Μια ντουζίνα τοπ 5 για τα Final 4



Θεωρητικά, είναι συγκλονιστικό ότι κάθε ομάδα από τις τέσσερις που θα πάρουν μέρος στο Final 4 του Βερολίνου έχουν από έναν Έλληνα. Και μάλιστα, στις δύο από αυτές ο Έλληνας δεν φοράει τη φανέλα της ομάδας του, αλλά βρίσκεται εκτός παρκέ με κοστούμι και γραβάτα.
Είναι κάτι στο οποίο δεν έχει δοθεί πολλή έμφαση, αλλά έως τώρα δεν έχει γίνει ξανά. Αν βγάλεις από την εξίσωση τις εθνικιστικές φανφάρες και όλα τα «εθνικά ρεζιλίκια» που παθαίνουμε διεθνώς, αυτό που μένει πρέπει να είναι ο πατριωτισμός. Σοβαροί άνθρωποι, επαγγελματίες, που εργάζονται στο εξωτερικό και τιμούν την εργασία τους, που τους εμπιστεύονται για να κάνουν τις δουλειές επιχειρήσεων και τους αμείβουν αδρά για αυτό, τους σέβονται για την εργασιακή ηθική τους και τους παρέχουν ένα περιβάλλουν στο οποίο οπωσδήποτε μπορούν να δουλέψουν. Είναι ασύλληπτο (και θα ήταν σενάριο φαντασίας) το γεγονός ότι στις δύο ρώσικες ομάδες που έχουν φτάσει στο Final 4 εργάζονται δύο Έλληνες προπονητές, ο Δημήτρης Ιτούδης στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας και ο Γιώργος Μπαρτζώκας στη Λοκομοτίβ Κουμπάν. Όποιος είναι πάνω από 40, μπορεί ίσως να θυμηθεί με πόση ειρωνεία θα κοίταζε εκείνον που θα έκανε τη συγκεκριμένη πρόβλεψη το 1987. Ο κόσμος μας είναι φανταστικός στις προοπτικές του, γιατί μπορεί να γίνουν τα πάντα, ενώ πριν από 30 χρόνια το πιο συναρπαστικό ήταν η συμμετοχή του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην Pizza Hut.

Ίσως να μην μπορεί να εκτιμηθεί τόσο πολύ, όπως άλλωστε η συμμετοχή του Κώστα Σλούκα στη Φενέρμπαχτσε και του Γιάννη Μπουρούση-στον οποίο πρέπει να δώσω σημαντικό πόντο, διότι πρακτικά δεν έχω αμφισβητήσει άλλοτε τόσο πολύ Έλληνα μπασκετμπολίστα όσο εκείνον· το χαμένο ταλέντο εξαιτίας της ανεπαρκούς αντίληψης μπορεί να με κάνει πολύ μοχθηρό- στη Λαμποράλ Κούτσα. Κάποιος από αυτούς τους δύο θα παίξει σε τελικό με αντίπαλο έναν Έλληνα προπονητή. Είναι σούπερ εξασφαλισμένο. Αν παίξει ο Μπαρτζώκας απέναντι στον Σλούκα, παραδείγματος χάρη, θα είναι δύο μέλη της ομάδας του Ολυμπιακού που κατέκτησαν την Ευρωλίγκα το 2013. Αν παίξει ο Μπουρούσης απέναντι στον Ιτούδη, θα είναι το Βερολίνο ξανά από την αρχή: σε εκείνο τον ημιτελικό του 2009, όταν ο σέντερ του Ολυμπιακού τέθηκε αντιμέτωπος με τον βοηθό προπονητή του Παναθηναϊκού, όπως θα κάνει και στον ημιτελικό με το σπουδαίο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς.



