Οι σεμνές νύμφες του Έλληνα Θεού


Δε χρειάζεται να φορέσεις επίσημο ένδυμα για να επισημάνεις ότι υπάρχουν πολλές μορφές κάλλους. Θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει ότι ένα πρόσωπο μαζί με ένα κορμί μπορούν να παρομοιαστουν με χρώματα, στα οποία παρατηρείς το ταίριασμα. Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες ένας άνθρωπος μοιάζει με ένα εκκεντρικό σύνολο ρούχων, χρώματα που δεν θα μπορούσες να πιστέψεις ότι ταιριάζουν μεταξύ τους και που παρουσιάζουν ένα σύνολο αξιοπρόσεκτο και στην ούγια γοητευτικό. Υπάρχουν μύτες που είναι παράταιρες από τα υπόλοιπα λεπτά χαρακτηριστικά του προσώπου, αλλά μερικές φορές νομίζεις ότι δημιουργήθηκαν για να ταιριάξουν στο συγκεκριμένο πρόσωπο (κάτι που, προφανώς, ισχύει, μια και δεν πρόκειται για επιλογή). Και υπάρχουν πρόσωπα και κορμιά που είναι αψεγάδιαστα, με χαρακτηριστικά που μοιάζει να έχει συμφωνηθεί να ταιριάζουν το ένα με το άλλο, τα οποία, ωστόσο, ξενίζουν το θεατή.

Όλες αυτές οι παραλλαγές αποτελούν προσωπικά δεδομένα. Ή είναι κληρονομικό ζήτημα, που περνά από τους γονείς στα παιδιά. Στα έθνη η ευμορφία και τα κοινά χαρακτηριστικά ενδεχομένως να είναι ένα από τα στοιχεία της ταυτότητας, αν κάποιος είναι αρκετά δογματικός για να θεωρεί πως η πολυφυλετικότητα είναι ένα ζήτημα που δημιουργήθηκε μετά τη γέννησή του και ότι, πριν από εκείνη, ο τόπος που γεννήθηκε και οι άνθρωποι τους οποίους συνάντησε είναι το έθνος του. Δηλαδή ότι πριν από εκείνον όλοι ανήκαν στην ίδια ράτσα και μετά από αυτό τα εξωγενή στοιχεία ήρθαν για να κατοικήσουν σε μία πατρίδα η οποία ήταν άσπιλη. Στην πορεία γίνεται ο απαραίτητος διαχωρισμός, ωστόσο η πρωταρχική σκέψη που κάνει, ότι ο κόσμος πριν γεννηθεί ήταν αμόλυντος και κατά τη δική του υπαγωγή σε αυτόν άρχισαν να γίνονται... διάφορα. Υπάρχει επιθυμία από τα μέλη μίας γενιάς να διαπιστώνουν ότι οι καταστάσεις που συμβαίνουν γίνονται για πρώτη φορά μετά την ύπαρξή τους ή για πρώτη φορά τόσο πολύ. Βεβαίως, τούτη η περιγραφή δεν είναι ακριβής, είναι μάλλον λάθος, ωστόσο δείχνει ότι ο πάσα εις βρίσκεται σε μία κατάσταση στην οποία είναι πιθανό ότι θεωρεί πως η γέννησή του είναι ένα σημαδιακό γεγονός για τον κόσμο.

Η ανθρωπολογία, βεβαίως, είναι ένα σπορ που πάει πολύ πίσω και μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στα εγκεφαλικά καλώδια. Όταν δεν γίνεται να υιοθετηθεί ακριβώς μία περίοδος 30 χρόνων, είναι απίθανο να μπορέσουμε να ακριβολογήσουμε σε μία περίοδο τριών ή τεσσάρων χιλιάδων ετών. Με τα συγγενή προς εμάς πρόσωπα νιώθουμε ότι ανήκουμε στην ίδια φυλή και αυτό συμβαίνει αυθορμήτως, σαν να πρόκειται για κάτι δεδομένο. Στη Βρετάνια, από την άλλη μεριά, οι κάτοικοι γιόρτασαν τα 90ά γενέθλια από τη γέννηση της βασίλισσας Ελισάβετ την Πέμπτη: βεβαίως, αυτή η επέτειος έχει περισσότερο πλάκα από ό,τι συμβολισμό. Η πλάκα έγκειται στο γεγονός ότι η βασίλισσα θεωρεί πως έχει γαλάζιο αίμα και τούτη η επικεφαλίδα δεν είναι προϊόν παρομοίωσης, τουλάχιστον όχι περισσότερο από τη βαθιά πεποίθηση ότι είναι όντως γαλαζοαίματη. Μου διαφεύγει ο τρόπος που δημιουργήθηκε τούτος ο μύθος, παρόλα αυτά δεν είναι διαφορετικός από τη γνώμη των εθνικιστών κάθε χώρας και, στην περίπτωση του θέματος, αυτής της οποίας παιδιά δηλώνουμε για το αίμα το ελληνικό και το ανόθευτο. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορούμε να ενστερνιζόμαστε αυτή την αηδιαστική άποψη, ειδικά από τη στιγμή που κατοικούμε στο παγκόσμιο χωριό και που δεν είναι άβατο να ενστερνιζόμαστε τα ξένα ήθη και έθιμα- εδώ και μισό αιώνα τα αποζητάμε όπως ο Γουόλτερ Γουάιτ το εργαστήριό του- ωστόσο από κάπου πρέπει να προέρχεται και κάπως να συντηρείται, έστω κι αν η εθελοτυφλία απέναντι στα επιχειρήματα που δείχνουν ότι ενδεχομένως η αιματολογική συγγένειά μας με έναν Αζέρο υφίσταται ως γεγονός και δεν είναι προϊόν ανοχής είναι ισχυρή διότι βοηθάει στη μακάρια παραγωγή φανατισμού.

