Από τη Βαρκελώνη στην Πόλη


Σε ό,τι αφορά τις χρονολογίες, ο πρώτος τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με εκείνον που πρόκειται να γίνει το Σάββατο έχουν απόσταση 60 χρόνια παρά 16 μέρες. Ο πρώτος τελικός έγινε στις 13 Ιουνίου του 1956, στο Παρίσι, αφού η γαλλική «LEquipe» θεωρείται εκείνη που εφηύρε τη διοργάνωση.
Γενικά, η δομή του αθλητισμού το σύγχρονο καιρό δεν θα υπήρχε αν δεν ήταν οι Γάλλοι: Πιερ ντε Κουμπερντέν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, Ζιλ Ριμέ για το Παγκόσμιο Κύπελλο, Γκαμπριέλ Ανό για το Κύπελλο Πρωταθλητριών, ακόμα και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εθνικών ομάδων. Ελάχιστες διοργανώσεις δημιουργήθηκαν πριν από αυτές και όλος ο σύγχρονος αθλητισμός, σε σχηματισμό, δημιουργήθηκε με βάση αυτές τις διοργανώσεις.

Στους πρώτους 60 τελικούς έχουν γίνει τα... πάντα, εκτός από το Μπαρτσελόνα-Ρεάλ Μαδρίτης. Η γνώμη μου είναι ότι οι δύο πιο δυνατές ομάδες κάθε χρονιάς είναι καλύτερο να παίζουν σε προημιτελικούς ή ημιτελικούς, διότι η αριθμητική αναφέρει ότι καλύτερο από ένα παιχνίδι είναι... δύο παιχνίδια. Σε ό,τι αφορά τους 10 κορυφαίους τελικούς της Ιστορίας, ωστόσο, ένα τοπ 10 θα μπορούσε να έχει ως εξής:
-Ρεάλ-Άιντραχτ Φρανκφούρτης 7-3, 1960.
-Μπενφίκα-Ρεάλ Μαδρίτης 5-3, 1962.
-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπενφίκα 4-1, 1968.
-Μπάγερν-Ατλέτικο Μαδρίτης 1-1, 1974.
-Λίβερπουλ-Γκλάντμπαχ 3-1, 1977.
-Μίλαν-Στεάουα 4-0, 1989.
-Μίλαν-Μπαρτσελόνα 4-0, 1994.
-Ντόρτμουντ-Γιουβέντους 3-1, 1997.
-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπάγερν 2-1, 1999.
-Λίβερπουλ-Μίλαν 3-3 (πεν. 3-2), 2005.

Ποιες στιγμές άφησα απ’ έξω; Το τακουνάκι του Ζουαρί το 1987, το γλίστρημα του Τζον Τέρι το 2008, το γκολ του Άριεν Ρόμπεν στο μόνο γερμανικό τελικό στην ιστορία, την ισοφάριση του Σέρχιο Ράμος στο décimo της Ρεάλ. Ίσως το ρεσιτάλ του Ντουκαντάμ στη Σεβίλλη επί της Μπαρτσελόνα, το 1986, στον πρώτο τελικό που πήγε στα πέναλτι. Ακόμα και αν προτιμούσα κάποιο από αυτά, όμως, για να μπει στη θέση του Μίλαν-Στεάουα, ενδεχομένως, ή του Μπάγερν-Ατλέτικο (το οποίο προτιμάται για δύο λόγους: πρώτον, οδήγησε στο μόνο δεύτερο τελικό στα 60 χρόνια της διοργάνωσης και, δεύτερον, το πρώτο «μπάζερ» σε τελικό, από τον Χανς Γκέοργκ Σβάρτσενμπεκ στο 119’), το σίγουρο είναι ότι σε οποιαδήποτε λίστα, δύο τελικοί διαφοροποιούνται.  Ο τελικός της Βαρκελώνης, το 1999 και ο τελικός της Κωνσταντινούπολης, το 2005. Είναι, αναμφισβήτητα, οι δύο κορυφαίοι τελικοί στην ιστορία.

