Η ωραιότερη μέρα του χρόνου



Η επιστήμη δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις σε ένα καφενείο. Ή σε ένα διάλογο που καταλήγει σε θρησκευτική διαμάχη για την ύπαρξη του Θεού. Δηλαδή, η επιστήμη δεν λέει «ο Θεός δεν υπάρχει». Λέει, «από όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα, δεν έχει προκύψει η ύπαρξη Θεού».
Αυτές οι δύο προτάσεις γίνεται να αναλυθούν ως εξής: πρώτον, ότι όλο το απόφθεγμα περί της προς το παρόν μη ύπαρξης του Θεού είναι περιορισμένης εμβέλειας γνώσης, έστω κι αν αυτή ισχύει στο τελευταίο στάδιο των δεδομένων για το σύμπαν. Δεύτερον, ότι με τα μέχρι τώρα δεδομένα, ο Θεός είναι ένα πλάσμα που υπάρχει μόνο στη φαντασία. Τι θα γίνει από εδώ και στο εξής; Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε.
Γενικώς οι επιστήμες έγιναν επιστήμες για ένα και μόνο λόγο: για να σταματήσει να υπάρχει αυθεντία. Να μην μπορεί κάποιος να λέει ό,τι του κατεβαίνει στο κεφάλι ή ό,τι ο ίδιος έχει δουλέψει, έστω, χωρίς να υπάρχουν αμφιβολίες για αυτό. Στην περίπτωση, παραδείγματος χάρη, του Αριστοτέλη, έπρεπε να περάσουν 1.500 χρόνια για να αποδειχθεί ότι η Γη είναι εκείνη που περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο και όχι το αντίθετο, όπως το γνωρίζουμε. Και μάλιστα ο Κοπέρνικος, στο «χρυσό» βενετικό 15ο αιώνα, έπρεπε να δώσει τη δική του μάχη και να μαζέψει τις χίλιες μύριες αποδείξεις για να μπορέσει να δώσει στον κόσμο το αποτέλεσμα της εργασίας του. Αυτό συνέβαινε, ασφαλώς, διότι η Εκκλησία δεν θα το άφηνε να περάσει ανώδυνα. Ξέρετε γιατί; Διότι η Εκκλησία δεν αντέχει καμία ιδέα που μπορεί να κλονίσει τον κόσμο. Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι οι περίπου επιστήμονες ή κάποιοι που εντρύφησαν στις επιστήμες ως έννοια είναι άθεοι. Το πρόβλημα με την Εκκλησία είναι η έλλειψη ανοχής, κυρίως επειδή δεν μπορεί να ρισκάρει να «μολύνει» η αμφιβολία το μυαλό των πιστών. Η βάση της κίνησής της είναι η άνευ όρων παραδοχή της κατάστασης. Και ασφαλώς ο στόχος αυτής της κίνησης είναι η άνευ όρων παραδοχή της οποιασδήποτε κατάστασης.

Τώρα, κοιτάξτε να δείτε τι συμβαίνει: εκείνος που είναι δογματικός μέσα του είναι, ταυτοχρόνως και πιο ενοχικός, διότι η σκέψη του δεν έχει εξασκηθεί και εξαϋλώνεται σε τύψεις. Αυτές οι ενοχές, όσο αθώες κι αν φαίνονται ως πρωτογενές… άυλο, είναι το πρώτο συστατικό της βίας. Ο πρώτος αριθμός του αθροίσματος που δυναμιτίζει τον αρνητισμό, που σε οδηγεί σε παρόμοιους συνοδοιπόρους και που σε κάνει μέρος μίας μάζας άνομης. Η πρώτη επίθεση στο δογματισμό δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα, διότι παρά το γεγονός ότι τα κενά στην πίστη είναι οφθαλμοφανή, δεν μπορείς παρά να κλονιστείς με την ιδέα ότι απειλείται να μετακινηθεί κάτι βαθιά ριζωμένο μέσα σου. Η υιοθέτηση μίας επιθετικής άμυνας είναι μία πολύ καλή ιδέα, κυρίως διότι στη ροή ο εγωισμός παίζει τον προφανή ρόλο. Και ασφαλώς η προετοιμασία για την επόμενη φορά που θα πρέπει να το υποστείς, δημιουργεί ένα ανεξέλεγκτο μίσος χωρίς σαφή αποδέκτη. Τούτο προκύπτει στα τελευταία στάδια της εξάρτησης από την πίστη, ωστόσο σχεδόν αυτομάτως βρίσκεσαι σε μία φάση άμυνας, απρόθυμος να συζητήσεις για αυτό που πιστεύεις.

