Για τον τελικό του Κυπέλλου


Έχουν γίνει τόσα πολλά αυτές τις μέρες στο αθλητικό στερέωμα και είναι μόνο όσα βλέπει η πεθερά. Οι enchufados του Τσόλο, οι πριζωμένοι του.
Το ρετρό ταπεινό αίσθημα του Μάρκες. Συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία σε ακμή (με αγωνία για την πτώση, όταν χαθεί η σύνδεση με την πραγματικότητα). Φιλελεύθεροι κόντρα σε συντηρητικούς, να πανηγυρίζουν τις ήττες πριν τις νίκες σαν γιορτή. Ξεσάλωμα, απέναντι στην άκαμπτη οικουμένη.

Κάντε like στη σελίδα μας στο Facebook

Η Λέστερ, πρωταθλήτρια Αγγλίας. Δύο ολόκληρες αγωνιστικές πριν το φινάλε της Premier. Λες, Λέστερ είναι, θα χρειαστεί τελευταία αγωνιστική. Πληγώνει, τώρα, πιο πολύ από προ διετίας, το γλίστρημα του Τζέραρντ με την Τσέλσι. Και η κουβέντα για Ρανιέρι, ατόπημα αντίληψης. Το πού. Το πώς. Το ότι κάποτε ο Χούτος είπε στον Ματζουράκη ότι βρωμάει και ο Γεωργάτος έβρισε τον Ρεχάγκελ. Η διαφορά. Μία ομάδα ούτε καν καμικάζι, με περίεργες φάτσες και ονόματα (θα θυμάμαι πάντα πώς αισθάνθηκα την πρώτη φορά που ανακάλυψα ότι στη Λέστερ παίζει ο Ντρινκγουότερ), που απλώς, βρέξει χιονίσει, κάνει ό,τι της λέει ο προπονητής. Σωστό, λάθος; Δεν κρίνεται καν. Δύο μήνες πέρασαν από τότε που γράφτηκε αυτό το κείμενο. Και έμαθα ότι το πήρε από το κινητό φευγαλέα, χρονιάρες μέρες. Αμήχανο χαμόγελο. Έμοιαζε, στη συνειδητοποίηση, πολύ μακριά το να γίνει, ακόμα και όταν ήταν έτοιμο και σίγουρο ότι θα γίνει.

Και ο τελικός του Κυπέλλου. Βράδυ Σαββάτου, από event αγγαρεία. Ματς που ήταν να μη γίνει. Γίνεται, κεκλεισμένων. Με προσκλήσεις, που μοιάζουν με κολιέ στο Λούβρο. Ατέρμονη νέα συζητήση, για το πόσο ικανοί είμαστε. Σαν να ανακαλύφθηκε η ρίζα της ανικανότητας ακρίβως τη στιγμή που είπαν ότι δεν γίνεται να κάνουμε τελικό με οπαδούς. Σαν να έγινε πρώτη φορά αυτό το ξεγύμνωμα που συναπτά συμβαίνει. Ρεζιλίκι, λέει, στους ξένους. Το λεξικό με τα λήμματα της ελληνικής ντροπής στο εξωτερικό έχει γεμίσει, ο συγκεκριμένος τελικός Κυπέλλου έρχεται να πιάσει δυο τρεις αράδες και σου λένε, ρεζιλίκι.

Ο τελικός Κυπέλλου γίνεται με την προϋπόθεση να συμβεί χωρίς οπαδούς. Πρέπει να γίνει χωρίς οπαδούς. Ας μην διακοπτόταν το ματς στην Τούμπα. Το μαχαίρι στο κόκκαλο του καθενός μπαίνει διαφορετικά. Ο τελικός Κυπέλλου δεν ήταν να παιχθεί. Παίζεται για ένα και μόνο λόγο: για να συνεχίσουν οι ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη. Παρενέβη η φρουρά της FIFA. Είπαν, κάντε τελικό για να συνεχίζετε να παίζετε. Αλλιώς θα τιμωρηθείτε από μέλη. Δεν θα είστε απλώς παρακατιανοί, όπως τώρα, αλλά δεν θα υπάρχετε. Θα γίνονται συναντήσεις και εσείς δεν θα είστε εκεί. Στα προκριματικά του Μουντιάλ, όχι. Στο Champions και στο Europa League, όχι. Στις μικρές εθνικές, όχι. 
Κάντε το ματς όπως και να έχει. Και κάνουμε το ματς όπως και να έχει. Είναι η προϋπόθεση στον εκβιασμό. Να γίνει.

Δεν χρειάζονται οπαδοί. Και είναι υποκρισία, όταν το τελεσίγραφο είναι στυγνό, να επιζητάμε να κάνουμε event. Είναι Μπύθουλας ο τόπος της παραμονής, όπως και να νιώθει η Μαντάμ.

