Τέσσερις αιώνες ψίθυροι στ’ αυτί σου


Η ιστορία ξεκινάει κάπου στην Ιταλία. Στην Βερόνα μάλλον. Ή στη Βενετία. Ή πιο βόρεια. Στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Ακόμη πιο βόρεια. Στα βουνά της Σκωτίας. Η τοποθεσία μάλλον δεν είχε και μεγάλη σημασία, αφού ο Άνθρωπος ήταν πάντοτε το σημείο αναφοράς για τον Ουίλλιαμ. Φάρος του ήταν τα πάθη του Γένους μας. Λαγνεία, Έρωτας, Εξουσία. Δολοπλοκία και Ανηθικότητα. Φιλαργυρία. Αχαριστία και Απάτη. Και Έρωτας.

Αυτό μάλλον το ξαναείπαμε. Όχι όμως κατά λάθος. Διότι στην πραγματικότητα ο μικρός φτερωτός θεός είχε περίοπτη θέση στην καρδιά και στον νου του Ουίλλιαμ. Από μόνος μου θα πω, πως εκείνος πίστευε ότι ο έρωτας είναι η πηγή όλων των δεινών. Το κουτί της Πανδώρας.

Τούτη τη στιγμή, ο Κένεθ Μπράνα, συγνώμη, ο σερ Κένεθ Μπράνα λογίζεται ως ο τελειότερος Άμλετ. Σκέψου λίγο. Σ’ αυτά τα 400 χρόνια, υπάρχει μεταξύ μας ένας θνητός ο οποίος έφτασε στην υποκριτική θέωση: Στην πλήρη συναισθηματική αποτύπωση του σκληρότερου μονόλογου της σύγχρονης λογοτεχνίας. Μίας εξομολόγησης του ίδιου του Ανθρώπου απέναντι στην μεγαλειότητα του σύμπαντος. Μία παραδοχή της απόλυτης ήττας. Ο ρεαλισμός, η υπόκλιση, η ταπείνωση μπροστά στο Μεγάλο, το Απέραντο. Μία προσευχή που ξεπερνά ακόμη και το ύψος του χριστιανικού Θεού, του λαοφιλέστερου ανώτερου όντος στο γνωστό σύμπαν.

Ο Ουίλλιαμ βέβαια δεν σταματά, ούτε αρχίζει εκεί. Όσο ταπεινός κι αν είναι ο Άνθρωπος παραμένει άξιος μελέτης, κατακρεούργησης πάνω στο χειρουργικό πάγκο. Έχει άλλωστε μπόλικο δρόμο μπροστά του ο ερευνητής. Πρέπει να πετάξει και να ξεπετάξει όλα τα άχρηστα όργανα. Ακόμη κι αν ο Σάιλοκ τα κοστολογούσε με χρυσάφι σε συνάρτηση με το βάρος της σάρκας. Ο Ουίλλιαμ ένιωθε μέσα του πως έπρεπε να φτάσει στην καρδιά. Ασχέτως αν οι νευρώνες του μυαλού είναι πυκνοί και αδιαπέραστοι, όπως οι σκέψεις, οι επιθυμίες και τα ανεκπλήρωτα θέλω.

Καρδιά, δεν χρειάζεται να το πω εγώ, δεν σημαίνει μόνο Αγάπη. Σημαίνει και το αντίθετο. Σημαίνει Εκδίκηση και Απόγνωση του Δανού πρίγκηπα. Σημαίνει Καχυποψία του Μαυριτανού αξιωματικού. Σημαίνει Αφέλεια της μικρής Βερονέζας ευγενούς. Σημαίνει Ματαιοδοξία και Πείσμα του Εβραίου εμπόρου.Σημαίνει Φιλοδοξία του Σκοτσέζου στρατηγού. Σημαίνει Αυταρχισμός του Άγγλου βασιλιά.

Άθελά του ο Ουίλλιαμ μεταλαμπάδευσε το αρχαίο δράμα στις μέρες μας. Πετάχτηκε στη μέση της Ιστορίας για ν’ αφήσει ένα ακόμη στίγμα. Ένα καρφί στη σανίδα, στον χάρακα της Αρχής και του Τέλους, αγκαλιασμένο από το λυρικό νήμα της Ανθρώπινης ύπαρξης. Μία Αριάδνη που προσφέρει τον μίτο, ένα κακομαθημένο παιδί που τραβά το μανίκι του πολυάσχολου με το Τίποτα «Εγώ» και ρωτά απαντώντας σε όλα όσα αναρρωτήθηκες, όταν το μυαλό σου πνιγόταν από την υπερδιέγερση της Αθωότητας.

Ο Ουίλλιαμ δεν είναι μαζί μας, αυτοπροσώπως, εδώ και περίπου 400 χρόνια. Ακριβώς 400 χρόνια, αν οι μετρήσεις των αστεριών και των φεγγαριών είναι σωστές. Σε αυτούς τους αιώνες ο Άνθρωπος εξακολουθεί να βασανίζεται από τα ίδια ερωτήματα. Γελά με τις ίδιες παρεξηγήσεις, κλαίει με τα ίδια δράματα, οργίζεται με τα ίδια πάθη, μαγεύεται με τα ίδια ξόρκια. Διόλου ενθαρρυντικό για τον Πλανήτη. Είναι όμως Ανθρώπινο. Μία κουβέντα με το υπερπέραν ίσως Τώρα ν’ άνοιξε. Όποιος μπλέξει, ας πιάσει την άκρη του νήματος. Θα αισθανθεί. Θα νιώσει. Εξάλλου, ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ είναι εδώ. Είναι μέσα μας. Κρυμμένος.

Στο ρόλο του properman

ο Σπύρος Δαρσινός
Τέσσερις αιώνες ψίθυροι στ’ αυτί σου Τέσσερις αιώνες ψίθυροι στ’ αυτί σου Reviewed by Proper Man on 2:00 PM Rating: 5
Powered by Blogger.