Για αυτό και όταν κάποιος άθεος, ας τον πούμε, λέει σε κάποιο θρήσκο ότι «ο Θεός δεν υπάρχει», ο θρήσκος ποτέ δεν τον ρωτάει γιατί. Ο θρήσκος βρίσκεται πάντα να υπερασπίζεται την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο Θεός υπάρχει απέναντι σε κάποιον άθεο. Ο άθεος δεν δίνει λογαριασμό, διότι ουδείς τον ρωτάει για ποιο λόγο θεωρεί ότι δεν υπάρχει Θεός.

Δεν ξέρω ποιος φταίει για αυτό: οι ιστορίες με τα τεράστια κενά που μας μαθαίνουν, το γεγονός ότι προσπαθούμε να προσλάβουμε τον Θεό ως οντότητα και όχι ως πνεύμα, ως ένα εμφύσημα η οποία έφτιαξε τον κόσμο; Ότι μπαίνει σε κουτιά και άρα όταν συζητάμε για την ύπαρξή του συζητάμε απλώς και μόνο για την ύπαρξη του Θεού της χριστιανικής ορθοδοξίας; Δεν μπορεί να διατυπωθεί με σιγουριά η απάντηση, όπως και να έχει όμως, τέτοιες συζητήσεις είναι ύμνος στην ανθρώπινη ηλιθιότητα. Για κάθε θρήσκο που πιστεύει χωρίς να ερευνήσει έστω και ελάχιστα τα κενά στην πιο παλιά ιστορία της μονοθεΐας, υπάρχει ένας άθεος που υπερασπίζεται τη μη ύπαρξη του Θεού ακριβώς με αυτά τα κενά, με τον κρίνο ας πούμε, ο οποίος μπορεί, στο μεσοδιάστημα της Παλαιάς με την Καινή Διαθήκη, δηλαδή 76 βιβλίων, να μην είναι απλώς μία εγγεγραμένη ιστορία. Η Παναγία μπορεί να αποπλανήθηκε και ένας τύπος ερωτευμένος μαζί της από τότε που ήταν παιδιά στη γειτονιά να δέχθηκε να γίνει ο σύζυγός της, χωρίς πολλά πολλά. Και επειδή το παιδί βγήκε όπως βγήκε, η ιστορία να έπρεπε να καλυφθεί με αυτό τον τρόπο.


