Τα ταξί σού αλλάζουν τη ζωή (όταν λείπουν)



Η Πέμπτη ήταν μία πολύ ωραία μέρα.


Εξαρχής ο χαρακτηρισμός δεν γίνεται να στέκει. Το διάστημα μίας μέρας μεταλλάσσεται σε βαθμό που δεν είσαι σίγουρος για τα συναισθήματα που σου αφήνει, αν μπαίνεις στον κόπο να το ψάξεις. Και φυσικά, να ξυπνάς κάθε πρωί και να ευχαριστείς το Θεό που είσαι ζωντανός, ακούγεται θρησκευτικό. Εξ ορισμού είναι ευχάριστο να αναγνωρίζεις στον εαυτό σου μία συνέχεια καθημερινά και δεν πρόκειται για αλαζονεία να μη δηλώνεις ευχαριστημένος για την ύπαρξή σου. Όπως λέει και ο Άλαν Άλντα σε ένα από τα επεισόδια του «Horace and Pete», «ο ρατσισμός κοπέλα μου δεν έγκειται σε αυτά που λες, αλλά σε αυτά που κάνεις».

Η Πέμπτη ήταν πολύ ωραία μέρα, διότι σίγουρα είχε κάτι από τον ορισμό της ωραίας μέρας. Υπήρχαν κάποιοι που έχασαν τους ανθρώπους τους και αυτό κάνει τη μέρα τη χειρότερη της ζωής τους. Μία καταπληκτική, συγκλονιστική μέρα στον κόσμο θα ήταν μία χωρίς θάνατο, η μόνη κατάσταση που, όσο κι αν έχει ποινικοποιηθεί εκ των ενόντων, φαίνεται ότι είναι δυσάρεστη από τη φύση της. Άνθρωποι που εξαφανίζονται και που δεν αντιδρούν ξανά; Είναι ένα δυστύχημα. Ωστόσο στις κοινωνίες αυτό πολλαπλασιάστηκε, υπό την έννοια ότι οι άνθρωποι έφτιαξαν τα σπίτια για να διαμένουν σε αυτά, αλλά όχι μόνοι τους. Πήραν και τους δικούς τους ανθρώπους, αυτούς με τους οποίους προϋπήρχαν ή εκείνους που βρήκαν στη διαδρομή. Και όλοι μαζί έγιναν πάσσαλοι στα σπίτια,  έγιναν, με την παρουσία τους, εκείνοι που τα κρατούσαν στέρεα. Μόνο η παρουσία φθάνει ώστε να δημιουργηθεί το απαραίτητο συναισθηματικό υπόβαθρο για να γίνει η απώλεια δυσβάσταχτη και, έπειτα, να συνεχιστεί η ζωή.

Ο ορισμός της πολύ ωραίας μέρας στην Αθήνα, αν εξαιρεθεί οποιοδήποτε δεδομένο φέρνει η έλλειψη της ανθρώπινης ύπαρξης ή η ημιτέλειά της, είναι να μην υπάρχουν ταξί στους δρόμους. Ο υπογράφων ουδέποτε υπήρξε, όχι απλώς επιτομή αλλά καν, φίλος της συνέπειας. Ο υπογράφων μετράει το λεπτό με 77 δευτερόλεπτα- σύμφωνα με μία έρευνα- και αυτό σημαίνει ότι όποτε είναι στην ώρα του σε ένα ραντεβού, το ίδιο το γεγονός αποτελεί εξαίρεση και ουδόλως κανόνας. Κυκλοφορεί στους δρόμους τσακισμένος, με μία τάση να βιάζεται σχεδόν πάντα, να οδηγεί στην κόψη του ξυραφιού για να προλάβει. Η εξέλιξη των γεγονότων και η αντίδραση των άλλων τον καθιστά υπεύθυνο, ειδικά όταν η ώρα έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, διότι συνήθως η ώρα έχει παρέλθει ή παίζει με τα λεπτά, αντί να έχει ήδη βρει, παρά τις τόσες αντιξοότητες και το μερικό αυτομαστίγωμα στην αυτοκριτική, τη μηχανική κίνηση για να μη χρειάζεται να αγχώνεται αυτό το μικρό χρονικό διάστημα που βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητο, το οποίο ασφαλώς και υπάγεται στη θεωρία της ειδικής σχετικότητας του Αϊνστάιν, διότι, ας το ομολογήσουμε, όταν ο χώρος είναι μικρότερος και ο χρόνος έχει παρέλθει, η θεωρία πρέπει να είναι ειδική.

