Γιάννης Παλαιολόγος: «Το MMA ισορροπεί τέχνες, πολιτισμούς, κουλτούρες και χαρακτήρες»

Συνέντευξη στον Σπύρο Δαρσινό

Η αγκωνιά, η γονατιά, το κλείδωμα. Από πιτσιρικάδες νιώθουμε το απόκοσμο, το σκοτεινό, το τρομακτικό όταν ακούμε ή βλέπουμε μάχες σε ρινγκς, σε κλουβιά. Ίσως και το παράνομο. Ο Γιάννης Παλαιολόγος έρχεται στο properman.gr για να «σπάσει στο ξύλο» τα στερεότυπα. Ο Greek Emperor των ρινγκς του MMA, Έλληνας πρωταθλητής και καταξιωμένος σε διεθνείς αναμετρήσεις πλέον, έρχεται για να σου αποδείει πως αυτό που βλέπεις στην πραγματικότητα εκπέμπει απεριόριστο σεβασμό στην ατομικότητα, την προσπάθεια. Το MMA αποτελεί μία rock ωδή φτιαγμένη από τον ιδρώτα, την αφοσίωση και την ψυχική ισορροπία μέσα στην καθημερινή μάχη με το σώμα του κάθε αθλητή.

Ο «Παλέ» αναλύει την καθημερινότητα ενός αθλητή του MMA, τα συναισθήματα μέσα και έξω από τα ρινγκς, αντιμετωπίζει με ανωτερότητα την προκατάληψη του τύπου «δύο άγριοι τύποι που κοπανιούνται» και σε βάζει να σκεφτείς ξανά και ξανά τους λόγους για τους οποίους δεδομένα κάνεις λάθος (αν είσαι άσχετος) για τον κόσμο των Mixed Martial Arts. Ο Γιάννης Παλαιολόγος απλά εξηγεί το, για τους μυημένους, αυτονόητο: Το MMA αποτελεί μεταξύ άλλων έναν δίαυλο και πολιτισμικό συνδετικό κρίκο μεταξύ της κουλτούρας των πολεμικών τεχνών δεκάδων χωρών!

Γιατί ΜΜΑ;
«Είναι η απόλυτη μάχη για μένα. Η απόλυτη μίξη όλων των πολεμικών τεχνών, μπορείς να τις συνδυάσεις ανάλογα με τον «χαρακτήρα» σου, όλες τις πολεμικές τέχνες και να βγάλεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, είτε στην προπόνηση είτε στον αγώνα».

Επιζητάς, σαν χαρακτήρας, την αδρεναλίνη;
«Ζητάω την αδρεναλίνη και την ελευθερία κινήσεων. Είμαι τέτοιου είδους χαρακτήρας, ωστόσο είμαι της άποψης πως μέσω των πολεμικών τεχνών διαμορφώνεις χαρακτήρα».

Και το MMA σε σχέση με τις άλλες, πιο παραδοσιακές, ασιατικές πολεμικές τέχνες;
«Είναι η μίξη τους. Ό,τι ξέρεις καλύτερα, ό,τι ταιριάζει καλύτερα σε σένα, μπορείς να το βάλεις μέσα στο ΜΜΑ, να το θέσεις ως βάση της τέχνης σου και έπειτα να «κολλήσεις» όλα εκείνα τα υπόλοιπα στοιχεία, τα οποία θα βελτιώσουν την τεχνική σου».