Το κοινό είναι ότι πρόκειται για δύο αγγλικές ομάδες οι οποίες βρίσκονταν σε δυσμένεια και μπορεί οι Άγγλοι να προσφέρουν αμίμητες ιστορίες γκάφας με την εθνική ομάδα, τέτοιες που η «Μαύρη Οχιά», ο Ρόουαν Άτκινσον, να ωχριά σε δημιουργία μπροστά τους, αλλά ουδέποτε έχουν αφήσει να ξεγλιστρήσει από τα δάχτυλά τους η περηφάνια, την οποία έχουν συνυφασμένη με την παράδοση. Και που, με τη σειρά της, σχετίζεται με την ειρωνεία. Το μακιγιάζ της ειρωνείας, όταν εκείνη δημοσιοποιείται, είναι η παράδοση. Οι τόσες ήττες της εθνικής Αγγλίας σε νοκ άουτ παιχνίδι μπορεί και να προέρχονται ακόμα και από μία υποσυνείδητη επιθυμία, διότι ένας θρίαμβος θα έδιωχνε όλο το σαρκασμο. Το τυπικό αγγλικό χιούμορ είναι δύο άνθρωποι με ομπρέλες στο δρόμο, που έχουν ξεχάσει το χρώμα του ουρανού, να λέει ο ένας στον άλλο: ωραίος καιρός σήμερα.

Οι δύο αυτοί τελικοί, με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Λίβερπουλ, ομάδες τα ονόματα των οποίων έχει χρησιμοποιήσει ο Φοίβος Δεληβοριάς σε τραγούδια του, είναι τα πραγματικά διαμάντια των Κυπέλλων Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης. Και ενώ ουδείς θα έπρεπε να κόπτεται για το ποιος είναι ο καλύτερος, εν τούτοις είμαι της γνώμης ότι το παιχνίδι επιβάλλεται, αρκεί να μην το πάρει κάποιος στα σοβαρά. Εδώ και αρκετούς μήνες έχει δημιουργηθεί η επιθυμία να το «σπάσω» σε κομματάκια και να δώσω πλεονεκτήματα στις δύο ομάδες για την κατάκτηση των πιο μαγικών τίτλων- και μάλιστα αναμφισβήτητα- στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση στα 60 χρόνια της και μάλιστα με καθαρή απόσταση από κάθε άλλο τελικό.