Αυτό είναι το 29ο Final 4, εξαιρουμένων του 1966 και του 1967, όταν, κατά τη διάρκεια της πρωτοκαθεδρίας του UCLA στο κολεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ, η FIBA πείστηκε από τους ταξιδευτές να δοκιμάσει ένα νέο σύστημα, στην τελική φάση του οποίου έφθασε η ΑΕΚ, την πρώτη χρονιά και που, ασφαλώς, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε ξανά μετά από χρόνια, δε δούλεψε. Από το 1988 στη Γάνδη, όμως, ως και τώρα, είναι τίμιο να πει κάποιος ότι το Final 4 του πάλαι ποτέ Κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης είναι ένα θαυμάσιο γεγονός. Τα παιδικά και τα εφηβικά χρόνια μου τα έχω συνδέσει με τον Απρίλη και ενδεχομένως, πιο συγκεκριμένα, με τη Μεγάλη Εβδομάδα. Διεξάγονταν Τρίτη και Πέμπτη, άλλωστε, έως τις αρχές του 21ου αιώνα, όταν δημιουργήθηκε η ULEB και μετά το πειραματικό στάδιο κράτησε τη μορφή του Final 4, αλλά άλλαξε τις μέρες. Ο πρώτος πρωταθλητής Ευρώπης μέρα Κυριακή από τα δύο νοκ άουτ παιχνίδια ήταν ο Παναθηναϊκός και, μάλιστα, ήταν Κυριακή του Πάσχα για την ορθοδοξία, μέσα στο άντρο των καθολικών, την Μπολόνια, η οποία είχε γιορτάσει το δικό της Πάσχα μία εβδομάδα νωρίτερα.

Για αυτό, εξάλλου, είναι πολύ σημαντικό. Ελάχιστες είναι οι καταστάσεις που έχεις πραγματικά ερωτευθεί στη διάρκεια της ζωής σου και οι ρίζες τους δεν βρίσκονται στην παιδική σου ηλικία ή, στη χειρότερη, στην εφηβεία σου. Στα σπορ αυτό είναι νόμος σε ό,τι αφορά τη διάρκεια και από όλες τις αθλητικές καταστάσεις με τις οποίες πραγματικά ασχολούμαι, μόνο ο Ρότζερ Φέντερερ μοιάζει να δημιουργήθηκε σε λάθος χρόνο, περίπου στα μέσα της τρίτης δεκαετίας της ζωής μου.

Το κείμενο είναι ήδη πολύ, οπότε μία περαιτέρω παράθεση γεγονότων, με τον υπογράφοντα να προσθέτει συνεχώς πληροφορίες, θα το κάνει θεόρατο, όπως αυτό πέρυσι. Τουναντίον, προέβην σε εγχείρημα που, ακόμα και αν δεν είναι ασφαλέστερο, δεν γίνεται παρά να καλύπτει ένα φάσμα πολλών χρόνων, χωρίς να γίνεται ενοχλητικό μέσα στη ροή του πεζού λόγου στον αναγνώστη. Φτιάχθηκαν 12 λίστες για το Final 4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο μπάσκετ, με τοπ 5 σε κάθε κατηγορία. Όπου κρίνεται αναγκαίο, θα γίνεται μία παρατήρηση, ίσως μία εξήγηση για την επιλογή.



Κορυφαία πεντάδα:
Σαρούνας Γιασικεβίτσιους (2003, 2004, 2005, 2009, MVP 2004, 2005, συμμετοχή 2012).
Βασίλης Σπανούλης (2009, 2012, 2013, MVP σε όλα, συμμετοχή 2015).
Τόνι Κούκοτς (1989, 1990, 1991, MVP 1989, 1991, 1993, συμμετοχή 1993).
Ντέγιαν Μποντιρόγκα (2000, 2002, 2003, MVP 2002, 2003, συμμετοχή 2001).
Ντίνο Ράτζα (1989, 1990, MVP 1990).
Προπονητής: Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς (1992, 1994, 1995, 2000, 2002, 2007, 2009, 2011, συμμετοχή 1996, 1998, 2001, 2012, 2015).

