Η πρώτη έξαρση της άνοιξης



Ας υποτεθεί ότι μία χρονομηχανή μπορεί να σε στείλει παντού. Ότι μπορείς να μπεις σε αυτό το κάτι σαν ασανσέρ και να βρεθείς όπου θέλεις. Και ας συνεχιστεί η παράλογη υπόθεση, με το γεγονός ότι θα είχες δικαίωμα να βρεθείς μόνο σε 10 στιγμές, στις οποίες, μάλιστα, δεν θα φαινόσουν. Θα μπορούσες να διαπιστώσεις ιδίοις όμμασι ό,τι συνέβη στα αλήθεια, αλλά ουδείς θα μπορούσε να σε δει.

Να, παραδείγματος χάρη, μία δεκάδα:

-Όταν (και εκεί που) ο Σωκράτης έπεισε τον Φαίδρο ότι ο σαρκικός έρωτας δεν είναι κάτι μπροστά στο να ξαπλώνεις μαζί με κάποιον που πραγματικά αγαπάς.

-Όταν (και εκεί που) ο Γκάντι έμαθε ότι οι Βρετανοί φεύγουν από την Ινδία.

-Όταν (και εκεί που) ο Ντοστογέφσκι έγραψε την τελευταία λέξη του στον «Ηλίθιο».

-Όταν (και εκεί που) χτύπησε ο πρώτος πελάτης την πόρτα ενός Speakeasy (ενός καταστήματος που πουλούσε αλκοόλ την εποχή της ποτοαπαγόρευσης.

-Όταν (και εκεί που) ο Τσάπλιν βρήκε το μπαστούνι.

-Όταν (και εκεί που) ο Φλωμπέρ έγραψε την τελευταία φράση από το τι συνέβη στην άμαξα στο «Μαντάμ Μποβαρί».

-Όταν (και εκεί που) η Λαμπέτη πρωτοφιλήθηκε με τον Αλεξανδράκη· διαβάζεται κάπως άσχημα, έτσι δεν είναι;

-Όταν (και εκεί που) ο Νίκολα Τέσλα ανακάλυψε ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αυτομεταφερόμενος με την ενέργεια της γης.

-Όταν έφθασαν οι πρώτοι κάτοικοι στα εδάφη που λέγονται σήμερα Μακεδονία.

-Όταν ο Οδυσσέας φανέρωσε στον Τηλέμαχο ποιος είναι.

Μία τυχαία δεκάδα. Θα μπορούσες να θέλεις να είσαι εκεί που ο Χίτλερ εξήγησε για πρώτη φορά την ιδέα του περί Αρίας Φυλής, εκεί που ο Αϊνστάιν τελειοποίησε τη θεωρία της σχετικότητας, εκεί που η Κατίνα Παξινού πήρε το Όσκαρ για την Πιλάρ και που ο Αριστοφάνης παρουσίασε τους «Αχαρνής» ή τις «Νεφέλες», σε κάποιο διαγωνισμό τραγωδίας, στο «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα, όταν έφθασαν οι πρώτοι κάτοικοι στο χωριό σου ή όταν για πρώτη φορά πάτησε ανθρώπινο πόδι στην Ελλάδα.

Και, φυσικά, υπάρχουν τα σπορ. Κάτι που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Ο υπογράφων θα διάλεγε τουλάχιστον τις μισές στιγμές να βρίσκεται κάπου που συνέβη κάτι αθλητικό. Να μία δεκάδα.

-Μπροστά στο τρακάρισμα του Σένα στην Ίμολα, το 1994.

-Όταν ο Ρούλον Γκάρνερ νίκησε τον Αλεξάντερ Καρέλιν στο Σίδνεϊ, το 2000.

-Στο Βραζιλία-Ουρουγουάη 1-2, το 1950.

-Στην πέμπτη παρτίδα του Μπόμπι Φίσερ με τον Μπόρις Σπάσκι, στην Ισλανδία το 1972. 

-Στο κάρφωμα του Λορέντζο Τσαρλς, που έδωσε το κολεγιακό πρωτάθλημα στο Νορθ Καρολάινα Στέιτ στον τελικό του 1983, με το Χιούστον.

-Στην Ιντιανάπολη το 2002, όταν η Αργεντινή νίκησε τους Αμερικανούς στο μπάσκετ για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

-Στο Αγγλία-Ουγγαρία 3-6, στο Γουέμπλεϊ, το 1953.

-Στον ημιτελικό του πόλο Ανδρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956, Ουγγαρία-Σοβιετική Ένωση 4-0.

-Στο Αλί-Φόρμαν στο Ζαΐρ, το 1974.

-Στο σουτ του Κρίστιαν Λέτνερ με το Κεντάκι, στον «προημιτελικό» του κολεγιακού πρωταθλήματος το 1992.