Κατηγορία «εσύ πριν πού ήσουν;»:
Υπήρχε τουλάχιστον ένα σημείο της πορείας των δύο ομάδων που περίμενες ότι μάλλον θα αποκλειστούν από τη συνέχεια της διοργάνωσης πριν φθάσουν στον τελικό. Η Λίβερπουλ, μάλιστα, ήταν να μείνει έξω από τη φάση των «16», δηλαδή να μη συνεχίσει στο Champions League από τις αρχές Δεκεμβρίου, όταν ο Ολυμπιακός προηγήθηκε 0-1 στο «Άνφιλντ» και κράτησε το προβάδισμά του ως τις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου. Νίκησε 3-1 με το γκολ του Στίβεν Τζέραρντ στο 86’, το οποίο θεωρείται και από τα κορυφαία στην ιστορία του συλλόγου. Από την άλλη, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ βρέθηκε πολύ νωρίς σε θέση αουτσάιντερ για τον τελικό της Βαρκελώνης μόλις στο δεύτερο ημιτελικό, όταν έχανε στο δεκάλεπτο από τη Γιουβέντους 2-0 και κατόρθωσε να γυρίσει το ματς, για να νικήσει τελικά 2-3 στο «Ντέλε Άλπι». Η Γιουνάιτεντ νίκησε για πρώτη φορά στην ιστορία της επί ιταλικού εδάφους σε αυτό το παιχνίδι. Κι ενώ η διαφορά μοιάζει μεγάλη, μπορεί και να μην είναι τόσο: 3 γκολ σε ένα ημίχρονο είναι ένα ξεκάθαρα δύσκολο εγχείρημα, πόσω μάλλον αν έπρεπε να σημειώσουν τα 2 από τα 3 ο... Σιναμά-Πονγκόλ και ο... Ίαν Μέλορ. Η Γιουνάιτεντ, από την πλευρά της, μπορεί να βρέθηκε πίσω 2-0, αλλά ισοφάρισε πάρα πολύ γρήγορα και βρέθηκε να έχει σκορ πρόκρισης, μετά το 1-1 του πρώτου παιχνιδιού. Η Γιουβέντους είχε ήδη φθάσει σε τρεις διαδοχικούς τελικούς Κυπέλλου Πρωταθλητριών και ήθελε να γίνει η πρώτη με τέσσερις, μετά τη Ρεάλ Μαδρίτης το 1959. Και είχε τον Ζιντάν και τον Ιντσάγκι και τον Ντάβιτς και τον Μοντέρο και τον Κόντε και όλη την κομπανία, αν και είχε κάνει ήδη τον κύκλο της. Τελικά, δεν βρίσκονται πολλά.
Βαρύ προβάδισμα: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Κατηγορία «άκου να σου πω τι έλεγαν στο χωριό για αυτή»:
Εκτός από αυτά που συμβαίνουν εντός των τεσσάρων γραμμών, η μυθοπλασία του ποδοσφαίρου δεν αφορά μόνο σε αυτά. Ένα παιχνίδι πρέπει να έχει ανατροπές, δύο αντιπάλους που έχουν χάσει τη συναίσθηση του τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει, δράμα και οπωσδήποτε ένα θύμα. Είχαμε βγει τις προάλλες και ο φίλος μου ο Γιάννης μου θύμισε ότι έλεγα την ιστορία με τον Ζεπ Μπλάτερ πολύ συχνά. Η οποία ιστορία, ως ποδοσφαιρικός μύθος, είναι υπέροχη. Λέγεται, λοιπόν, ότι ο τότε πρόεδρος της UEFA, Σεπ Μπλάτερ, έφυγε από τα επίσημα του «Καμπ Νου» λίγο αφού το παιχνίδι της Μπάγερν με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μπήκε στις καθυστερήσεις. Όταν ισοφάρισε ο Τέντι Σέριγχαμ ήταν στο ασανσέρ και όταν, πια, έφθασε στο στίβο, συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να ανέβει ξανά στη θέση του για να δει την παράταση. Μπήκε, λοιπόν, στο ασανσέρ και έτσι έχασε και το γκολ του Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ. Από τη μεριά της, η Λίβερπουλ έχει να επιδείξει, από εκείνο το παιχνίδι στην Πόλη, επίσης ένα σκηνικό που περιγράφτηκε κατά τέτοιο τρόπο σαν να δημιουργήθηκε. Όταν η Μίλαν μπήκε στα αποδυτήρια για την ανάπαυλα του ημιχρόνου, λέγεται ότι ο Πάολο Μαλντίνι πήρε ένα μπουκάλι νερό και έκανε πρόβα για το πώς θα το σήκωνε όταν τελείωνε το ματς. Είναι πολύ περίεργο, διότι φορούσε τη φανέλα της συγκεκριμένης ομάδας ήδη για 20 χρόνια ο αρχηγός της, παρ’ όλα αυτά όλοι, μια στο τόσο, χαλαρώνουμε με τη σιγουριά ότι τα έχουμε καταφέρει. Η ιστορία με τον Μπλάτερ είναι πιο εξωφρενικά τυχαία, αν και από την άλλη μεριά είναι ο Μαλντίνι. Καταφέρνει να σώσει κάτι, αλλά όχι το όλο.
Ελαφρύ προβάδισμα: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Κατηγορία «ήταν τόσο άθλιο, που παραδόξως ήταν καλό»:
Στη Γιουνάιτεντ το κράτησαν ασφαλές. Μόνο ένα κατακόρυφο και μία κωλοτούμπα του Πέτερ Σμάιχελ σίγουρα δεν μπορούν να μπουν στο πάνθεον των αντιδράσεων. Αντιθέτως, ο Γέρζι Ντούντεκ αναβίωσε την τελετή του Μπρους Γκρόμπελαρ από τα πέναλτι στη Ρώμη, στον τελικό της Λίβερπουλ με τη Ρόμα του Φαλκάο το 1984. Σε αυτή την περίπτωση υπήρχε ο κίνδυνος της γελοιοποίησης, αλλά ο Ντούντεκ, εκτός από το ότι είναι Πολωνός, είχε πολλές πολωνικές πλευρές έκφρασης. Από το πρώτο χτύπημα μέχρι το τελευταίο, με αποκορύφωμα την εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Κακά στην οποία έκανε σαν φίδι που λικνίζεται υπό τους ήχους της φλογέρας, ο Ντούντεκ ήταν τη μία φορά ένας μυστικιστής από την Άπω Ανατολή, που το βασικό γεύμα του ήταν σκουλίκια και την άλλη ένας από εκείνους τους πειραγμένους εγκεφαλικά τύπους που δηλώνουν συμμετοχή σε τρας ριάλιτι σόου επειδή θεωρούν ότι είναι σοβαρές εκπομπές.
Βαρύ προβάδισμα: Λίβερπουλ.