Πολλά είδη πολεμικών τεχνών είναι πιο διαδεδομένα στην Ελλάδα. Το Judo, το Tae Kwon Do, το Kick Boxing. Γιατί η τέχνη την οποία υπηρετείς είναι ανώτερη και γιατί θεωρείς ότι ταιριάζει περισσότερο σε σένα;
«Δεν είναι θέμα ανωτερότητας ή σύγκρισης. Εγώ ξεκίνησα με το Kick Boxing και το Muay Thai. Αλλά στην πορεία πήρα την απόφαση πως θα ήθελα να είναι πιο πολυσύνθετο το στιλ με το οποίο καταπιάνομαι. Γι’ αυτό σου μίλησα πριν για την ελευθερία των κινήσεων. Για την ακρίβεια, έχω προσθέσει την Ελληνορωμαϊκή Πάλη και το Βραζιλιάνικο Jiu Jitsu, η οποία είναι πάλη εδάφους. Έχει λαβές και χτυπήματα στο έδαφος. Όλα αυτά μαζί, συνθέτουν το ΜΜΑ».

Σε σχέση με όλα τα είδη πολεμικών τεχνών τα οποία αναφέραμε, εκ πρώτης όψεως, αυτό με το οποίο καταπιάνεσαι φαίνεται να είναι πιο αιματηρό, πιο άγριο.
«Φαίνεται έτσι, όμως τα φαινόμενα απατούν. Δεν είναι τόσο. Υπάρχει μεγάλος σεβασμός μεταξύ των αθλητών. Γενικότερα, σε αυτή την «κοινωνία» μαχητών, ο κάθε αθλητής σκέφτεται τον άλλο, σαν να είναι ο εαυτός του. Επίσης υπάρχουν πολλά χτυπήματα που απαγορεύονται. Δεν επιτρέπονται όλα. Απλά επιτρέπονται οι αγκωνιές και οι γονατιές οι οποίες πολλές φορές σκίζουν το δέρμα π.χ. στο πρόσωπο και γι’ αυτό υπάρχει αίμα».

Αυτό προφανώς δεν σε απέτρεψε με το ν’ ασχοληθείς με το άθλημα;
«Όχι, καθόλου!» (γέλια)

Δεν το φοβήθηκες...
«Ίσα ίσα!»

Προσπαθώ να καταλάβω τι ήταν αυτό που όταν το είδες σε ώθησε να πεις, “αυτό θα το κάνω”…
«Α! Η αλήθεια είναι ότι όταν ήμουν μικρός είχα δει μία ταινία, στην οποία ήταν ένας μαχητής, ο οποίος έπαιζε σε ένα κλουβί και έδινε μία μάχη. Σαν πρωταγωνιστής βέβαια, νίκησε και αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η επαφή που είχε με τον κόσμο μετά τη νίκη του, όλο αυτό το πανηγύρι, το πώς αντέδρασε ο κόσμος, όλη αυτή η ενέργεια, είπα θέλω να το κάνω, θέλω να νιώσω αυτό το συναίσθημα. Σαφέστατα και το πάθος και η ένταση του αγώνα έπαιξαν μεγάλο ρόλο, όμως αυτά τα συναισθήματα που βιώνεις στην επαφή με τον κόσμο, αυτή η... ανταλλαγή ενέργειας, ήταν αυτό που με εξίταρε πάρα πολύ».

Αν έκανες βήματα προς τα πίσω, θ’ αντάλλαζες αυτή την τέχνη με κάποια άλλη;
«Όχι, καθόλου. Το μόνο που θα άλλαζα, θα ήταν να ξεκινούσα από πιο νωρίς».



«Το ΜΜΑ στηρίζεται πάνω σε ευγενή αθλήματα»

Μετά την εμπειρία που έχεις αποκτήσει από το άθλημα, θα έλεγες σε έναν πιτσιρικά 14-15 ν’ ασχοληθεί με αυτό;
«Φυσικά και θα το έλεγα. Σιγά σιγά βέβαια. Όχι απευθείας με τους αγώνες. Αρχικά ερασιτεχνικά και όσο περνάει ο καιρός, με μεγαλύτερη αφοσίωση. Ίσα ίσα που στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολύ μεγάλα βήματα, εξαιτίας της νέας γενιάς αθλητών, της δικής μου γενιάς, που έχουν ανεβάσει πολύ το άθλημα. Τώρα είναι πολύ πιο εύκολο, απ’ ότι ήταν για εμάς».

