Τα θρησκευτικά της Εκκλησίας


Η αλήθεια είναι ότι γενικώς δεν είναι υγιές να ασχολείσαι με πράγματα που σε εκνευρίζουν. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι απόλυτο*. Μπορεί η ίδια η πρόταση να βγάζει σε ένα συμπέρασμα το οποίο μοιάζει λογικό, αλλά αν ο Άνθρωπος, ως έννοια, ήταν ένα αποτέλεσμα μόνο λογικής επεξεργασίας, τότε δεν θα υπήρχε τόσο δράμα στον κόσμο.

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook

Εξάλλου, η λογική επεξεργασία δεν είναι μία κατάσταση που αν έστεκε μονίμως δεν θα βόλευε τον καπιταλισμό. Οι ρίζες του οποίου είναι πιο παλιές από όσο θα μπορούσε να φαντάζεται κάποιος. Δηλαδή, είμαστε επαρκώς ανόητοι για να θεωρούμε ότι ένα σύστημα άρχισε να λειτουργεί ως τέτοιο μόνο όταν ονομάστηκε έτσι. Και, παρ’ όλα αυτά, όταν οι Αχαιοί έστειλαν το Δούρειο Ίππο στους Τρώες, είναι η μηχανική του καπιταλισμού ανεξαρτήτως τεχνάσματος. Πάρτε τον τώρα και θα σας τον πάρουμε διπλό μετά.

*Θέλω να πω, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα είδη ανθρώπων είναι εκείνα που τρέφονται από τις κακίες τους και φθάνουν να ζουν μέχρι τα 95, βγάζοντας εμπάθειες και μίση κάθε λίγο και λιγάκι. Είναι φανταστικό, διότι υποτίθεται ότι η κακία είναι κάτι σαν «σαράκι», αλλά στην περίπτωσή τους αποδεικνύεται λυτρωτική. Είμαι πεπεισμένος ότι πρόκειται για κάτι έμφυτο, κάτι που υπάρχει σε λίγους και εκείνοι που το μιμούνται ενώ η ευαισθησία τους ταράσσεται, τρώνε τα μούτρα τους.

Η Εκκλησία ήταν πάντα πρόβλημα για την ίδια την πίστη και την κοινωνία, τις ανθρώπινες σχέσεις, τον τρόπο ανατροφής, την προσωπική ανεξαρτησία. Η Εκκλησία έχει περάσει τεχνηέντως ότι η αληθινή μάχη που πρέπει να δίνει ο άνθρωπος είναι ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Κάτι που δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί καν, όχι γιατί θα γινόμαστε πιο επικίνδυνοι από αυτό που είμαστε τώρα αν ενεργούσαμε χωρίς φραγμούς αλλά, διότι είναι αναπόφευκτο να είμαστε ορισμένες φορές καλοί και άλλες κακοί. Το πουλημένο ψέμα περί Παραδείσου και Κόλασης είναι η χειρότερη επιρροή για οποιονδήποτε άνθρωπο, την ώρα που, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, απειλείται κάτι απείρως πιο σημαντικό: η πνευματική ισορροπία του. Τις προάλλες, που βρέθηκα στο νησί, δίκη φήμης άκουσα μία ιστορία για κάποιον παπά που παρήγγειλε δύο ζαμπονοτυρόπιτες Μεγάλη Εβδομάδα, τις βάφτισε κάτι νηστίσιμο και τις έφαγε. Μπορώ να πω ότι είναι μία κοινότοπη ιστορία, αλλά δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι δεν έχει γίνει ή ότι δε συμβαίνει επανειλημμένως. Ούτως ή άλλως η νηστεία είναι μία τελείως υποκριτική πράξη στο σύγχρονο κόσμο, οι περισσότεροι μπερδεύουν τον κώλο τους με τις νηστείες. Μία εικόνα που μου γέννησε εμπάθεια ήταν πριν από κάνα χρόνο στα «Έβερεστ», όταν μία κοπέλα παρήγγειλε σάντουιτς με τυρί, μανιτάρια, πιπεριά, αυγό, πατάτες και ό,τι υπήρχε διαθέσιμο και δεν ήταν κρέας. Νηστεία σημαίνει να μην μπεις καν σε αυτή τη διαδικασία και όταν πεινάς, απλώς να πεινάς. Τσίμπα μια χούφτα αμύγδαλα και, αν δεν έχεις, κάνε υπομονή μέχρι να αποκτήσεις. Η νηστεία είναι υποκρισία και όχι για την παγκοσμίως ηλίθια ηλιθιότητα ότι «η ελιά έχει λάδι». Αυτό με την ελιά θυμίζει τους μπάτσους που δεν μπορούν να πιάσουν τους αληθινούς λωποδύτες και αρκούνται στα παράνομα μηχανάκια. Η νηστεία δεν είναι αριθμητική πράξη, αλλά κατάσταση. Ανατολίτικη πρακτική, η οποία έχει ως στόχο να φθάσεις σε μία κατάσταση στην οποία το πνεύμα θα έρθει και θα συναντήσει το σώμα σου. Αν ρημάξεις τα χταποδομακάρονα και φουσκώσει η κοιλιά σου, η νηστεία έχει από ελάχιστο ως μηδαμινό νόημα. Επιβάλλεται η σεμνότητα και η ταπεινότητα. Οι παπάδες είναι πρόθυμοι να συγχωρήσουν τις κτηνωδίες στα φαγητά τις νηστείες, αλλά όχι και τα φιλιά στα παγκάκια. Δηλαδή, για να γίνει και ένα λογοπαίγνιο, έλεος!