Κατηγορία «να ζήσει το προλεταριάτο»:
Η Μπάγερν του 1999 ήταν σπουδαία ομάδα: είχε δύο αιρετικούς του γερμανικού ποδοσφαίρου, τον Στέφαν Έφενμπεργκ και τον Μάριο Μπάσλερ, είχε τον Μεμέτ Σολ, ο οποίος τώρα θα θεωρούνταν σπουδαίος, ένα από τα άφθονα ταλέντα του γερμανικού ποδοσφαίρου, αλλά τότε ήταν πολύ μοναχικός, σε έναν κόσμο που φώναζαν «Σούπερ Μπάστι» τον Σεμπάστιαν Ντάισλερ, είχε τον Όλιβερ Καν στο τέρμα, έπαιζε ακόμα και ο Λόταρ Ματέους, που έψαχνε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην καριέρα του. Αλλά η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν εξίσου καλή ομάδα, ακόμα και μακριά από τη μεταφυσική που συνοδεύει το συγκεκριμένο σύλλογο, πόσω μάλλον μετά από αυτό το ματς. Η ενδεκάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό της Βαρκελώνης ήταν η εξής: Σμάιχελ, Γκάρι Νέβιλ, Σταμ, Γιόνσεν, Ίργουιν, Μπατ, Μπέκαμ, Μπλόμκβιστ, Γκιγκς, Γιορκ, Κόουλ. Και δεν μπαίνουν στο λογαριασμό και οι αλλαγές που έκανε ο σερ Άλεξ. Από τη μεριά του, ο Ράφα Μπενίτεθ παρέταξε τη Λίβερπουλ στον τελικό με τους Ντούντεκ, Φίναν, Χίπια, Κάραγκερ, Τραορέ, Αλόνσο, Ρίισε, Κιούελ, Τζέραρντ, Λουίς Γκαρσία, Μπάρος. Ο Μπενίτεθ έκανε τρεις αλλαγές, δύο εκ των οποίων ήταν ο Ντίτμαρ Χάμαν και ο Τζιμπρίλ Σισέ. Το βασικό σχήμα της Λίβερπουλ δεν ήταν τόσο κακό όσο θυμόσουν, αλλά και πάλι…
Βαρύ προβάδισμα: Λίβερπουλ.