Δεύτερη πεντάδα:
Θοδωρής Παπαλουκάς (2006, 2008, MVP 2006, συμμετοχή 2003, 2004, 2005, 2007, 2009, 2010, 2013).
Δημήτρης Διαμαντίδης (2007, 2009, 2011, MVP 2007, 2011, συμμετοχή 2005, 2012).
Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς (1992, 1998, MVP 1992, συμμετοχή 1999).
Ματίας Σμόντις (2001*, 2006, 2008, συμμετοχή 2007, 2009).
Ζόραν Σάβιτς (1990, 1991, 1998, MVP 1998, συμμετοχή 1996).
Προπονητής: Μπόζινταρ Μάλκοβιτς (1989, 1990, 1993, 1996 συμμετοχή 1991, 1995, 2007).
*Οι θέσεις των ψηλών ήταν οι πιο δύσκολες. Αναγκαστικά, στην πρώτη περίπτωση μπήκε στη θέση του πάουερ φόργουορντ ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα (τρία τρόπαια, δύο διαδοχικά, δύο MVP Final 4) ώστε να χωρέσει μαζί με τον Κούκοτς, άλλωστε στο Final 4 της Μπολόνιας το 2002 ήταν από τους πρώτους πόιντ φόργουορντ στο μπάσκετ. Στη δεύτερη πεντάδα προτιμήθηκε ο Ματίας Σμόντις από τους Νίκολα Βούιτσιτς και Μπομπ Μάκαντου. Τη διαφορά έκανε, σε αυτήν την περίπτωση, η κατάκτηση της Ευρωλίγκας που... δεν προήλθε από Final 4. Ο Σμόντις έχει κατακτήσει δύο τρόπαια με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 2006 και το 2007, όπως και ο Βούιτσιτς με τη Μακάμπι το 2004 και το 2005, αλλά έχει παίξει σε παραπάνω τελικούς: το 2002 με τη Βίρτους Μπολόνια, το 2007 και το 2009 με την ΤΣΣΚΑ. Ο Βούιτσιτς έχει το 2006 με τη Μακάμπι και το 2010 με τον Ολυμπιακό. Η διαφορά είναι το τρόπαιο που πήρε ως παίκτης της Βίρτους το 2001, στην Ευρωλίγκα της ULEB που οι τελικοί ήταν σειρά, όταν η ιταλική ομάδα νίκησε 3-2 την Τάου Κεράμικα.
**Ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο και ο Φραγκίσκος Αλβέρτης ενδεχομένως να δικαιούνται μία θέση, ωστόσο ο πρώτος δεν χωράει σε αυτές τις περιφέρειες, ο δεύτερος ίσως να ήταν ιδανικός για πάουερ φόργουορντ, αλλά δεν είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ανταγωνιστών του. 

Κορυφαίοι τελικοί:
Ζαλγκίρις-Κίντερ Μπολόνια, Μόναχο 1999.
Γιουγκοπλάστικα-Μπαρτσελόνα, Παρίσι 1991.
Παναθηναϊκός-Κίντερ Μπολόνια, Μπολόνια 2002.
Ολυμπιακός-ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Κωνσταντινούπολη 2012.
Μακάμπι Τελ Αβίβ-Φορτιτούντο Μπολόνια, Τελ Αβίβ 2004.
*Η νίκη της Ζαλγκίρις ήταν η κλωστή που χρειαζόταν ώστε να υιοθετηθεί η επίθεση των 24 δευτερολέπτων στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Το 1990, όταν νίκησε η Γιουγκοπλάστικα την Μπαρτσελόνα στη Σαραγόσα, ήταν επίσης μεγάλη έκπληξη, αλλά την επόμενη χρονιά ο Ράτζα είχε φύγει, ο Μάλκοβιτς ήταν προπονητής της Μπαρτσελόνα και η τότε Ποπ 84 είχε νικήσει με ψηλό τον... Άιβι Λέστερ. Προτιμήθηκε το πρώτο από το back2back του Ολυμπιακού διότι είχε ανατροπή και νικητήριο σουτ. Και προτιμήθηκε η νίκη της Μακάμπι επί της Φορτιτούντο αντί για εκείνη επί της Ρεάλ, 10 χρόνια αργότερα, διότι το 118-74 κουβαλάει, ακόμα, μισή ντουζίνα ρεκόρ μαζί του, η διαφορά και το επιθετικό ενεργητικό των Ισραηλινών, δύο εξ αυτών.