Μερικά παραδείγματα;
«Αναφέρομαι σε δύο τρεις περιπτώσεις αθλητών οι οποίοι είναι πάρα πολύ καλοί, έχουν αγωνιστεί στο εξωτερικό. Όπως ο Παναγιώτης Στρουμπούλης, ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, ο Νίκος Σωκόλης, αθλητές που έκαναν μεγάλα βήματα και πιο πριν από εμένα και έχουν βοηθήσει στην εξάπλωση του αθλήματος και ανοίγουν τον δρόμο για τους νεότερους».

Αν ένας πιτσιρικάς ήθελε να ξεκινήσει, από που θα του έλεγες να ξεκινήσει;
«Θα πρότεινα να ξεκινήσει από την Ελευθέρα Πάλη. Για να έχει όλη τη βάση του αθλήματος. Για το MMA στηρίζεται πολύ σε αυτή. Είναι σχεδόν ίδια με την Ελληνορωμαϊκή Πάλη. Είναι ένα άθλημα ευγενικό, το οποίο τα παιδιά μπορούν να το ξεκινήσουν από ηλικίες 4 και 5 ετών».

Θ’ ασχολιόσουν με τα μικρά παιδιά; Θα ήθελες να τα προπονήσεις, να τα εκπαιδεύσεις;
«Ναι σίγουρα! Ήδη είμαι προπονητής και προπονώ μικρά παιδιά. Έχω ένα τμήμα το οποίο είναι σε ηλικία 12 μέχρι και 15 και έχω και πιο μεγάλους. Και αυτό είναι άλλωστε το νόημα του αθλήματος. Να μεταλαμπαδεύσεις τις πολεμικές τέχνες στις νέες γενιές. Ότι γνώρισες και έμαθες στο ταξίδι να μπορέσεις να το διαδώσεις. Παράλληλα αυτά τα παιδιά το συνδυάζουν είτε με Τζούντο είτε με Πάλη».

«Πειθαρχία, ψυχολογία και δουλειά, δουλειά, δουλειά»

Πάμε να δούμε πιο ειδικά, τα οσα βιώνεις πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τους αγώνες αλλά και στις προπονήσεις. Αρχικά, κάθε πότε περίπου δίνεις αγώνες;
«Γενικά θέλω να δίνω 4 με 6 αγώνες τον χρόνο. Τώρα, αυτό εξαρτάται από τα προγράμματα των αγώνων ή και τους μάνατζερ. Δεν εξαρτάται απόλυτα από μένα».

Αν ήθελες να δώσεις περισσότερους αγώνες θα το έκανες; Το «σηκώνει» το σώμα;
«Είναι μία αρκετά επίπονη διαδικασία, η προετοιμασία του σώματος. Είναι δύσκολο πολύ να δίνεις έναν αγώνα κάθε μήνα. Νομίζω ότι 4 με 6 αγώνες τον χρόνο είναι μία καλή συχνότητα».

Η ψυχολογία είναι το Α και το Ω...
«Η ψυχολογία παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο. Και για να είμαστε ακριβείς, η ψυχολογία παίζει τον πλέον σημαντικό ρόλο όχι μόνο στο δικό μου άθλημα, αλλά σε όλα τα αθλήματα, ιδίως σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Πολύ περισσότερο στο MMA, μιας και μιλάμε για μαχητές. Πρέπει να είσαι πολύ ψυχωμένος. Καθημερινά, όχι μόνο στον αγώνα, στην προπόνηση και γενικά στην ζωή. Είτε εντός, είτε εκτός ρινγκ».

Δεν μπαίνεις δηλαδή στη διαδικασία να αναγνώσεις τι σκέφτεται ο άλλος; Για παράδειγμα «α, φοβάται, τον βλέπω ότι φοβάται»...
«Αυτό μέσα από κάποιο χτύπημα, μπορείς να το δεις, θα το καταλάβεις εκείνη την ώρα. Αλλά δεν έχεις τόσο χρόνο να σκεφτείς τι σκέφτεται ο αντίπαλος. Προσπαθείς να εφαρμόσεις το πλάνο σου, όσο πιο γρήγορα γίνεται και χρειάζεται και μεγάλη υπομονή, να βρεις την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσεις».