Κατηγορία «διάβασες το βουλωμένο γράμμα;»:
Καταρχάς, το ξεμπέρδεμα με τα απλά είναι σημαίνον: ο Ράφα Μπενίτεθ έβαλε στο παιχνίδι τον Βλαντιμίρ Σμίτσερ, που σκόραρε το δεύτερο γκολ, ενώ τόσο ο Χάμαν όσο και ο Σισέ, μαζί με τον Τσέχο, ευστόχησαν στα τρία εύστοχα πέναλτι της Λίβερπουλ στη διαδικασία. Από την άλλη πλευρά, όμως, στη Βαρκελώνη έγιναν τα πάντα: ο Άλεξ Φέργκιουσον έκανε τις δύο αλλαγές που έβαλαν τα δύο γκολ στις καθυστερήσεις με τον ίδιο τρόπο, τον Τέντι Σέριγχαμ και τον Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ. Η Γιουνάιτεντ νίκησε με έναν τρόπο τόσο προσφιλή και πάλι αναπόφευκτο: η Μπάγερν το ήξερε ότι το καλύτερο διάστημα της αντιπάλου της ήταν οι καθυστερήσεις του ματς: και πάλι έχασε εκεί. Οι καθυστερήσεις ήταν τόσο φίλες με τη Γιουνάιτεντ του Φέργκιουσον, που όταν ρωτήθηκε για αυτές τις αποκάλεσε «squeaky bum time». Αυτόν το χαρακτηρισμό δέχθηκε ως επίσημο το λεξικό της Οξφόρδης και στο λήμμα του γράφεται ότι είναι χαρακτηρισμός εμπνευσμένος από τον Άλεξ Φέργκιουσον. Για το λαό, πάντως, που δεν διαβάζει λεξικά, οι καθυστερήσεις στην καθομιλουμένη αναφέρονται ως «Fergie Time».
Βαρύ προβάδισμα: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.


Κατηγορία «το σκότωσες το θηρίο»:
Η απόσταση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από την Μπάγερν ήταν πολύ μικρότερη, σε αξία, από εκείνη της Μίλαν με τη Λίβερπουλ. Μεμονωμένα, εκείνη η Μίλαν παίζει να ήταν μία από τις τρεις πιο ποιοτικές ομάδες στην ιστορία του συλλόγου. Σοβαρά, μόνο να δει κάποιος την ενδεκάδα της σε εκείνον τον τελικό, μπορεί να πάθει… ταράκουλο: Ντίντα, Καφού, Σταμ, Νέστα, Μαλντίνι, Γκατούζο, Σέεντορφ, Πίρλο, Κακά, Σεφτσένκο, Κρέσπο. Και Σερζίνιο, Τόμασον και Ρούι Κόστα αλλαγές! Το πρώτο ημίχρονό της στην Κωνσταντινούπολη ήταν το πιο μαγευτικό που έχει παίξει ποτέ ομάδα σε τελικό από τότε που υπάρχει τηλεόραση. Σοβαρά. Η Μίλαν δύο χρόνια αργότερα, παρά το γεγονός ότι ο Κακά ήταν πιο πλήρης ποδοσφαιριστής δε συγκρίνεται με εκείνη την ομάδα. Είχα ξεχάσει πόσο καλός ποδοσφαιριστής ήταν ο Κακά, αν και πάντα θυμόμουν το περίγραμμα της πάσας του στον Κρέσπο στο τρίτο γκολ και θα την καταχωρούσα στις μεγαλειώδεις εμπνεύσεις των αλχημιστών. Σε εκείνο το πρώτο ημίχρονο η Μίλαν δεν έβαλε μόνο τρία γκολ: ακυρώθηκε γκολ του Σεφτσένκο στο όριο του οφσάιντ και η ιδέα του Μπενίτεθ να παίξει με την τελευταία ζώνη άμυνας ψηλά προέκυψε επειδή «έφαγε» γκολ στο 1’, με τον Μαλντίνι. Για να μη μένουν κενά στη διήγηση, η ενδεκάδα της Μπάγερν στον τελικό της Βαρκελώνης είχε ως εξής: Καν, Ματέους, Μπάμπελ, Λίνκε, Κουφούρ, Τάρνατ, Έφενμπεργκ, Γέρεμις, Μπάσλερ, Γιάνκερ, Τσίκλερ, με Σολ, Φινκ και Σαλιχάμιτζιτς αλλαγές. Καλή ομάδα, γερμανική, αλλά ουδεμία σύγκριση.
Βαρύ προβάδισμα: Λίβερπουλ.

