Πολεμικό μοτίβο παγιωμένης κατάστασης


Η κατάσταση της κιναισθησίας είναι γενικώς άγνωστη στον άνθρωπο. Η επίγνωση ότι έχει σώμα και τι μπορεί αυτό να κάνει, τα όργανά του. Κάποιοι, ελάχιστοι, γεννιούνται με αυτό το ταλέντο, της κίνησης. Το σώμα τους μπορεί να ξεκλειδώσει χημικούς όρους και να τους πάει παντού, ένα απλωμένο άκρο μπορεί να είναι ο κωδικός ενός κιβωτίου που κρύβει μέσα του τον χάρτη του κινητικού θησαυρού.

Η χάρη της μπαλαρίνας και του μπαλετίστα υπάρχει λόγω της διαπίστωσης ότι το σώμα αντιδρά εναρμονισμένο σε κάθε ήχο, χωρίς η κίνηση να χαλάει την ακουστική ρότα. Ωστόσο η κιναισθησία δεν είναι μία ικανότητα με την οποία γεννιέσαι απαραιτήτως. Μπορεί και να την αποκτήσεις, εφόσον εργάζεσαι σε αυτό το κομμάτι. Γενικώς, είναι πολύ καλόβολο να ισχυριζόμαστε ότι υπάρχουν καταστάσεις οι οποίες προκύπτουν εκ γεννησιμιού, παρ’ όλα αυτά ο αντίλογος, ότι είναι πιθανό ό,τι δεν φυτεύθηκε να αποκτηθεί, είναι πάντα δυνατός, αν και όχι αποδεκτός. Το να έχεις κάνει κάποια στιγμή στο παρελθόν το σωστό πράγμα και αυτή η στιγμή να έχει παρέλθει τελειώς, αφού έπρεπε να γίνει τότε και μόνο τότε (ή, έστω, ένα διάστημα το οποίο πέρασες στην άγνοια), μοιάζει κάπως με το να είναι ζήτημα της Γένεσης.

Ωστόσο, η κιναισθησία είναι άγνωστο μέρος στους περισσότερους ανθρώπους. Δεν έχουν κατοικήσει ποτέ εκεί. Και δεν νιώθουν άσχημα για αυτό. Το καλλιτεχνικό πατινάζ, η ρυθμική γυμναστική, η ενόργανη, σε κάποιες περιπτώσεις, η συγχρονισμένη κολύμβηση, είναι στιγμιότυπα που ενώ γεμίζουν το βλέμμα μας, υποστηρίζοντας την ιδέα περί ευμετάβλητου χώρου μέσα από την οντότητα ή τις οντότητες που προσπαθούν, αφού έχουν συγχρωτιστεί, να συγχρονιστούν, προσπερνώνται ως μία μικρή πιθανότητα πραγμάτωσης του ανοίκειου μέσα στο μεγάλο κόσμο.

Η κιναισθησία θα ήταν μια κάποια λύση για την πραγματικότητά μας, αν δεν ήταν τόσο σπάνια. Οι εικόνες που λαμβάνουμε, αποδεχόμαστε και, έπειτα, περιμένουμε. Αυτό που έχουμε συνηθίσει, είναι η πάλη. Το τρέξιμο, η άγαρμπη κίνηση προς τα μπροστά. Χρειάζονται δύναμη ή, πιο επιβλητικά, σθένος, κουράγιο, θέληση ή, πιο επιβλητικά, επιθυμία. Χρειάζονται ταχύτητα, υπερκέρασμα εμποδίων, πυγμή. Η μετατροπή όλων αυτών των χρηστικών καταστάσεων σε ήχο θα έβγαζαν στην ούγια ένα πολεμικό εμβατήριο. Και στα ομαδικά σπορ, βεβαίως, το συγκεκριμενο πολεμικό εμβατήριο ακούγεται πιο έντονα, διότι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ο αντίπαλός σου βρίσκεται κατά μέτωπο.