Όμως, φίλε ταρίφα, δεν είναι όλες οι μέρες έτσι. Υπάρχουν μέρες που η συνέπεια θα μπορούσε να είναι εφικτή από μόνη της, αν δεν αθροίζονταν τα 3-4 δευτερόλεπτα που ψωλάρεις στο φανάρι (έτσι γράφεται Εύα), το γεγονός ότι κλείνεις από μόνος σου μία λωρίδα χωρίς να θεωρείς αναγκαίο να πατήσεις το αλάρμ και όλα αυτά που κάνουν τους ανθρώπους να μην μπορούν να σε αντέξουν. Και τα οποία έχουν επαναληφθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Ο ταρίφας δεν είναι άνθρωπος, είναι θεσμός. Το ταξί μοιάζει με ένα ζωντανό οργανισμό που ενεργεί αυτοβούλως. Πολλές φορές οι προσδοκίες που έχεις από το πρόσωπο που οδηγεί το ταξί δεν δικαιώνονται, αλλά υπάρχουν και κάποιες που ο ταξιτζής είναι ένας άνθρωπος το πρόσωπο του οποίου θεωρείς ικανό να επιδοθεί σε ένα σωρό από ατοπήματα, από εκείνα που εκνευρίζουν τους απλούς πολίτες. Ουδείς σε εξαναγκάζει, ασφαλώς, στις κάφρικες συμπεριφορές σου. Νευριάζεις και για αυτό προβαίνεις σε αυτές. Το «νευριάζω» είναι ένα ρήμα ενεργητικό και αυτό απευθείας δείχνει ότι δεν μπορεί να στο κάνει κάποιος. Οπότε η ερώτηση «γιατί με νευριάζεις;», είναι λάθος. Στην καλύτερη περίπτωση, κάποιος σε κάνει να νευριάσεις. Και αυτή είναι η χειρότερη περίπτωση, διότι εσύ νευριάζεις, άρα είναι δικό σου το σφάλμα. Αν δεν ήθελες, δε θα νευρίαζες. Η οποιαδήποτε ενοχή του άλλου για το γεγονός ότι σε κάνει να νευριάζεις είναι έμμεση. Η αμεσότητα αφορά σε εσένα, που επιδίδεσαι στη μετουσίωση ενός συναισθήματος το οποίο θα μπορούσες να αποφύγεις.



Και μετά έρχεται η Πέμπτη, μία μέρα που οι ταρίφες έκαναν απεργία. Ασφαλώς για κάποιους ανθρώπους αυτή η εξέλιξη δημιούργησε προβληματισμό και πρόβλημα, καθώς τα ταξί είναι απαραίτητα για να πάνε στη δουλειά τους: όμως μπορούσες να κοιτάζεις το δρόμο, σαν να τον έβλεπες για πρώτη φορά. Χόρταινε το μάτι. Πήγαινες και πήγαινες και πήγαινες και ήταν σαν να οδηγούσες σε έναν αυτοκινητόδρομο στον αμερικανικό νότο, ένα μεγάλο ταξίδι. Υπήρχε ευγένεια, λες και ήταν το μόνο που χρειαζόταν, η απουσία των κίτρινων αυτοκινήτων, για να εντοπίσουμε ξανά την ευαισθησία στους άλλους οδηγούς. Έχω τύχει νύχτα, τρίτο αυτοκίνητο στην 3ης Σεπτεμβρίου και δύο ταξί έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μποτιλιάρισμα λεπτού, αφού το ένα θέλει να στρίψει εκεί που θέλει να στρίψει και το άλλο, το δεύτερο ευνοείται από τον κοκ, αλλά το πρώτο είναι ανυποχώρητο. Είναι από εκείνες τις στιγμές που περιμένεις από τον άλλο να κάνει την κίνηση, ο άλλος περιμένει από σένα και μόλις βλέπεις αδράνεια, κάνεις την κίνηση ακριβώς τη στιγμή που την κάνει ο άλλος. Ελάτε, μιλήστε για πίεση. Μιλήστε για αμηχανία.

Μία από τις αγαπημένες φαντασιώσεις μου είναι η Ιρίνα Σάικ και η Κέιτ Άπτον να τρώνε χάμπουργκερ ιφ γιου νόου γουότ άι μιν να πάω δίπλα σε έναν ταξιτζή, να τον κοιτάξω και χαμογελώντας να του πω: «Είστε το μίασμα της κοινωνίας, η ντροπή της και φταίτε για όλα τα δεινά. Αγαπιόμαστε πολύ περισσότερο μεταξύ μας χωρίς εσάς, έστω και αν αυτό θα κρατήσει λίγο διότι πάντα, ΠΑΝΤΑ, πρέπει να βρίσκουμε κάποιον για να μισούμε. Τώρα, πες μου τι στ’ αλήθεια έγινε με τη Μικρασιατική Καταστροφή». 
Τα ταξί σού αλλάζουν τη ζωή (όταν λείπουν) Τα ταξί σού αλλάζουν τη ζωή (όταν λείπουν) Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:34 PM Rating: 5
Powered by Blogger.