξιά του. Αλλά ήξερε για ποιο λόγο ήθελε να πάει στη Φενέρμπαχτσε. Παρά την ύπαρξη του Ντίξον, σύμμαχός του ήταν ο προπονητής του. Ο Σλούκας συμφώνησε με εγγυημένο χρόνο συμμετοχής και, αν και δεν είναι απίθανο κάποιος να μετράει τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα που έπαιξε όλη τη χρονιά, σημασία για εκείνον ήταν να νιώθει σημαντικός ως ηγετική φυσιογνωμία. Αυτό ίσχυε και στον Ολυμπιακό, απλώς ο ίδιος δεν μπορούσε να το δει. Όχι αδίκως, μια και τα ονόματα στη μαρκίζα έχουν συγκεκριμένη θέση και αυτή δεν αλλάζει.

Το ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Φενέρμπαχτσε είναι ο τελικός που ήθελαν και οι χαρτογιακάδες, αλλά δεν είναι πολλές οι φορές που η επιθυμία τους γίνεται πράξη. Θα χρησιμοποιηθεί και για πολιτικούς λόγους και για αυτό οι παίκτες της ομάδας που θα νικήσει δεν θα είναι μόνο ήρωες για τους οπαδούς τους, αλλά και εθνικοί θησαυροί. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ταγίπ Ερντογάν, όπως τόσοι και τόσοι πολιτικοί ηγέτες του παρελθόντος, περιμένουν τη νίκη των ομάδων τους για να πολλαπλασιάσουν τη σπουδαιότητά της και να αναδείξουν κάποια γονιδιακή εθνικιστική ανωτερότητα. Τι να κάνουμε; Τα σπορ, περισσότερο από κάθε άλλη διάσταση, ακόμα και από τα πολεμικά αεροπλάνα, εξυπηρετούν την προπαγάνδα σε απόλυτο βαθμό. Δεν φταίνε τα σπορ για αυτό, με τον ίδιο τρόπο που δεν ήταν επιτακτική η ανάγκη της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ, της εισβολής στην Πολωνία, στο Αφγανιστάν, στο Κουβέιτ. Ό,τι είναι θαυμάσιο στη ζωή, μοιάζει με νομοτέλεια ότι θα πέσει σε χέρια που θα το εκμεταλλευτούν για ίδιον όφελος.

Στο ρόλο του properman


ο Λευτέρης Ελευθερίου
Οι τύποι της ίδιας μεριάς στον πάγκο  Οι τύποι της ίδιας μεριάς στον πάγκο Reviewed by Proper Man on 6:30 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.