Να γίνει τελικός Κυπέλλου δίχως οπαδούς, με 280 από κάθε ομάδα και άλλους 50 επισήμους, πρόχειρα, δεν είναι ένα μνημείο στο τι συμβαίνει με την οπαδική βία ή με την κατάσταση στη χώρα, αν κάποιος νομίζει ότι είναι τόσο φιλοσοφημένος που μπορεί να τα συνδέει. Αυτό, εξαρχής και στη συγκεκριμένη περίπτωση και μόνο, υπήρξε με την απόφαση να μη γίνει ο τελικός. Η δική μου γνώμη με αυτά που γίνονται είναι να ληφθούν πολύ πιο σοβαρά μέτρα και αρκετά πιο νόμιμα: για μία τριετία, παραδείγματος χάρη, κεκλεισμένων όλα τα ντέρμπι. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός-ΑΕΚ, Παναθηναϊκός-ΑΕΚ, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός, ΑΕΚ-ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ-Ηρακλής, Άρης-ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκός-ΠΑΟΚ, Λάρισα-Ολυμπιακός Βόλου, ΟΦΗ-Εργοτέλης. Όλα, ό,τι ντέρμπι υπάρχει, κεκλεισμένων για τρία χρόνια. Πώς είναι τώρα η οικονομική κατάσταση, που οι καλοπληρωτές δεν μπορούν να πάρουν δάνειο επειδή οι κακοπληρωτές έπαιξαν το ρόλο τους για να μπει μέσα η χώρα; Να πληρώσουν και αυτοί που δεν φταίνε σε πολλά. Μία εξάδα ματς τη χρονιά, τα μισά εκ των οποίων, αν εξαιρεθούν τα ευρωπαϊκά παιχνίδια, είναι ο κύριος λόγος που οι οπαδοί παίρνουν τα διαρκείας τους. Το «δεν φταίμε εμείς» είναι εύκολο να το πει κάποιος, αλλά δεν γίνεται να υπάρχει απόδειξη. Για να τελειώσει η βία, δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ως καζούρα, τουλάχιστον στο πρωτογενές στάδιο. Πρέπει να χαθεί από το παιχνίδι η έννοια του προϊόντος μάρκετινγκ, για να δημιουργηθεί ξανά με τελείως διαφορετικούς όρους. Μηδαμινά προεδροκεντρικούς. Ο μακαρίτης ο Γιόχαν Κρόιφ ήξερε και το έλεγε ότι οι παίκτες και οι τεχνικοί είναι οι καλοί και οι πρόεδροι είναι οι κακοί, επειδή δεν υπάρχει κάτι που να μην κάνουν για τους εαυτούς τους και άρα αποκλείεται να πράττουν ανυστερόβουλα για την ευεργεσία του σπορ, αν δεν πρόκειται να επωφεληθούν. Εδώ (δεν ξέρω αν είναι μόνο εδώ, αλλά όπως και να έχει το «εδώ» υπάγεται σε μία σπάνια κατηγορία) το προεδροκεντρικό καθεστώς δεν είναι μόνο αποδεκτό, ούτε απλώς ενθαρρύνεται, αλλά είναι η καθεστηκυία τάξη στο μυαλό οποιουδήποτε, που ενεργεί αυτόφωτα με τέτοιον τρόπο. Ο κόσμος του ελληνικού ποδοσφαίρου έχει δημιουργηθεί έτσι, που ο οπαδικός Τύπος να απαντάει πια σε δημόσιες τοποθετήσεις. Να απαντάει, όχι να τις καταγράφει, ούτε να τις σχολιάζει. Λες και είναι εκπρόσωπος της διοίκησης, μπορεί και να είναι κιόλας. Αλλά τι δουλειά έχουν οι διοικήσεις να χρηματοδοτούν μέσα μαζικής ενημέρωσης και, το ακόμα χειρότερο, αφού επιτρέπεται, για ποιο λόγο αυτό γίνεται αποδεκτό σαν να είναι πραγματικότητα;

Πρόκειται, προφανώς, για ρητορικές ερωτήσεις, που η ύπαρξή τους έχει το νόημα του δυνητικού επιχειρήματος σε όσους τολμούν να κάνουν υψηλή κριτική για το γεγονός ότι ο τελικός θα γίνει χωρίς οπαδούς. Μοιάζουν λες και φύτρωσαν χθες και δεν μπορούν να το καταλάβουν ότι το ματς αυτό γίνεται ξεκάθαρα για ένα και μόνο λόγο και οι διακηρύξεις ωριμότητας και φιλειρηνισμού είναι τόσο αστείες όσο εγκληματικά είναι τα σχόλια για απανταχού εχθρούς και για σηπτικό σύστημα. Όχι λανθασμένες, εγκληματικές. Διότι δεν είναι λάθος να διατείνεσαι ότι είσαι αρκετά νουνεχής για να καταλάβεις ότι είναι παρωδία ένας τελικός με άδειες κερκίδες, αλλά είναι έγκλημα να το φωνάζεις ενώ έχεις δημιουργήσει έστω και ένα εκατοστό του μίτου που έχει βγάλει σε αυτήν την εξέλιξη. Όταν είσαι χοντρός, δεν σε κάνει λιγότερο χοντρό ότι κάποιος είναι περισσότερο χοντρός από σένα. Μόνο επιφανειακά και για λίγο, εκτός αν κυκλοφορείς συνεχώς μαζί του. Αλλά δεν είναι πρέπον να τον φωνάζεις «χοντρό». Μπορείς να το κάνεις, αλλά, ξέρεις, η κριτική σκέψη σου είναι από χλωμή έως ανύπαρκτη. 

ΥΓ. Η επικείμενη αναβολή του τελικού λόγω απεργίας των ΜΜΕ δεν αλλάζει το νόημα του κειμένου. Απλώς αναδεικνύει το χονδροειδές του παραλογισμού που επικρατεί. Ένας άχρηστος τελικός, μόνο για τα βιβλία της στατιστικής, να αναβληθεί επειδή δεν θα έχει περιγραφή; Σύμφωνα με τους νόμους της σκέψης, μοιάζει να αξίζει λιγότερο το ίδιο το αντικείμενο από αυτό που το περιβάλλει. Αυτό το λίγο. 
Για τον τελικό του Κυπέλλου Για τον τελικό του Κυπέλλου Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 3:30 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.