Ταξίδευα Μεγάλη Παρασκευή απόγευμα και η Εύα μού παρήγγειλε να γράψω για τον Αμβρόσιο. Ως γενική ιδέα με άφηνε παντελώς αδιάφορο, αλλά προφανώς εννοούσε αυτό που είπε για τον Φίλη: «Να του σαπίσει το χέρι αν κόψει το μάθημα». Εννοούσε το μάθημα της θρησκείας. Ο Φίλης είπε ότι δεν πρόκειται να κόψει αυτό το δευτερεύον μάθημα, αλλά ούτε κιόλας προτίθεται να αφήσει τον Αμβρόσιο να κάνει κουμάντο, αφού πρόκειται για ορθόδοξο τζιχαντιστή. Γενικά, κατά τη γνώμη μου, το υπουργείο Παιδείας είναι σαν την αποστολή των γονιών: δεν μπορείς να κάνεις πολλά σωστά και στόχος είναι να κάνεις λιγότερα λάθη, συν το ότι δεν είναι ωφέλιμο να κλαις πάνω από την καρδάρα με το χυμένο γάλα. Γενικά, ο υπουργός Παιδείας δεν περνάει πολύ καλά. Διότι το πρόβλημα είναι ότι αναλαμβάνεις κάτι που ο μόνος δρόμος που υπάρχει για να μην αποτύχεις, είναι να το καταστρέψεις και να το φτιάξεις από την αρχή. Ο νυν υπουργός έχει εκφράσει μερικές απόψεις που αντιτίθενται στα στερεότυπα και ενδεχομένως να ευχαριστούν τους αντιδραστικούς, αλλά σε αυτή τη λογική ελλοχεύει η παγίδα να στέκουν οι ιδέες χωρίς να υπάρχει βάση, απλώς να χαριεντίζονται με την αναρχία δίκην εντυπωσιασμού.