Είτε, λοιπόν, έχεις πεποίθηση ή γνώμη για το πώς προέκυψε ο κόσμος και το ανθρώπινο είδος, είτε απλώς απολαμβάνεις τη ζωή, η ύπαρξη του Ιησού Χριστού δεν φαίνεται ότι έχει και μεγάλη σχέση με την ύπαρξη του Θεού. Ο Ιησούς δεν ήταν ο πρώτος φιλόσοφος, αλλά ήταν μοναδικός στο είδος του: η αγάπη πριν διακρινόταν μόνο στους πολέμους, όταν σταματούσαν για να ταφούν οι νεκροί. Η αγάπη για τον συνάνθρωπο, η οποία είναι η βάση του χριστιανισμού. Ο Χριστός έμοιαζε στην εποχή του με ένα γραφικό τύπο με τρομακτικές ικανότητες, όπως ήταν και ο Μοχάντας Γκάντι στη σκιά της βρετανικής αυτοκρατορίας, ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο Τσε Γκεβάρα και ο Δαλάι Λάμα. Εξεγέρθηκε όταν διαπίστωσε την υποκρισία που επικρατούσε στον οίκο του Θεού και συγχώρεσε την πόρνη. Ας μη μεταβεί κάποιος στα θαύματα, αλλά ας παραμείνει στην πολιτική ουσία: ο Χριστός έκανε την πρώτη πορεία του κόσμου σε μία εκκλησία και είπε στη Μαρία τη Μαγδαληνή, από μένα είσαι συγχωρεμένη. Δεν αποδεικνύεται από κάπου- και με βάση την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους- ότι ήταν πράγματι ο γιος του Θεού. Και όταν τον φώναξε στο σταυρό «πατέρα», ίσως συνέβη για το λόγο ότι από πολύ νωρίς είχε εναρμονιστεί με την ιδέα του κόσμου. Το ίδιο φαίνεται ότι συνέβη όταν είπε, «συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν». Δεν ξέρω αν είναι βλασφημία, αλλά όταν είσαι στο σταυρό δεν είναι τρελό να κοιτάζεις τον ουρανό και να ψελλίζεις κάτι τέτοιο, ειδικά αν οι ιδέες σου για τον κόσμο έχουν ευοδωθεί ως σημαντικές από ένα σύνολο ανθρώπων.

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η ωραιότερη μέρα του χρόνου. Αν την προσέξεις, νιώθεις τη μικρότητά σου μπροστά στο σύμπαν και αυτό είναι εξ ορισμού κατανυκτικό. Σε ωθεί να περάσεις στη σιωπή το μεγαλύτερο μέρος της, διότι είναι αποτρόπαιο να σταυρώνεται κάποιος που κήρυξε την πανανθρώπινη αγάπη. Που κατάλαβε πώς κάτι τόσο απλό είναι και το πιο δύσκολο που μπορείς να κάνεις, να μείνεις εκεί παρά τις αντιξοότητες, να αποδεσμευτείς από τα εμπορικά ένστικτά σου και να μην περιμένεις το λαβείν να κάνει παρέα στο δούναι σου. Σου δείχνει πόσο μικρός είσαι μπροστά στο θαύμα της γέννησης και του κόσμου, επειδή όλη η συλλογιστική της πορείας του ήταν ένας αγώνας για να πειστούν οι άνθρωποι ότι δεν περιέχει ανταγωνισμό η κάθε πράξη. Και φυσικά, είναι μία μέρα πένθους για το γεγονός ότι πέθανε ένας σπουδαίος άνθρωπος.

Και αυτή η ιστορία κρατάει ένα επταήμερο, το οποίο ξεκινά Δευτέρα και τελειώνει Κυριακή. Λίγες μέρες μετά, ο κόσμος βρίσκει τα πατήματά του. Όταν πέθανε ο Χριστός, ξεκίνησαν πόλεμοι. Όταν ο Γκάντι έδιωξε τους Βρετανούς από την Ινδία, ξεκίνησαν πόλεμοι. Όταν ο Γκεβάρα πέθανε, ο Ψυχρός Πόλεμος συνεχίστηκε. Όποτε οι Έλληνες απελευθερώνονταν, σε κάθε γαμημένη περίπτωση, γινόταν εμφύλιος πόλεμος.

Ό,τι μαθαίνουμε είναι να τιμάμε πανανθρώπινα τις επετείους και τις επόμενες μέρες να προσπαθούμε να επιβιώσουν τα συμφέροντά μας εις βάρος των άλλων ανθρώπων. Απαξάπαντες.

Αγαπάτε αλλήλους. Απλώς, αγαπάτε τα κορίτσια λίγο περισσότερο. 
Η ωραιότερη μέρα του χρόνου Η ωραιότερη μέρα του χρόνου Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 2:00 PM Rating: 5
Powered by Blogger.