Οπότε η αρμονία της κίνησης, ένα φτερό που πετάει, σαν ρόλος σε ταινία του Τζουζέπε Τορνατόρε, τρώγεται από τη μαρμάγκα στην περίπτωση που δεν συνδυάζεται με τη δύναμη. Διότι η απήχηση που έχουν τα ομαδικά σπορ και κυρίως το ποδόσφαιρο, στον κόσμο, είναι πολύ πιο δυνατή από το άγνωστο της ομορφιάς. Όχι επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε τις τεράστιες διαφορές που υπάρχουν στην αντικειμενική ποιότητα- το ένα είναι φυσική, το άλλο είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να δημιουργήσει κοινωνία μέσα στις κοινωνίες- αλλά διότι η διάρκεια είναι που προδίδει. Ένα σημαντικό παιχνίδι ποδοσφαίρου, με το κατάλληλο διακύβευμα, δίνει στην αδρεναλίνη σου το κίνητρο που χρειάζεται ώστε διαρκώς να ρέει, ώστε η απόλαυση να έρχεται μέσα από την αγωνία. Η απόλαυση της τρύφηλης θέασης ασφαλώς δεν μπορεί να διαρκέσει για τόσο πολλή ώρα. Όπως στο σεξ, κάποια στιγμή έρχεται ο οργασμός που το διακόπτει, όσο ωραίο και να είναι. Και ενώ το λάθος σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι είναι η συνέπεια και η συνέχεια της δράσης στο πεδίο της μάχης, το παραπανίσιο βήμα μίας γυμνάστριας είναι μία μουτζούρα που πραγματικά, αφού η θέασή σου σε καθιστά μέλος μίας αισθησιακής ελίτ στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επί παραδείγματι- η παρομοίωση αφορά στη φράουλα, διότι έτσι έχει συνδεθεί στο μυαλό του γράφοντος- σε ενοχλεί πραγματικά.

Τώρα, τα ομαδικά σπορ έχουν ονόματα. Πριν καν φθάσουμε στην προσωποποίηση, τα ονόματα αφορούν στις ομάδες. Και εδώ έρχεται, εκτός από τη ροπή μας, η σκέψη μας. Τι σημαίνουν οι ομάδες, τι συμβολίζουν, αυτόφωτα και έπειτα η μία για την άλλη.


Έτσι, δεν θα ανέμενε κάποιος, η πρόσκληση της ΚΑΕ Παναθηναϊκός στην ΚΑΕ Ολυμπιακός για φιλικά μεταξύ των παιδιών στις ακαδημίες των δύο ομάδων, να γίνει βασικό θέμα στις μεγάλες αθλητικές και μη ιστοσελίδες ή στις εφημερίδες που ο σκοπός που φτιάχθηκαν (ή αυτό που πλάσαραν) ήταν η καταγραφή των σπουδαίων γεγονότων και η απόθεσή τους με τρόπο βοηθητικό προς το κοινωνικό σύνολο.

Η είδηση δεν μπορεί να πει κάποιος ότι πέρασε στα ψιλά. Αλλά δεν έγινε βασικό θέμα. Το βασικό θέμα έχει κάπου μέσα του τη δύναμη του υπερεπείγοντος. Η είδηση παρουσιάστηκε ως σπουδαία κίνηση από την πλευρά του Παναθηναϊκού, αλλά υπερεπείγον δεν υπήρχε. Λες και δεν χρειάζεται, στην κοινωνία μας, να βρούμε διέξοδο από τα προβλήματά μας σβήνοντας την εχθρότητα που υπάρχει για οποιονδήποτε.

Δε με νοιάζει, να πω την αλήθεια, η υστεροβουλία της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, αν υπάρχει. Αυτό που περισσότερο με ενδιαφέρει είναι η έλλειψη προτροπής στην πρόταση που έγινε από την ΚΑΕ Παναθηναϊκός, η οποία έλλειψη είναι ξεκάθαρα μία κίνηση. Αν το σκοτάδι είναι μη φως, τότε η έλλειψη είναι μη δημιουργία. Και δείχνει την αδιαφορία του οποιουδήποτε θεσμού να παίξει ένα ρόλο προς τη σωστή παιδευτική και εκπαιδευτική τροχιά των παιδιών που είτε έχουν μπει προ ολίγου είτε ετοιμάζονται να μπουν στην εφηβεία. Και αν αυτό είναι κάπως αδιάφορο, το πρόβλημα κυρίως αφορά στο γεγονός της βολής που ο καθένας μέσα μας νιώθει ότι έχει, όταν αντιπαθεί ή μισεί το αντίπαλο δέος.