Βεβαίως, η προσωπική μονομαχία δεν είναι το ζητούμενο, περισσότερο από το πώς συμπεριφέρεται η Εκκλησία στο πέρασμα των χρόνων. Ο Αμβρόσιος δεν είναι ασφαλώς ο πρώτος διδάξας. Κάποτε οι πατεράδες περπατούσαν στο Πεδίον του Άρεως και έριχναν πέτρες αναθεματίζοντας τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Δεν μπορείς να είσαι απόλυτος σε οτιδήποτε, αλλά η θρησκευτική πίστη είναι η πιο νοσηρή κατάσταση όλων των εποχών. Φαντάσου μία οποιαδήποτε ασθένεια που ξεκληρίζει λαούς ολόκληρους, φαντάσου φτώχεια καταραμένη και λιμοκτονίες, έθνη σε καθεστώς τρόμου, στοιχειωμένα από τον κακό αέρα και πάλι πρέπει να το υπερπολλαπλασιάσεις για να βρεις τον αριθμό των ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τα θρησκευτικά εγκλήματα. Οι παπάδες, εκπρόσωποι του Θεού και των συμπαρομαρτούντων του, έμοιαζαν πάντα με πρόσωπα από την Παλαιά Διαθήκη, από ένα στάδιο 1.500 ετών χωρίς ανοχή, του οποίου δύο από τις πρότερες ιστορίες ήταν η πτώση του ανθρώπου από την Εδέμ και το αίτημα του Θεού να θυσιάσει ο Αβραάμ το γιο του για να ζήσει.

Υπάρχουν, βέβαια και εξαιρέσεις, όπως εκείνος ο παρτιζάνος που τραγουδούσε το Bella Ciao στην εκκλησία ή οι παπάδες στα χωριά, που είναι ευχαριστημένοι με την ανθρώπινη ορμή, αλλά συνήθως πρόκειται για πλάσματα που η πνευματική τροφή τους είναι ο τρόμος των ποταπών πιστών, οι οποίοι στέκονται ή σκύβουν για μία μετάνοια. Δεν υπάρχει ανοχή σε οτιδήποτε αντίθετο, σε οτιδήποτε στέκει όρθιο χωρίς να δείχνει την παραμικρή διάθεση να πλησιάσει την Εκκλησία. Ο Αμβρόσιος είναι ένας μητροπολίτης που καταριέται μέσα από τον εκβιασμό και αυτό το κατάντημα δείχνει το ξεγύμνωμα του μίσους που μπορεί να νιώθουν οι εκπρόσωποι του Θεού σε οποιαδήποτε διαφορετική γνώμη. Εδώ και αιώνες οι παπάδες έχουν χιλιάδες στρέμματα γης δικά τους, θέλουν τις γυναίκες φρόνιμες, σκυφτές και τιποτένιες, χωρίς διάθεση να ενθαρρύνουν τη χειραφέτησή τους και λειτουργούν υπέρ ενός Θεού που δίνει την αγάπη του μόνο με ανταποδοτικότητα, μην αντέχοντας την αντίδραση επί του πρακτέου. Ο χριστιανισμός, μία θρησκεία που επιβίωσε σαν από θαύμα και αφορά στα έργα και τις ημέρες του πιο σπουδαίου αναρχικού όλων των εποχών, θεωρητικών συμπεριλαμβανομένων, πλήγεται από τις ιεροεξεταστικές διαθέσεις των εξουσιαστών της Εκκλησίας, οι οποίοι συνεχίζουν να ρουφάνε, με κάθε τρόπο, το αίμα του λαού. Και να δείχνουν ένα πρόσωπο τόσο πραγματικό όσο εκείνο της γαλήνης στην υποψία ότι το κοινωνικό status quo προτίθεται να αλλάξει εις βάρος της θρησκείας. Το 2019 θα συμπληρωθούν 230 χρόνια από τη Γαλλική Επανάσταση, που διακήρυξε την ανεξιθρησκία και την ισότητα, αλλά οι παπάδες βρίσκονται εκεί που περνούσαν πιο ευχάριστα από οπουδήποτε αλλού: στο 15ο αιώνα, τότε που το δικτατορικό καθεστώς τους δεν είχε την ανάγκη να κρύβεται πίσω από την ανθρώπινη πρόοδο και να αποτελεί μία στυγνή πράξη υποκρισίας. 

Αν ψάξεις ποτέ για το Θεό προτίμησε μια αγέλη από λύκους ή μια τρώγλη, μια κοινότητα λεπρών ή ένα στρατόπεδο στη Ρουάντα. Πιθανότερο είναι να τον βρεις εκεί από τον οίκο των παπάδων. 
Τα θρησκευτικά της Εκκλησίας Τα θρησκευτικά της Εκκλησίας Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:43 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.