Τα κορίτσια και τα χρυσά ψαράκια


Ο Φερέιρα Καράσκο δεν ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που φίλησε γυναίκα σε ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Ήταν, όμως, ο πρώτος ποδοσφαιριστής που φίλησε γυναίκα σε ποδοσφαιρικό παιχνίδι πριν αυτό τελειώσει.
Η ομάδα του έχασε και, παρ’ όλα αυτά, η συγκεκριμένη κίνηση δε δημιούργησε κάποια παρωδία. Τουλάχιστον, έως τώρα. Και, τουλάχιστον, σε ό,τι αφορά τη μνήμη μου.
Της έδωσε ένα ωραιότατο φιλί στο στόμα. Ζουμερό. Η κάμερα το κατέγραψε. Πήγε, πέρασε στον στίβο, προς την κερκίδα, την είδε, την είχε, μάλλον, κοζάρει από καιρό. Εκείνη, ξανθιά, ήταν έτοιμή. Θα μπορούσε να είναι, φίλε Βασίλη, το φιλί του ναύτη και της νοσοκόμας μετά τη λήξη του Β’Παγκόσμιου Πολέμου*.

*Στην Ελλάδα γιορτάζουν τις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου του 1821 και της 28ης Οκτωβρίου του 1821. Δεν σκέφτηκαν ποτέ να γιορτάσουν τις απελευθερώσεις. Δεν έχω ψάξει, για αυτό δεν γνωρίζω, την ημερομηνία που έφυγαν οι Γερμανοί από την πατρίδα. Αυτό που έχω διαβάσει- και για αυτό λέω ότι το γνωρίζω- είναι ότι το πρώτο κράτος που δέχθηκε την ανεξαρτησίας της Ελλάδας ως πραγματικότητα, είναι η Αϊτή.

Η «σφραγίδα» της «γραφειοκρατικής διαδικασίας» ότι μπορώ να βλέπω με γυναίκες ποδόσφαιρο ήρθε μόλις τον Απρίλιο του 2013. Υποψιαζόμουν από τότε ότι μπορούσε να γίνει πιο νωρίς, αλλά με τις γυναίκες δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος. Από τότε που καταλαβαίνεις τον εαυτό σου τα σπορ είναι δύο πράγματα: το πρώτο είναι για να κάνεις εντύπωση στα κορίτσια. Το δεύτερο, για να βρίσκεις έναν τρόπο να ξεσπάς, αν δεν αρέσεις στα κορίτσια. Το πρώτο σημαίνει ότι το κάνεις καλά. Το δεύτερο, σόουσόου. Αλλά το παιχνίδι είναι για όλους. Τουλάχιστον αρχέγονα. Αν είσαι καλός, πας παρακάτω. Αν δεν είσαι, αφοσιώνεσαι στο παιχνίδι.

Γυρίσαμε από τη Χαλκίδα, Απρίλης του ’13, πρώτη εκδρομή. Και η Ρεάλ έπαιζε με την Ντόρτμουντ. Έπρεπε να ανατρέψει το 4-1 του πρώτου ματς και δε βλεπόταν. Έγινε, όμως, το 1-0, γιατί είναι «Μπερναμπέου» και μετά το 2-0 με τον Σέρχιο Ράμος και όταν έγινε το 2-0 σηκώθηκα πάνω, παρά το γεγονός ότι το έβλεπα με τον φίλο μου τον Αντώνη, που υποστηρίζει Μπαρτσελόνα μέχρι λευκού αιμοσφαιριού και άκουσα την κοπέλα να λέει, «ναι, πανηγύρισε μωρή παικτούρα». Και, φυσικά, δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Ποτέ των ποτών. Μπορεί να ξεχάσω πόσα Κύπελλα Πρωταθλητριών έχει η Λίβερπουλ και αν μου αρέσει το παστίτσιο και από πού κρατάει η σκούφια μου, αλλά αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Ήταν πιο γαμάτο από το τραγούδι του Μανού Τσάο από τον Μαραντόνα και από τον ίδιο τον Μανού Τζινόμπιλι, αν και είναι δύσκολο να υπάρξει κάτι πιο κουλ, εκτός αν πρόκειται για τον Μπόρις Ντό. Ήταν πιο γαμάτο από τον Μπίλι Έλιοτ σε πλήρη δράση, τη Μάρθα Στιούαρτ στην κουζίνα και τον Ντέιβιντ Σεντάρις να αφηγείται τι του συνέβη στο Παρίσι. Ήταν μία από τις απίστευτες στιγμές της ζωής. Η Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί να μην προκρίθηκε σε εκείνο το ματς, αλλά η αίσθηση ότι η παρακολούθηση των σπορ μπορεί να συμβαίνει χωρίς να δημιουργούνται τριγμοί και μάλιστα με έναν κάπως φανατισμένο τρόπο, από εκείνους που μπορούν να σε βρουν στις κερκίδες ενός γηπέδου για ένα ατέλειωτο πολιτιστικό γλέντι.