Η παράδοση της όποιας κόντρας ασφαλώς και παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο. Ωστόσο η παραγνώριση της πραγματικότητας δεν είναι βοηθός της παράδοσης, αλλά στην πραγματικότητα παίζει το ρόλο του παπά στην εκκλησία σε ό,τι αφορά την προπαγάνδα, όχι υπέρ του Θεού αλλά, του να κερδίζεις τη ζωή στο καθαρτήριο μέσω της μετάνοιας για τις αμαρτίες, απαραίτητο συστατικό για την οποία είναι η δουλοπρέπεια.

Έτυχε να βιώσω μία θαυμάσια κατάσταση τον περυσινό Μάρτιο, όταν βρέθηκα στον Άλιμο, σε παιχνίδι Παίδων του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό. Ο Κώστας δεν γουστάρει διαφήμιση, οπότε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο δε μου λέει, «γράψτο», αντιθέτως μου λέει, «μην το γράψεις». Έπεισα τον έτερο Κώστα ότι είναι ωραίο να «παίξουμε» μία φωτογραφία που δείχνει τους μικρούς των δύο ομάδων αγκαλιασμένους στο κέντρο της πισίνας και νομίζω ότι ήταν μία εποχή που είχε αναβληθεί το πρωτάθλημα, πάλι λόγω επεισοδίων. Η φωτογραφία έγινε viral και η κινητοποίηση ήταν εντυπωσιακή, από όλες τις ιστοσελίδες. Αλλά και πάλι, δεν υπήρξε η αίσθηση του υπερεπείγοντος. Το υπερεπείγον είναι η απαίτηση της γνώσης ότι η καζούρα και η βία είναι δύο διαφορετικές καταστάσεις και ότι μπορεί η μάζα να είναι υπερπρόσωπη, αλλά παραμένεις άτμητο (άτομο) μέσα σε αυτή, αναλαμβάνοντας την ηθική ευθύνη για την όποια πράξη σου. Σε ποιο έωλο επίπεδο πρέπει να φθάσει η ουσία του αθλητισμού στη χώρα για να κηρυχθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης και πράξεις όπως αυτή να γίνουν διακήρυξη ανεξαρτησίας;

Βιώνεις δημοσιογράφους που έχουν δεχθεί επίθεση από οπαδούς ομάδας με το ρεπορτάζ της οποίας ασχολούνται και να συνεχίζουν τον ανένδοτο. Βλέπεις δημοσιογράφους να βλέπουν δημοσιογράφους που έχουν δεχθεί επίθεση από οπαδούς ομάδας με το ρεπορτάζ της οποίας ασχολούνται και, αντί να χτυπήσουν με δύναμη το χέρι στο τραπέζι και να πουν, «γαμιόλια, τώρα την κάτσατε, θα τα βγάλω όλα», γίνονται συνένοχοι Πιλάτοι. Και υπάρχουν και εκείνοι που έχουν καιρό να κάνουν σεξ και βγάζουν όλη τη λίμπιντό τους στο word, παρατηρώντας, χωρίς έκπληξη, ότι πολλοί έχουν καιρό να γαμήσουν και τη βρίσκουν με τις βρισιές στους «αλλόθρησκους», στους μπήξε και στους δείξε.

Κάθε φορά που κάποιος, έστω κι αν το κάνει για το ονόρε, θα παίξει το ρόλο του ειρηνοποιού, παρατηρείς τις άμυνες ενός συστήματος που στέκεται αμέτοχο απέναντι σε ό,τι ακριβώς θα ήταν επουσιώδες να προσπαθήσει να αλλάξει. Λίγο η όμορφη παράδοση, λίγο το πολεμικό εμβατήριο της παγιωμένης κατάστασης, η ουσία μας γράφει και αναφέρει πόσο όμορφα περνάει κάνοντας παρέα με την καμηλοπάρδαλη και τις τίγρεις, με όντα που δεν κάνουν ιδιαίτερο τρόπο να κρύψουν πόσο αγριεμένα είναι, αλλά όχι για να πουλήσουν: για να ζήσουν.
Πολεμικό μοτίβο παγιωμένης κατάστασης Πολεμικό μοτίβο παγιωμένης κατάστασης Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:04 PM Rating: 5
Powered by Blogger.