Τι μπορεί να σε χαλάσει μέσα σε έναν αγώνα;
«Το μόνο που θα μπορούσα να πω ότι μπορεί να με αποσυντονίσει, είναι να νιώσω ότι έχω κουραστεί και ο αντίπαλος δεν βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση. Δεν με νοιάζουν τα χτυπήματα. Μελετώ την αντοχή. Τα χτυπήματα παραπάνω δεν παίζουν μεγάλο ρόλο. Ιδίως στο MMA μπορείς να χάνεις μέχρι το τελευταίο λεπτό και όλα ν’ ανατραπούν στο τέλος».


«Στη μάχη βρίσκεις τον εαυτό σου»

«Το ρινγκ είναι το δικαστήριο των μαχητών. Προτιμώ να δικάζω και να δικάζομαι εκεί μέσα»

Με δεδομένο πως στην Ελλάδα το άθλημα δεν είναι τόσο διαδεδομένο, έχεις ζήσει έντονες στιγμές με τον κόσμο;
«Στην Ελλάδα δεν είναι τόσο διαδεδομένο. Ωστόσο υπάρχει αρκετός κόσμος ο οποίος ασχολείται. Παίζω από την πλευρά μου πάντα με πάθος για τον κόσμο που έρχεται. Αισθάνομαι ότι υπάρχει αυτό το vibe με τον κόσμο. Το κάτι παραπάνω».

Αυτοί που ακολουθούν αυτά τα αθλήματα ως θεατές, θεωρείς ότι είναι τύποι σκληροτράχηλοι ή τύποι απλοί, καθημερινοί;
«Όλα αυτά μαζί. Δεν υπάρχει διαφορά σε σχέση με τους θεατές άλλων αθλημάτων. Το τελευταίο διάστημα έρχονται αρκετές γυναίκες και παρακολουθούν, όπως επίσης και αρκετά παιδιά. Όσο πιο έντονη είναι η προβολή του αθλήματος, τόσο περισσότεροι έρχονται και παρακολουθούν αγώνες».

Να πούμε μερικά πράγματα σχετικά με την τεχνική; Να μιλήσουμε για τα όσα βιώνεις μέσα από το άθλημα, την καθημερινή προπόνηση, αυτά που πιστεύεις πως έχουν κάνει τον Γιάννη να πάει ένα βήμα παρακάτω ως άνθρωπος.
«Μπορεί το άθλημα να φαίνεται, όπως είπαμε, κάπως βίαιο, αλλά είναι ένα άθλημα που θέλει στρατηγική. Θέλει πολύ μυαλό, εκτός από δύναμη έκρηξη, εκτός απ’ όλα εκείνα τα αθλητικά χαρακτηριστικά. Αυτό το άθλημα σε κάνει να τα βρίσκεις με τον εαυτό σου. Να σέβεσαι τον εαυτό σου αρχικά και στη συνέχεια τους συναθλητές και αντιπάλους σου. Στο τέλος, αυτό το άθλημα σε «ηρεμεί» σε ωριμάζει. Σε καμία περίπτωση δεν σε κάνει να είσαι πιο οξύθυμος ή βίαιος. Και μέσα από την πειθαρχία και την αφοσίωση στην προπόνηση, αποκτάς χαρακτηριστικά απόλυτα χρήσιμα».

Έχει τύχει να χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις την ιδιότητάς σου ως αθλητής στην καθημερινή ζωή;
«Όχι δεν έχει τύχει ποτέ. Για την ακρίβεια αποφεύγω τους τσακωμούς. Και ευτυχώς που δεν μου έχει τύχει κάτι τέτοιο».