Βεβαίως, τούτη επίσης είναι μία πρόχειρη λίστα, ως είθισται. Αύριο (σε οποιοδήποτε αύριο) θα μπορούσε να είναι κάπως διαφορετική ή εντελώς διαφορετική. Θα μπορούσε να έχει τον ημιτελικό της Μαδρίτης με τα τρίποντα των Σοβιετικών, το καλάθι του Αλεξάντερ Μπέλοφ, τον τελικό του Μουντιάλ του 1970, τα πέντε τελευταία λεπτά του Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπάγερν το 1999, τα 6 γνωστά λεπτά του Λίβερπουλ-Μίλαν, το 2005, τον ημιτελικό του πόλο Ανδρών Ουγγαρία-Γιουγκοσλαβία στο Σίδνεϊ, το 2000, τα δεκάρια της Κομανέτσι στο Μόντρεαλ, το 1976, το άλμα του Μάικ Πάουελ στο Τόκιο, το 1991, τη νίκη του 46χρονου Τζακ Νικλάους στην Αουγκούστα, το 1986, τη νίκη του Τζο Λούις επί του Μαξ Σμέλινγκ στο Μάντισον το 1938. Αλλά σίγουρα θα υπήρχε μία ή δύο στιγμές από το αμερικανικό κολεγιακό πρωτάθλημα μπάσκετ, δηλαδή αυτό που λένε εθνικό πρωτάθλημα. Αν, δηλαδή, γραφόταν μία δεκάδα αθλητικών στιγμών που κάποιος θα ήθελε να βρίσκεται μία φορά την εβδομάδα επί δέκα χρόνια, ίσως να ήθελες, αφού ο καιρός είχε περάσει, να είσαι εκεί όταν ο Μάρκους Πέιτζ έβαλε το τρίποντο με σπάσιμο μέσης για να ισοφαρίσει τον τελικό με το Βιλανόβα και ο Κρις Τζένκινς έγραψε μία για πάντα το όνομά του στους ήρωες του θεσμού, με το τρίποντο με το οποίο ράγισε, για πάντα, τις καρδιές των παικτών και των φίλων του Νορθ Καρολάινα.

Η μνήμη φέρνει στην επιφάνεια τρεις φορές τον Μάικλ Τζόρνταν να κλαίει: μία, όταν οι Σικάγο Μπουλς κατέκτησαν το πρωτάθλημα του 1996. Δεύτερη, όταν μπήκε στο Hall of Fame. Τρίτη, το πρωί της προηγούμενης Τρίτης, 6 Απριλίου, που το Βιλανόβα στέρησε από το Νορθ Καρολάινα τη δυνατότητα παράτασης.



Το εκπαιδευτικό σύστημα στις ΗΠΑ πρέπει να γίνει αποδεκτό ότι οδηγεί στην αγορά εργασίας χωρίς να χρειάζεται πολύς προβληματισμός. Σε ό,τι αφορά τα ομαδικά σπορ και τους αθλητές, οι νόμοι πρέπει να τηρούνται. Γενίκευση είναι ότι, όταν πας στο κολέγιο, απαγορεύεται να αμείβεσαι διότι τότε θεωρείσαι επαγγελματίας. Υπάρχουν λεφτά κάτω από το τραπέζι; Φυσικά. Αν έχουν βγει δυο τρία σκάνδαλα στην επιφάνεια, τότε αυτό σημαίνει ότι στατιστικά είναι αδύνατον να μην έχουν υπάρξει συναλλαγές που να μην έχουν βγει στην επιφάνεια. Ασφαλώς είναι πάρα πολύ σημαντικό να μη συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις, αλλά παρά τη διάσταση της εκπαίδευσης, οι ομάδες είναι πολύ χρήσιμες σε ό,τι αφορά το ακαδημαϊκό πρόγραμμα και την αξία του. Ακόμα και το Ντιουκ, που το μισούν όλοι γιατί δε δίνει υποτροφίες και έχει τον Μάικ Σιζέφσκι στον πάγκο του, ενώ σε αυτό έχουν παίξει ο Κρίστιαν Λέτνερ, ο Τζέι Τζέι Ρέντικ και άλλα παιδιά που τα βλέπεις και θέλεις να τους σπάσεις τα δόντια, την τελευταία τριετία έχει στρατολογήσει παίκτες. Ο ίδιος ο Σιζέφσκι παραδέχθηκε ότι το έκανε με τον Τζαχίλ Όκαφορ. Υπάρχουν προπονητές, όπως είναι ο Τζον Καλιπάρι, που παίζουν πάνω στο γράμμα του νόμου. Δηλαδή στο «1 χρόνος και έγινε». Αυτό, βεβαίως, αναδεικνύει ένα ηθικό ζήτημα, σε ό,τι αφορά το ρόλο που έχουν τα κολέγια και τον κυνισμό με τον οποίο ένα δυνατό πρόγραμμα μπάσκετ αφορίζει τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα του, αλλά, όπως στις περισσότερες περιπτώσεις, εδώ η ηθική συμβαίνει να είναι ηθικολογία, διότι επειδή ο Καλιπάρι παραδέχεται ότι κάνει recruit σε ταλαντούχους μπασκετμπολίστες του λυκείου ώστε να βοηθήσουν για ένα (το πολύ δύο) χρόνο το Κεντάκι πριν γίνουν ντραφτ, δε σημαίνει ότι είναι ο μόνος που το κάνει.