Υπάρχουν, πάντα θεωρητικά, κάποιες στιγμές οι οποίες θα ήταν εφικτό να προβληματίζουν, όπως συμβαίνει με τους Βρετανούς που, μπορεί η βασίλισσα να είναι ένας θεσμός ο οποίος φέρει πολλά οφέλη σε ό,τι αφορά την ειρωνεία και το σαρκασμό, αλλά σίγουρα κάπου μέσα στο υποσυνείδητο η πεποίθηση των πληβείων (δηλαδή των μικροαστών που συντηρούν τον εκάστοτε εθνικισμό) ότι ειναι γαλαζοαίματη, αυτή μαζί με τη φαμίλια της, φέρνει τουλάχιστον συντηρητισμό.

Προφανώς, τούτο το κείμενο δεν προβληματίζεται τόσο όσο να προσπαθεί να βρει ένα σύνδεσμο ώστε να μπορέσει να αναφέρει αυτό για το οποίο πρωταρχικά δημιουργήθηκε. Μία φωτογραφία, δηλαδή, της Κατερίνας Λέχου, στην Τελετή Αφής της ολυμπιακής φλόγας. Πρόκειται αναμφισβήτητα για μία πολύ ωραία γυναίκα, ωστόσο στην Αρχαία Ολυμπία έμοιαζε με ένα πλάσμα που δημιουργήθηκε κατευθείαν από το Θεό. Η θωριά της αποτέλεσε ένα περισσότερο θρησκευτικό δρώμενο από τα φιλιά των πιστών στις εικόνες και το άναμμα του κεριού, το οποίο, ως προϊόν, αποτελεί μία πράξη αισχροκέρδιας. Ένα θρησκευτικό δρώμενο που δεν προέκυπτε από εντολές απαγόρευσης αλλά που έμπλεο θεατρικότητας οδηγούσε σε μία αισθησιακή κατάνυξη. Με τη Μεγάλη Εβδομάδα να μπαίνει και την Άνοιξη να βρίσκεται στο δεύτερο μισό της οι αναλύσεις γίνεται να περιμένουν, αλλά όχι και αυτές οι φωτογραφίες που δεν αφορούν στο πρόσωπο όσο στην αύρα, που το καθιστά ιερό μόνο εκείνη την Απόλυτη Στιγμή.

Όλες οι πρωθιέρειες της Τελετής είναι σαν να δημιουργήθηκαν από τον καταγάλανο ουρανό και ως πρωθιέρειες τονίζουν ακριβώς την ιερότητα της στιγμής, με τις αβρές και γεμάτες χάρη κινήσεις τους. Αλλά εδώ δεν πρόκειται για μία ιερότητα που απαγορεύει, παρά ένα συστατικό που ενθαρρύνει τη ροή και που ερεθίζει τον εγκέφαλο ώστε να δίνει εντολή στον αμφιβληστροειδή χιτώνα σου και σε όλο το κτίριο που αφορά στο βλέμμα σου ώστε να προσομοιάζει το ίδιο το πρόσωπο με διάφορα μέρη. Ίσως το φως που λούζει τη σκηνή να είναι διαφορετικός, όπως διαπίστωσε και ο Ίθαν Χοκ που βρέθηκε στην Πύλο για τα γυρίσματα του «Πριν τα Μεσάνυχτα». Ένα φως διαφορετικό, που ο Λορέντζος Μαβίλλης περιέγραψε (και με τέτοιο όνομα ήταν αδύνατον να μην περιγράψει) με το συγκεκριμένο τρόπο που εδώ και τέσσερα χρόνια, από τότε που τα μάτια μου έπεσαν πάνω σε μία αδιάφορη διαφήμιση, δεν ξέχασα: «Όπως τον ήλιο σου, ήλιος αλλού δεν λάμπει». Η Θάλεια Προκοπίου, η Μαρία Ναυπλιώτου (η Γλαύκη, η μοναδική Γλαύκη στην ανθρώπινη ύπαρξη), η Ινώ Μενεγάκη, όλες οι πρωθιέρειες που βρέθηκαν στην Αρχαία Ολυμπία για να υπερτονίσουν την ήδη μεγεθυμένη διαδικασία μίας φλόγας που πρόκειται να φυλαχθεί σαν τους κώδικες του Ντα Βίντσι από τους αιρετικούς και να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο ταξίδι της ώστε να φθάσει στη Λατινή Αμερική, μοιάζουν με πλάσματα που τα έφτιαξε ένας Έλληνας Θεός, αυτός που δίνει το συγκεκριμένο φως το οποίο είναι αχαρτογράφητο και, δεν ξέρω αν υπάρχει αλλού όμως, καθιστά την Ελλάδα, το μέρος που ονομάστηκε Ελλάδα με όλες τις παραλλαγές του, μία πολύτιμη θέση στο χάρτη, η αξία της οποίας δε διαβρώθηκε μέσα στους αιώνες. Το μέρος αποτελεί ένα φυσικό ταχυδακτυλουργικό από ένα πνεύμα που πιθανώς δεν έχει την οντότητα με την οποία εμείς, πείσμονες, προσπαθούμε να το αναγνωρίσουμε, αλλά μάλλον βρισκόμαστε σε δρόμο που πάει προς δυσμάς, ενώ εδώ πρόκειται για το μεγάλο ανατολικό πνεύμα και όχι το διεστραμμένο καράβι του σουρεαλιστή Εμπειρίκου.