Είπαμε για το βίαιο ή τουλάχιστον για το φαινομενικά βίαιο το αθλήματος. Σ’ ένα τέτοιο άθλημα ο πόνος είναι κυρίαρχος...
«Υπάρχει και ο πόνος σίγουρα...»

Πως τον διαχειρίζεσαι;
«Εκείνη την ώρα, λόγω αδρεναλίνης δεν τον καταλαβαίνεις και τόσο. Η επόμενη μέρα, ειδικότερα μετά από έναν πολύ δυνατό αγώνα, είναι επίπονη και αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις. Σε αυτό το άθλημα χρειάζεται ψυχή. Και αυτός που έχει ψυχή προχωράει. Αυτό σκέφτομαι και έτσι τον διαχειρίζομαι».

Άλλα μπορούμε να πούμε πως γίνεται ειδική προπόνηση για να μαθαίνεις να δέχεσαι χτυπήματα;
«Όχι, δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη τακτική ή τεχνική. Μέσα από την προπόνηση και τους αγώνες μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι την καταπόνηση του σώματος».

Παραμορφώσεις δεν έχει;
«Όχι. Φαίνομαι παραμορφωμένος!;» (γέλια)

Όχι και αυτό μου έχει κάνει εντύπωση!
«Μπορεί κάποια φορά να σπάσεις τη μύτη, αλλά ως εκεί. Και αυτό θα γίνει μία φορά, δεν γίνεται συνέχεια!»

Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι και το αντίθετο φύλλο δεν έχει πρόβλημα...
«Το αντίθετο φύλλο, όχι καθόλου! (γέλια) Μη σου πω ότι πλέον υπάρχουν και πολλές γυναίκες που ασχολούνται με αυτό το άθλημα. Και δείχνουν ιδιαίτερη βαρύτητα. Το παίρνουν στα σοβαρά. Είναι και πολύ θεαματικές στους αγώνες τους. Τα δίνουν όλα!»

Στην καθημερινότητά σου γενικά, οι γυναίκες πως σε αντιμετωπίζουν; Σε φάση, αυτός ο τύπος δέρνει κόσμο, ας πούμε;
«Υπάρχει μία άποψη σε φάση ότι ο τύπος είναι άγριος, άποψη που προκύπτει μέσα από τους αγώνες ή από κάποιες φωτογραφίες, αλλά πιστεύω πως στις διαπροσωπικές μου σχέσεις δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Είμαι ένας άνθρωπος ήρεμος που μιλάει (γέλια) και επικοινωνεί. Καμία σχέση με το πως αντιμετωπίζω έναν αγώνα. Φροντίζω να μην κάνω αγώνα την ζωή μου!»



«Όχι λόγια. Μόνο... δικαιοσύνη μέσα στο ρινγκ»

Υποθετικό σενάριο: Προγραμματίζεται αγώνας μετά από δύο μήνες. Πως διαχείριζεσαι τον χρόνο, πως τον οργανώνεις, πως λειτουργεί ο Γιάννης κατά την ψυχολογική και σωματική προετοιμασία, κι αν αυτό το hype το οποίο δημιουργείται μεταξύ των αντιπάλων είναι αληθινό ή όχι ή μέρος τακτικής...
«Εγώ προσωπικά και όλο μου το team στο EFL Academy στο οποίο γυμναζομαστε, έχουμε σαν αρχή να γυμναζόμαστε πολύ σκληρά καθημερινά και όλο τον χρόνο, έτσι ώστε όποτε παρουσιαστεί μία ευκαιρία ν’ αγωνιστούμε, να είμαστε έτοιμοι να αγωνιστούμε. Η προπόνηση είναι σκληρή καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Απλά όταν ξέρω ότι έχω κάποιον αγώνα μελετάω περισσότερο τον αντίπαλο. Τις τελευταίες δύο με τρεις εβδομάδες, οργανώνω τη στρατηγική μου ως προς τον αντίπαλο. Και φυσικά τον τελευταίο μήνα κάνω πολύ αυστηρή διατροφή».