Όπως και να έχει, η March Madness είναι κατακλυσμιαίο αθλητικό σύστημα. Πουθενά αλλού, σε όλα τα σπορ, δεν υπάρχουν 15 μέρες παιχνιδιών που να είναι νοκ άουτ και που οι ομάδες που χάνουν να μη συνεχίζουν. Κάθε παιχνίδι ξεχωριστά έχει την ένταση του τελευταίου ματς της χρονιάς, διότι είναι μία και έξω και δεν πρόκειται για σειρά παιχνιδιών. Και αυτό το σύστημα παίζεται από παιδιά που είναι από 18 έως το πολύ 22 ετών.



Δεν έγκειται, βεβαίως, μόνο εκεί η μοναδικότητα. Η ένταση είναι, σε μερικές περιπτώσεις, αφόρητη. Στις κερκίδες κάθονται γονείς παιδιών και βετεράνοι που δεν θα έκαναν την τιμή στις επαγγελματικές ομάδες τους να βρίσκονται στις κερκίδες για κάποιους τελικούς. Αφήνουν τις δουλειές τους, ωστόσο, για το κολέγιό τους, για να βιώσουν από κοντά τους «Ειδούς του Μαρτίου» και να γίνουν μέρος αυτού του θαύματος. Οι μπάντες των σχολείων παίζουν από τη μία και την άλλη πλευρά, οι μαζορέτες των σχολείων χορεύουν από τη μία και την άλλη πλευρά, φοιτητές κάνουν τελετές στην κερκίδα που συγκρίνονται μόνο με το χορό των Νεοζηλανδών. Για κάθε έναν από τους γονείς και τα παιδιά που βρίσκονται στην κερκίδα, είναι μία ανεπανάληπτη εμπειρία, για αυτό και η ομοσπονδία των κολεγίων κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει την παράδοση: έπρεπε να φθάσει το 1986 για να μπει χρονόμετρο που θα ανάγκαζε τις ομάδες να κάνουν επιθέσεις έχοντας στο νου τους το ρολόι, αλλά η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί πολύ από τότε: στα 35 δευτερόλεπτα παραμένει το ρολόι, με δύο εικοσάλεπτα και τον κανονισμό των μίας συν μία βολής ακόμα να υφίσταται. Ακόμα και στο κολεγιακό πρωτάθλημα γυναικών- στο οποίο την τελευταία τετραετία κυριαρχεί το Κονέκτικατ του Τζιν Οριέμα, με τελευταίο θρύλο την Μπριάνα Στούαρτ, το οποίο UConn φέτος κατέκτησε το πρωτάθλημα με ρεκόρ 40-0 και συνολικό μέσο όρο διαφοράς τους 39,5 πόντους!- είναι τέσσερα τα δεκάλεπτα. Συν ότι τα τάιμ άουτ μπορεί να κρατήσουν 5 λεπτά, διότι μέσα σε αυτά υπάρχει η λογική ότι γίνεται μάθημα από τον προπονητή και όχι ότι δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στην τακτική.


Για αυτό και όταν φθάνει να κρίνεται σε ένα σουτ από τα 7,5 μέτρα ο τίτλος, μετά από τουλάχιστον τρεις ντουζίνες νοκ άουτ παιχνίδια, είναι μεγαλειώδες. Το τελευταίο μπάζερ, πλην εκείνου του Τζένκινς, ήταν του Μάριο Τσάλμερς, όταν το Κάνσας απλώς ισοφάρισε την κανονική διάρκεια του παιχνιδιού με το Μέμφις. Το τελευταίο μπάζερ που δεν μπήκε ήταν αυτό του Γκόρνταν Χέιγουορντ του Μπάτλερ με το Ντιουκ το 2010. Το Μπάτλερ είναι η αγαπημένη ιστορία μου. Ένα κολέγιο στυλ Πρίνστον, Χάρβαρντ, με πρότυπο εκπαιδευτικό πρόγραμμα αλλά β’ κατηγορίας σε ό,τι αφορά τον αθλητισμό, έφθασε δύο διαδοχικές φορές σε τελικό εθνικού πρωταθλήματος. Σε κανένα άλλο αθλητικό event δεν εμφανίζεται τόσο απροκάλυπτα το νόημα της φράσης «τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα» με τον τρόπο που το κάνει στο κολεγιακό (εθνικό) πρωτάθλημα μπάσκετ των ΗΠΑ. 
Η πρώτη έξαρση της άνοιξης Η πρώτη έξαρση της άνοιξης Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:23 PM Rating: 5
Powered by Blogger.