Kορυφαία νικητήρια σουτ:
Κορνίλιους Τόμπσον, Μπανταλόνα-Ολυμπιακός, Τελ Αβίβ 1994.
Γιώργος Πρίντεζης,  Ολυμπιακός-ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Κωνσταντινούπολη 2012.
Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς, Παρτίζαν-Μπανταλόνα, Κωνσταντινούπολη 1992.
Ταϊρίς Ράις, Μακάμπι Τελ Αβίβ-ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Μιλάνο 2014.
Τζος Τσίλντρες, Ολυμπιακός-Παρτιζάν, Παρίσι 2010.
*Μόνο το τελευταίο σουτ δεν έκρινε τίτλο, ούτε καν το ματς, αφού το έστειλε στην παράταση. Αλλά ήταν φόλοου κάρφωμα και ο Ολυμπιακός, τελικά, νίκησε την Παρτίζαν και πέρασε στον τελικό, στον οποίο έχασε από την Μπαρτσελόνα.

Kορυφαία σουτ, που δεν ήταν άμεσα νικητήρια:
Το τρίποντο του Αρβίντας Ματσιγιάουσκας, Τάου Κεράμικα-ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Μόσχα 2005
Το τρίποντο του Άντονι Μπούι, Ζαλγκίρις Κάουνας-Βίρτους Μπολόνια, Μόναχο 1999.
Τα τρίποντα του Έντι Τζόνσον, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, Σαραγόσα 1995.
Το τρίποντο του Όντεντ Κάτας, Παναθηναϊκός-Μακάμπι Τελ Αβίβ, Θεσσαλονίκη 2000.
Το τρίποντο του Ιμπραΐμ Κουτλουάι, Παναθηναϊκός-Βίρτους Μπολόνια, Μπολόνια 2002.
*Έμεινε εκτός το σουτ του Μάικ Μπατίστ που πήγε το παιχνίδι στις δύο επιθέσεις, στον τελικό του Παναθηναϊκού με την ΤΣΣΚΑ στο ΟΑΚΑ το 2007.

Κορυφαίοι ημιτελικοί:
Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, Βερολίνο 2009.
Τάου Κεράμικα-ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Μόσχα 2005.
Μακάμπι Τελ Αβίβ-ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Μιλάνο 2014.
Βίρτους Μπολόνια-Μπένετον Τρεβίζον, Μπολόνια 2002.
Βίρτους Μπολόνια-Φορτιτούντο Μπολόνια, Μόναχο 1999.
*Προτιμήθηκε ο «εμφύλιος» της Βίρτους με τη Φορτιτούντο από το Λιμόζ-Ρεάλ Μαδρίτης το 1993 στο ΣΕΦ, όταν οι Γάλλοι νίκησαν την ομάδα του Σαμπόνις, επειδή η Φορτιτούντο είχε νικήσει τη Βίρτους τις 4 προηγούμενες φορές που είχαν παίξει εκείνη τη σεζόν και διότι ο Πρέντραγκα Ντανίλοβιτς άναψε... καπνογόνο μετά τη λήξη εκείνου του ματς, αν και η ομάδα του είχε μόνο προκριθεί στον τελικό.



Ομάδες-έκπληξη:
Λιμόζ, 1993.
Ολυμπιακός, 2012.
Παρτίζαν, 1992.
Ζαλγκίρις, 1999.
Μπανταλόνα, 1994.
*Έμεινε εκτός η Γιουγκοπλάστικα του 1989 (τις επόμενες χρονιές μπορεί να ήταν πιο δύσκολο το κατόρθωμά της αλλά είχε ήδη νικήσει στο θεσμό), για να μπει η Παρτίζαν του 1992, που έδωσε όλα τα εντός έδρας παιχνίδια της- όσες φορές να το γράψω δεν το χορταίνω- στη Φουενλαμπράντα της Ισπανίας και νίκησε στον ημιτελικό τη Μιλάνο, με το Σλάβισα Κοπρίβιτσα, ο οποίος έπαιξε και στο Παγκράτι, να επικρατεί κατά κράτος του Ντάριλ Ντόκινς!

