«Μικρές ιστορίες φόνων» από έρωτα


Τρίτη βράδυ. Κουρασμένος απ’ τη δουλειά κι εξαντλημένος απ’ την ανηλεή καθημερινότητα, ξεκινάς να πας στο θέατρο με, ας το παραδεχτούμε, μισή καρδιά. Το πρωί έχεις πάλι ξύπνημα νωρίς και δεν είναι καν τα μισά της εβδομάδας. Κατευθύνεσαι προς το Vault, για τις «Μικρές Ιστορίες Φόνων». Βρίσκεσαι στον underground Βοτανικό και η βραδιά σου αυτομάτως γίνεται πιο ατμοσφαιρική, σαν σε κινηματογραφικό σκηνικό. Διαπιστώνεις πως το Vault είναι ένα κόσμημα, ένας χώρος απολύτως ταιριαστός με τον χρόνο και τις προσδοκίες που η τέχνη γεννά και απαιτεί.



Οι «Μικρές Ιστορίες Φόνων» είναι οι έξι όψεις του ίδιου ζαριού: του έρωτα και του θανάτου, του έρωτα που γίνεται θάνατος, του θανάτου που επιτάσσει έρωτα πριν έρθει. Διαλέξτε όποια εκδοχή θέλετε. Έτσι κι αλλιώς, το ζάρι είναι το ίδιο, ασσόδυο ή εξάρες, δεν έχει και τόση σημασία. Έξι διαφορετικές ιστορίες για τον έρωτα, για τον φόνο από έρωτα, τόσο άρτια δεμένες, που μοιάζουν να είναι μία. Η μια ιστορία διαδέχεται την άλλη, μέσα από μια υποτιθέμενη τηλεοπτική εκπομπή που τις προβάλλει λόγω του κοινού παρονομαστή τους. Εκπομπή από αυτές που θα έκαναν τα πάντα για τα νούμερα τηλεθέασης. Δεν μπορούμε εδώ να παραβλέψουμε το καυστικό σχόλιο του σεναρίου για την κίτρινη δημοσιογραφία. Βλέπουμε λοιπόν, σκηνή τη σκηνή, έρωτες που πήγαν χαμένοι, που για να μην καταστραφούν από την κοινωνία, από τους άλλους ή απ’ τον χρόνο (κυρίως απ’ αυτόν) αποφάσισαν να αυτοκαταστραφούν. Γιατί, ακόμη κι αν εσύ είσαι ο φονιάς, για να σκοτώσεις αυτόν που αγαπάς πρέπει πρώτα να έχεις πεθάνει μέσα σου κι εσύ. Οι ιστορίες ντύνονται με τραγούδια τα οποία όχι μόνο δεν σε ξενίζουν, αλλά κορυφώνουν το συναίσθημα και λειτουργούν ως μοτίβο, ρίχνοντας άτυπα την αυλαία της κάθε ιστορίας. Σοφές δόσεις γέλιου έρχονται πού και πού να εκτονώσουν την ένταση, για να αντέξεις στη θέαση. Κι ένα τέτοιο δυνατό σενάριο από τον Παναγιώτη Μπρατάκο, δεν θα μπορούσε να αναδειχθεί στο μέτρο που του αρμόζει χωρίς την κατάλληλη σκηνοθετική ματιά. Ο Δημήτρης Καρατζιάς σε αυτό το κομμάτι υπερέβαλε εαυτόν, κάνοντας τέχνη με ελάχιστα μέσα και με δύο χρώματα. Το κόκκινο και το μαύρο. Το κόκκινο της αγάπης και το μαύρο του θανάτου, προφανώς και αντιθετικά. Το κόκκινο όμως είναι και το χρώμα του αίματος, που συμβολίζει συνάμα τη ζωή και τον θάνατο. Και το μαύρο, για μένα, συμβολίζει όχι τον θάνατο, αλλά το σύμπαν που είναι όπως ο έρωτας: άπειρο, ανεξιχνίαστο, ατελές και υπάγεται σε νόμους που ποτέ δεν θα τους μάθουμε ολοκληρωτικά – δεν μπορούμε και δεν πρέπει.


Το μαύρο, ως χρώμα, καταπίνει το κόκκινο. Το μαύρο καταπίνει όλα τα χρώματα.

Λένε πως τη στιγμή του έρωτα, τη στιγμή του οργασμικού έρωτα, νιώθεις αθάνατος. Όλες τις άλλες στιγμές, όμως, ο έρωτας σε κατατρώει. Γιατί η αθανασία, ακόμα και η στιγμιαία, έχει το τίμημά της. Κι αν για μία στιγμή υπερβείς τα εσκαμμένα και νιώσεις άτρωτος, μετά θα πρέπει να ρίξεις κορώνα ή γράμματα. Τα αργύρια έχουν μία πλευρά.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι υποδειγματικές. Όλων, μηδενός εξαιρουμένου, πράγμα σπάνιο. Μεγάλη εντύπωση προκαλούν οι δουλεμένες φωνές τους.

Προσπαθώ εδώ και δυο μέρες να βρω ποια είναι η αγαπημένη μου ιστορία από τις έξι. Δεν μπορώ να διαλέξω. Να διαλέξω τι; Ποιος έρωτας άξιζε περισσότερο; Ή ποια την υποστήριξαν καλύτερα οι συντελεστές της; Όλες αξίζουν, όλες είναι συγκλονιστικές. Σαν τον έρωτα κι αυτές, που είναι συγκλονιστικός όποια μορφή κι αν παίρνει, όπως κι αν εκφράζεται.

Τρίτη βράδυ. Κουρασμένος απ’ τη δουλειά κι εξαντλημένος απ’ την ανηλεή καθημερινότητα, ξεκινάς να πας στο θέατρο με, ας το παραδεχτούμε, μισή καρδιά. Πας με μισή, αλλά φεύγεις με ολόκληρη. Λαβωμένη λιγάκι, μα ολόκληρη.

Μην το χάσετε, από καρδιάς. 
«Μικρές ιστορίες φόνων» από έρωτα «Μικρές ιστορίες φόνων» από έρωτα Reviewed by Proper Man on 6:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.