Κατηγορία «άνοιξε πέτρα»:
Σε τραγικές περιπτώσεις, οι Ιταλοί- και εκείνοι που απορροφώνται ως Ιταλοί- έχουν εσωστρέφεια. Και η κρίση έρχεται από μνήμης: ο οδυρμός του Σάμι Κουφούρ, πριν ακόμα τελειώσει ο τελικός στο «Καμπ Νου» λογίζεται ως μία εκ των συνταρακτικών στιγμών στην ιστορία της διοργάνωσης.
Βαρύ προβάδισμα: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Κατηγορία «1 εκατομμύριο 101 χιλιάδες 101 και 10»:
Και οι δύο τελικοί κρίθηκαν σε εκατοστά. Η Λίβερπουλ ανέτρεψε ένα παιχνίδι σε 6 λεπτά, στο οποίο βρισκόταν να χάνει 3-0, αλλά, εξαιρουμένου ενός σουτ του Γιον Άρνε Ρίισε, δεν είχε άλλη ευκαιρία. Αντιθέτως, θα έπρεπε να χάσει. Στην κατηγορία των «Γκολ Που Δεν Είναι Δυνατόν Ότι Δεν Μπήκαν» η διπλή ευκαιρία του Αντρέι Σεφτσένκο στο 117’, με την απίστευτη διπλή επέμβαση του Γέρζι Ντούντεκ, διεκδικεί εύκολα την πρώτη θέση. Τα δύο δοκάρια της Μπάγερν ήταν αγνά δοκάρια: στο σκαφτό του Σολ και στο ψαλίδι του Γιάνκερ η μπάλα δεν… έστριψε για να πάει στο δοκάρι, την έστειλαν στο δοκάρι. Η Μίλαν είχε τουλάχιστον 5 κλασικές ευκαιρίες στο ματς με τη Λίβερπουλ, η Μπάγερν ήταν καλύτερη από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο ματς, αλλά δεν έδινε ποτέ την αίσθηση ότι θα έφτανε όποτε ήθελε στο γκολ. Ο τελικός της Πόλης, εξάλλου, ήταν ανώτερος ποιοτικά.  
Ελαφρύ προβάδισμα: Λίβερπουλ.

Κατηγορία «οιωνός είναι το μεσαίο όνομά μου»:
Ο τελικός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με την Μπάγερν έγινε στις 29 Μαΐου 1999, δηλαδή 90 χρόνια ακριβώς μετά τη γέννηση του Ματ Μπάσμπι, του Σκωτσέζου που, σε συνδυασμό με την αεροπορική τραγωδία της 6ης Φλεβάρη 1958, έφτιαξε το μύθο των «μπέμπηδων». Ο τελικός της Λίβερπουλ με τη Μίλαν έγινε στις 25 Μαΐου του 2005, ακριβώς 28 χρόνια μετά το παιχνίδι με την Γκλάντμπαχ στο Γουέμπλεϊ, το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Όπως και να το κάνεις, η ανατροπή στις καθυστερήσεις είναι σημάδι από τον ουρανό.
Βαρύ προβάδισμα: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Κατηγορία «σώπα και άκουσε»
Η διαφορά, εδώ, είναι ότι αν και η Μπάγερν προηγήθηκε με σκορ 1-0 πολύ νωρίς, οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ περίμεναν. Όσο η διαφορά ήταν στο ένα γκολ, περίμεναν. Στον τελικό της Πόλης, οι οπαδοί της Λίβερπουλ ήταν… νεκροί, με σκυμμένα κεφάλια και κλάματα. Και ξαφνικά ακούστηκε το «You ll never walk alone», σε ένα ματς που, αν ήταν τάβλι, δεν θα το έπαιζε ούτε ο Ρωχάμης.
Βαρύ προβάδισμα: Λίβερπουλ.

Χωρίς να συμβεί επίτηδες, ισοπαλία: 5-5. Νομίζω ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει, τελικά, παρά ό,τι έβγαλε η σύγκριση, ένα ελαφρύ προβάδισμα. Σε κάθε σπορ τα εκατοστά, τα δευτερόλεπτα και οι ανατροπές έχουν περισσότερη σημασία όταν γίνονται στο τέλος του εκάστοτε παιχνιδιού.
Από τη Βαρκελώνη στην Πόλη Από τη Βαρκελώνη στην Πόλη Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:15 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.