Υπάρχει επαφή με τον αντίπαλο πριν τον αγώνα;
«Επειδή έχω αγωνιστεί στο εξωτερικό, δεν υπάρχει. Δεν γνωρίζει κανείς κανέναν. Εδώ στην Ελλάδα τυχαίνει να πει κάποιος κάτι, αλλά εγώ προσωπικά δεν είμαι άνθρωπος που θα πω πολλά λόγια. Το ρινγκ είναι το δικαστήριο των μαχητών. Προτιμώ να δικάζω και να δικάζομαι εκεί μέσα. Υπάρχουν μερικοί που το κάνουν στ’ αλήθεια, άλλοι πάλι το κάνουν για το θεαθήναι».

Βοηθάει όμως και το άθλημα λιγάκι μία τέτοια συμπεριφορά...
«Ναι βοηθάει...»

Δεν έχεις μπει ποτέ σε τέτοια διαδικασία;
«Είχα μπει μία φορά, ο αντίπαλός μου είχε πει κάτι για μένα με είχε προσβάλλει».

Αυτό σε επηρέασε καθόλου ψυχολογικά;
«Όχι ιδιαίτερα. Ίσα ίσα που μπορεί να μ’ έκανε λίγο πιο... σκύλο! Μ’ έσπρωξε να δώσω το κάτι παραπάνω».

Επομένως μία τέτοια συμπεριφορά μπορεί να γυρίσει και μπούμερανγκ...
«Ναι, θα μπορούσε. Γενικά όταν λες κάτι θα πρέπει και να το τηρήσεις, την ώρα του αγώνα. Δηλαδή αν πεις ότι θα τον κάνω θα τον δείξω, είσαι υποχρεωμένος να τον κάνεις και να τον δείξεις (γέλια)».

Δηλαδή δεν υπάρχουν πολλά mind games πριν το ματς;
«Υπάρχουν, περισσότερο σε μεγαλύτερο επίπεδο. Όταν παίζεται κάποιος τίτλος, κάποιο πρωτάθλημα, όσο αυξάνονται τα χρηματικά έπαθλα. Όταν διακυβεύονται περισσότερα, τότε αυξάνονται και τα παιχνίδια μυαλού».

Έρχεται το face off, το ματς ξεκινάει. Εκείνη την ώρα τη σκέφτεσαι;
«Να σου πω την αλήθεια δεν σκέφτομαι τίποτα. Ότι έχεις δουλέψει στην προπόνηση και το πόσο σκληρά έχεις δουλέψει, βγαίνουν όλα μόνα τους. Είσαι στον... αυτόματο».


«Το UFC είναι ο μεγάλος μου στόχος»

Αγώνες στις ΗΠΑ. Τι αποκόμισες από εκεί;
«Μου άλλαξαν εντελώς την οπτική που είχα για το άθλημα».

Αυτό που σου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση;
«Ότι εκεί δεν σταματά κανείς».

Δηλαδή;
«Στην καθημερινή προπόνηση για παράδειγμα. Δεν υπάρχει κουράστηκα. Δεν υπάρχει δεν το κάνω. Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει μόνο το προχώρα. Συνέχισε. Keep going. Με έκανε πιο σκληρό, πιο ανθεκτικό».

Θα επιστρέψεις;
«Θα επιστρέψω σε έναν μήνα περίπου. Έχω ένα συμβόλαιο για κάποιους εναπομείναντες αγώνες».

Η πρώτη σου εμπειρία ήταν νικηφόρα. Leon Klee ο αντίπαλος. Πήραν τα μυαλά σου αέρα;
«Όχι. Αλλά επειδή έγιναν όλα πολύ γρήγορα, όπως το ότι έκλεισα ένα πολύ καλό συμβόλαιο στην Αμερική, θεώρησα ίσως κάποια πράγματα ως δεδομένα. Μετά από αυτό ανέβηκε η ψυχολογία μου, δούλεψα περισσότερο, αλλά ως εκεί. Δεν μπήκα στη διαδικασία να... αράξω λέγοντας στον εαυτό μου πως είμαι μεγάλος αθλητής. Καμία σχέση».