Εκείνοι που δε νίκησαν:
Αντρέι Κιριλένκο (2001, 2012, 2015).
Αΐτο Γκαρθία Ρενέσες (1989, 1990, 1994, 1996, 1997, βοηθός προπονητής 1991).
Γιάννης Ιωαννίδης (1988, 1989, 1990, 1994, 1995, 1998).
Νίκος Γκάλης (1988, 1989, 1990, 1994).
Ζάρκο Πάσπαλι (1989, 1994, 1995).
*Έμεινε εκτός ο Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο (1989, 1990, 1991, , επειδή σε κάθε περίπτωση που το διεκδίκησε ήταν με τον Ρενέσες ενώ ο προπονητής του δεν κατάφερε να το κατακτήσει και χωρίς αυτόν και o Ντούσκο Ιβάνοβιτς (2001, 2005, 2006), διότι έχει κατακτήσει το τρόπαιο ως παίκτης με τη Γιουγκοπλάστικα (1989, 1990) και στο Τελ Αβίβ το 1994 ο Ζάρκο Πάσπαλι έπρεπε να κάνει το ελάχιστο για να πάρει το τρόπαιο ο Ολυμπιακός και δεν το έκανε.



Υποτιμημένες εμφανίσεις (συνολικά ή σε ένα από τα δύο παιχνίδια):
Ζόραν Σάβιτς, Παρίσι 1991.
Κώστας Παπανικολάου, Κωνσταντινούπολη 2012.
Ζέλικο Ρέμπρατσα, Θεσσαλονίκη 2000.
Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, Κωνσταντινούπολη 1992.
Τζο Αρλάουκας, Σαραγόσα 1995.
*Η τελευταία, ειδικά στον τελικό, κρύβεται πίσω από τον όγκο και το διαμέτρημα της παρουσίας του Αρβίντας Σαμπόνις.

Κορυφαίες προσωπικές παραστάσεις (συνολικά ή σε ένα από τα δύο παιχνίδια):
Ντέιβιντ Ρίβερς, Ρώμη 1997.
Θοδωρής Παπαλουκάς, Αθήνα 2007.
Βασίλης Σπανούλης, Λονδίνο 2013.
Μπομπ Μάκαντου, Γάνδη 1988.
Ντομινίκ Γουίλκινς, Παρίσι 1996.
*Δεν πέρασε στην πεντάδα, με βαριά καρδιά, ο Τάιους Έντνι και τα όργιά του στο Μόναχο το 1999 με τη φανέλα της Ζαλγκίρις.

Κυριαρχικές ομαδικές εμφανίσεις:
Μπαρτσελόνα-Μακάμπι, Παρίσι 1991.
Μακάμπι Τελ Αβίβ-Φορτιτούντο Μπολόνια, Τελ Αβίβ 2011.
Παναθηναϊκός, Βαρκελώνη 2011.
Ολυμπιακός-ΤΣΣΚΑ, Λονδίνο 2013.
Ρεάλ-Μπαρτσελόνα, Μιλάνο 2014.
*Το πιο αδιάφορο Final 4 στα χρονικά ήταν το 2011 (και αμέσως μετά το 1998). Όλοι ήξεραν ποιος θα νικήσει και ουδείς μπορούσε να κάνει κάτι για αυτό. Ήταν το μόνο Final 4 που «έπρεπε» να γίνει, για το αυτονόητο.

Σημαντικές στιγμές (όχι καλάθια):
Το κόψιμο του Βράνκοβιτς στον Μοντέρο στο Παναθηναϊκός-Μπαρτσελόνα, Παρίσι 1996.
Οι χαμένες βολές του Πάσπαλι στο Μπανταλόνα-Ολυμπιακός, Τελ Αβίβ, 1994.
Το κλέψιμο του Μπούι στο Ζαλγκίρις Κάουνας-Βίρτους Μπολόνια, Μόναχο 1999.
Το λάθος του Χριάπα στο ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Μακάμπι Τελ Αβίβ, Λονδίνο 2014.
Οι χαμένες βολές του Σισκάουσκας στο ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Ολυμπιακός, Κωνσταντινούπολη 2012.

*Ο Σισκάουσκας έχει χάσει και το τρίποντο στον τελικό του Βερολίνου του 2009, αλλά αυτές οι δύο χαμένες βολές έρχονται να κάνουν παρέα στις άλλες δύο, στον ημιτελικό της Λιθουανίας με τις ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000.  
Μια ντουζίνα τοπ 5 για τα Final 4 Μια ντουζίνα τοπ 5 για τα Final 4 Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:38 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.