Σε πολλά κορίτσια αρέσει το ποδόσφαιρο, με τρόπο που θα έπρεπε να συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. Το ποδόσφαιρο, όπως και να έχει, είναι δύσκολο να μην αφήσει αποτύπωμα στην ψυχή σου. Και, φυσικά, τα κορίτσια προέρχονται από χιλιετίες τόσο έντονης καταπίεσης, που όταν μαθαίνουν για κάτι ανδρικό, φροντίζουν να αδειάζουν τη γωνιά. Αλλά το ποδόσφαιρο και, γενικώς, τα σπορ είναι μία σημαντική πηγή ενέργειας και για τα ίδια, ειδικά σε αυτή την εποχή που δεν μένει κάτι κρυφό και μπορεί να τραφεί η ματαιοδοξία τους. Οι εστίες της κάμερας στο παιχνίδι του Μιλάνου- που, γενικά, νομίζω ότι από την άποψη του κόσμου και του χρώματος, της εικόνας, παραδόξως έδωσε από τα ωραιότερα θεάματα σε τελικό, μεσογειακό, κάτι που, σε ό,τι αφορά την καλλιτεχνική άποψη, δεν το είχες στον ιταλικό βορρά ότι μπορεί να το παράγει- είχαν το θηλυκό στοιχείο έκδηλο. Πρώτα το κοριτσάκι που με το που έβαλε το γκολ ο Σέρχιο Ράμος βυθίστηκε σε μία υγρή θλίψη αναμειγμένη με την οργή, έπειτα το φιλί του Καράσκο στη σύζυγό του και μετά το κλάμα της οπαδού της Ατλέτικο, για την ήττα στον τελικό, μία ήττα που, κατά τη γνώμη μου, ήταν ταξική. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε είναι, πλέον, στο μυαλό μου ξεκάθαρα ο Αουρελιάνο Μπουενδία, που είχε 32 ήττες σε πολέμους στα «100 χρόνια μοναξιάς» του Μάρκες και μπορεί τα πέναλτι να είναι και θέμα τύχης, παρ’ όλα αυτά δεν το συνδύασα με κάτι τέτοιο: οι εκπλήξεις στον αθλητισμό υπάρχουν, αλλά εδώ η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν θα συνιστούσε έκπληξη, όπως η Λέστερ που δεν πειράζει κάποιον, αλλά μία εξόφθαλμη απειλή σε ό,τι αφορά τη ρότα του ίδιου του σπορ. Θα είχε πάρει το Κύπελλο Πρωταθλητριών αποκλείοντας την Μπαρτσελόνα και την Μπάγερν Μονάχου σε δύο ματς και νικώντας στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης. Είναι πάνω από πιθανό ότι σε μία διαδικασία πέναλτι απέναντι σε δύο ομάδες τις οποίες χωρίζουν κοινωνικές τάξεις και στρώματα- χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιος πλούσιος δεν θα μπορούσε να υποστηρίζει την Ατλέτικο σε έναν τελικό, αλλά περισσότερο από βίτσιο- το πιο πιθανό είναι ότι το δοκάρι θα το σημάδευε ο εργάτης, ακόμα και αν η τίμια ομάδα δεν είχε στο τέρμα τον Σρεκ ή ένα άγαλμα από το μουσείο της Μαντάμ Τισό. Είναι η αλήθεια του κόσμου και μία συνειδητοποίηση που μπορεί να συμβαίνει τυχαία ή να τη φέρνει ο αέρας, αλλά που, τελικά, αναδεικνύει την περιρρέουσα και προσωπική θλίψη στα ημέτερα εδάφη, ειδικά για όσους φάγαμε αμάσητο το οποιοδήποτε παραμύθι και γίναμε τα μεγαλύτερα κορόιδα με ένα χέρι απλωμένο στο σβέρκο. Ο τελευταίος στίχος του «Κεμάλ» είναι σίγουρα ο πιο χαρακτηριστικός και για αυτό, όταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο ευστόχησε στο πέναλτι, η κοινωνική μάχη της Ατλέτικο έμεινε για ακόμα μία φορά ατελής. Μπορεί, απλώς, να είμαι υπερβολικός.

Η Ρεάλ Μαδρίτης πήρε το 11ο από καταβολής θεσμού και το πέμπτο τα τελευταία 18 χρόνια. Η Μπαρτσελόνα έχει 5 τα τελευταία 22 χρόνια, αλλά έχει τα 4 την τελευταία δεκαετία. Οπότε, αν είναι δυνατή η σύγκριση, μπορεί και να προκύψει τις προσεχείς ημέρες.


Ο Τσόλο, πάντως, αγέρωχος κυκλοφορούσε στο γήπεδο, χαιρέτησε τους επίσημους, πήρε το μετάλλιό του. Το πρόσωπό του, τόσο αρσενικό, δεν έδειξε σημάδια αδυναμίας. Μπορεί να ξεχαστεί φτιάχνοντας χρυσά ψαράκια και να σκεφτεί ότι τα παρατάει, μέχρι το κατεστημένο να του δώσει ακόμα ένα λόγο να μαζέψει τους enchufados του, να τους μπολιάσει τον λεγόμενο cholismo και να συνεχίσει με μία νέα μάχη. Το ξέρω ότι παίρνουν λεφτά και δεν είναι όλα όπως φαίνονται, αλλά, αν σου πάει η καρδιά, πες σε ένα παιδί το οποίο σε κοιτάζει με τα μεγάλα μάτια του και προσμένει να ακούσει ιστορίες για ευτυχία, όλη την αλήθεια για τον κόσμο. 
Τα κορίτσια και τα χρυσά ψαράκια Τα κορίτσια και τα χρυσά ψαράκια Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:18 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.