Οι γυναίκες που βρέθηκαν στην Αρχαία Ολυμπία συνεχίζουν τις ζωές τους και μάλιστα με την αποδοχή της ανθρώπινης ομορφιάς τους να καθίσταται σχεδόν αντικειμενική, αλλά τούτη η Τελετή υπήρξε το πιο σπουδαίο σημείο της Μορφής τους σε όλη τη ζωή. Είναι λες και η Μούσα- αυτή με την οποία ο Πλάτων μαστίγωνε την ικανότητα του Ομήρου και των άλλων συντακτών επών, με το επιχείρημα ότι ήταν απλώς καλοί γραμματείς, πληκτρολογώντας (έτσι, για το σύγχρονο στοιχείο) αυτά που η θεότητα υπαγορεύει- αποφασίζει, μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια, να δώσει μία ασήκωτα αγγελική μορφή στο πλάσμα που θα δώσει την εντολή ώστε η φλόγα των Ολυμπιακών Αγώνων να γυρίσει όλο τον κόσμο, μία «απόλυτη ομορφιά της Ελλήνιδας», όπως περιέγραψε ο φίλος μου ο Δημήτρης, πριν αναρωτηθεί, «ρε συ, πώς γίνεται όσες πρωθιέρειες θυμάμαι να είναι τόσο μα τόσο όμορφες και να εκφράζουν Ελλάδα;», βάζοντας και τον ταπεινό και χαμηλοβλεπών συνομιλητή σε σκέψεις αναντίστοιχες με την ελευθεριότητα την οποία, μέσα από κάποιες ιστορικές αναλύσεις για την κάθοδο των φυλών, υπερασπίζεται έστω και σε φιλολογικό στάδιο. Αυτή η εκπροσώπηση, άβαφτη και αφτιασίδωτη, είναι η κορυφαία ένδειξη φυλής, μία απάτη που μας οδηγεί σε μία κοινή παρελθοντική συνισταμένη. Ξεροκαταπίνεις τότε και λες ότι όποια κι αν ήταν η γυναίκα του συγκεκριμένου καθήκοντος, κάθε χρώματος και φυλής, κάθε σχηματισμού, θα γινόταν απευθείας αυτό το αιθέριο πλάσμα. Αυτό που έκανε ο Έλληνας Θεός- ή η Μούσα, αφού πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο· δεν υπάρχει αμφιβολία, ο Έλληνας Θεός είναι μεταλλαγμένος) δεν ήταν να δημιουργήσει ανθρώπους με σκοπό να συνεχιστεί η ύπαρξή τους ως ατόφια πλάσματα της ίδιας πατρίδας. Ήταν να καθίσει στο σκοτεινό δωμάτιό του, να εστιάσει στο μέρος, να πατήσει την οθόνη για να βρει τις επιλογές, να χρησιμοποιήσει τις επιλογές και, μόλις τελειώσει, να πέσει κουρασμένος στην κεφαλή της καρέκλας του και με τη βραχνή φωνή του να μονολογήσει, με ένα μείγμα δέους και ακατάσχετης λαγνείας:

... «Και εγένετο φως». 
Οι σεμνές νύμφες του Έλληνα Θεού Οι σεμνές νύμφες του Έλληνα Θεού Reviewed by Proper Man on 10:00 PM Rating: 5
Powered by Blogger.