Η αγάπη βρίσκεται στο πρώτο πληθυντικό


Ο Ντάγκλας Πίτερσεν κατανοεί την ανάγκη της γυναίκας του να «ανακαλύψει ξανά τον εαυτό της», τώρα που ο γιος τους φεύγει από το σπίτι για σπουδές.
Απλώς νόμιζε ότι αυτό ήταν κάτι που θα έκαναν μαζί. Έτσι, όταν εκείνη του ανακοινώνει ότι τον εγκαταλείπει, ο Ντάγκλας αποφασίζει να μετατρέψει τις τελευταίες οικογενειακές διακοπές που θα περάσουν μαζί σε ένα ταξίδι ζωής .
Ένα ταξίδι στο οποίο θα προσπαθήσει να ξανακερδίσει τη γυναίκα του και να την κάνει να τον ερωτευτεί από την αρχή. Θα καταφέρει ο Ντάγκλας να ξανακερδίσει την Κόνι;


Αυτά έλεγε μεταξύ άλλων η σύνοψη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και το «τσίμπησα» κατευθείαν, με το ρίσκο να είναι ένα ακόμη γλυκανάλατο μυθιστόρημα για το Θέμα των θεμάτων: την αγάπη. 

Η Κόνι δεν ερωτεύτηκε ποτέ τον Ντάγκλας, ή τουλάχιστον αυτήν την αίσθηση έχεις κατά την ανάγνωση, όπου, ως είθισται, μιλάει πιο πολύ η καρδιά σου απ’ ό,τι ο νους σου. Η Κόνι ήταν καλλιτέχνης κι ο Ντάγκλας επιστήμων, ένα είδος συμπαθητικού τεχνοκράτη. Κι ο Ντάγκλας αυτό δεν το εκλάμβανε ως διαφορετικότητα, αλλά ως έλλειψη δική του, και προσπαθούσε να το παίξει κουλτουριάρης, υποκρινόταν πως ένιωθε κάτι μπροστά από έναν πίνακα, κάτι πέρα από πλήξη, αδιαφορία, κενό. Αποστήθιζε στίχους από αγαπημένα της τραγούδια, παπαγάλιζε ολόκληρες θεωρίες περί καλλιτεχνικών ρευμάτων, χωρίς όμως να παρασυρθεί ποτέ από ένα τέτοιο. Έκανε δηλαδή ό,τι και ο κάθε ερωτευμένος άνθρωπος που πασχίζει να μη χάσει αυτό που απέκτησε: προσαρμόζεται, αναδιαμορφώνει τον εαυτό του, πιστεύοντας το ανυπόστατο. Όχι μόνο ότι αν αλλάξει ο Άλλος θα τον θέλει για μια ζωή, αλλά ότι δύναται να αλλάξει. 



Κι όλα αυτά γιατί ο Νταγκ πίστευε ό,τι κι όλοι γύρω του: ότι η Κόνι του έπεφτε πολλή, λες και υπάρχει αντικειμενικό μέτρο για το πολύ και το λίγο αναλογικά με κάποιον, ξέχωρα απ’ τους χτύπους της καρδιάς. Κι ο Ντάγκλας, επιστήμων άνθρωπος, νόμιζε ότι μπορούσε να ξεγελάσει τη γυναίκα των ονείρων του. Βασικά, την οποιαδήποτε γυναίκα. Δεν είναι γραμμένο στα βιβλία τίποτε ουσιώδες για τις γυναίκες και το απόκοσμο ένστικτό τους. 

Φυσικά η Κόνι ήξερε ποιον είχε απέναντί της, μα αυτό διόλου την προβλημάτιζε. Τουναντίον. Έχοντας βαρεθεί πια να σέρνεται από καλλιτέχνη σε τρελό (ή μήπως είναι το ίδιο;) και με τη διαδικασία του υπερεπείγοντος λόγω ηλικίας και κυρίως λόγω ανασφάλειας, ο Νταγκ της προσφέρει ακριβώς όσα χρειάζεται. Παντρεύονται, τεκνοποιούν και όταν η Κόνι θεωρεί ότι έχει εκπληρώσει τον σκοπό της προς την κοινωνία ή προς τον εαυτό της ή προς τη φύση, αποφασίζει να ακολουθήσει μοναχή της έναν δρόμο, αυτόν της τέχνης – που ανάγκασε τον εαυτό της να εγκαταλείψει – και ίσως και ενός έρωτα. Το υπερεπείγον έχει πια περάσει. 

Και ο Νταγκ προσπαθεί να σταματήσει το προτετελεσμένο. Να σώσει το καταδικασμένο. Δε θέλει άλλες αλλαγές. Τώρα, είναι η ώρα της υπερπροσπάθειας. 

Αυτά, μέσες-άκρες. Το βιβλίο είναι πολύ πιο βαθύ απ’ όσο σε προδιαθέτει το εξώφυλλο, η ποιότητα του χαρτιού του και το εκδοτικό του σπίτι. Το βιβλίο αυτό είναι βαθύ. Είναι οδυνηρά όμορφο. Δεν αναλώνεται σε τσιτάτα του τύπου «ο ένας πάντα αγαπάει πιο πολύ απ’ τον άλλον» ή «τα ετερώνυμα τελικά δεν έλκονται» και άλλες τέτοιες ανοησίες. Διεισδύει στις προθέσεις, στο συγχρονισμό χτύπου και σκέψης, στην επιθυμία και στην ανάγκη. Στο «εμείς», στο «εγώ» και στο πώς αυτά τα δυο συνυπάρχουν και πότε ισορροπούν, πότε το ένα καταβροχθίζει το άλλο. Στην αγάπη, που βρίσκει τρόπο να φωλιάσει παντού, να τρυπώσει, να στηρίξει, να λυτρώσει. Όπως και να’ χει. Από όπου κι αν ξεκίνησες και όπου κι αν ήθελες να φτάσεις. Η αγάπη αιωρείται, η αγάπη σε τρώει όπως το κύμα τον βράχο, η αγάπη μπορεί να νιώθεις ότι φεύγει, μα επιστρέφει πάντα, όπως τα αποδημητικά πουλιά. Ή, έστω, αυτό θέλουμε να πιστεύουμε για να μπορούμε να υπάρχουμε.
Η αγάπη βρίσκεται στο πρώτο πληθυντικό Η αγάπη βρίσκεται στο πρώτο πληθυντικό Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 3:30 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.