Ακολουθούν δύο ήττες. Σε δύο αναμετρήσεις οι οποίες ήταν πιο ψηλά στην ιεραρχία της διοργάνωσης.
«Ναι ήταν και οι δύο αγώνες co-main events».

Παίζει ρόλο στην ψυχολογία όταν κάποια αναμέτρηση είναι το main event μίας διοργάνωσης...
«Όποτε παίζω θεωρώ ότι το δικό μου ματς είναι το πιο σημαντικό. Είτε παίζω στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό. Δεν το ξεχωρίζω στο μυαλό μου. Θέλω να είναι το πιο σημαντικό της βραδιάς και θέλω να είναι το καλύτερο από αυτά που θα δει ο κόσμος. Προστίθεται βάρος, αναλόγως την ψυχολογία του αθλητή. Εμένα ίσως να με χαλαρώνει και λίγο περισσότερο. Να με απελευθερώνει. Όσο περισσότερος κόσμος δει την αναμέτρηση τόσο το καλύτερο για μένα. Λειτουργεί καλά για μένα».

Επομένως το επόμενο ματς...;
«Τον Ιούνιο έχω σίγουρα μία αναμέτρηση στις ΗΠΑ για την ίδια διοργάνωση. Υπάρχει μία περίπτωση ν’ αγωνιστώ σε περίπου δύο ή τρεις εβδομάδες στην Βουλγαρία. Δεν έχει κλείσει επίσημα γι’ αυτό δεν έχω ανακοινώσει και κάτι».

Γενικά το επίπεδο στην Ευρώπη πως είναι;
«Είναι πάρα πολύ καλό. Στην Αγγλία, εδώ και αρκετά χρόνια, στη Ρωσία και ιδίως στην Τσετσενία, όπου γίνονται πάρα πολύ δυνατές διοργανώσεις. Υπάρχει μεγάλη χρηματοδότηση από τον ίδιο τον πρόεδρο της Τσετσενίας και γίνονται πολύ καλά events».

Στην Ελλάδα σε τι φάση βρισκόμαστε;

«Σε ανοδική και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα, ιδίως τα τελευταία χρόνια. Τα Μέσα δίνουν ιδιαίτερη έμφαση και μάλιστα προβάλλουν αγώνες είτε ζωντανά είτε σε μαγνητοσκόπηση».

Ποιος είναι ο δικός σου απώτερος στόχος; Το δικό σου Άγιο Δισκοπότηρο...
«Ο στόχος μου, όπως και όλων των αθλητών, είναι το UFC. Αυτός είναι ο στόχος μου. Μόνο αυτό έχω στο μυαλό μου. Να καταφέρω να μπω μεταξύ των κορυφαίων αθλητών στον κόσμο».

To 2014 κέρδισες στο European Fight League. Έδωσες μερικούς πολύ έντονους και δυνατούς αγώνες. Νίκησες τον Adam Mutaliev όμως πολύ νωρίς...
«Ήταν ένας πολύ δυνατός και δύσκολος αγώνας. Κράτησε πολύ λίγο, επειδή μου «έκατσε» το νοκ άουτ πολύ νωρίς. Ήταν πραγματικά η έμπνευση της στιγμής. Δεν ήταν θέμα στρατηγικής, ούτε το είχα υπολογίσει. Εκείνη την ώρα είδα το κενό και χτύπησα. Ήταν κάτι εντελώς αυθόρμητο. Αυτό το ματς ήταν η πρώτη μου μεγάλη νίκη. Είχε μεγάλο αντίκτυπο και στον κόσμο. Παιζόταν και η διοργάνωση σε τηλεοπτικό κανάλι. Όλη αυτή η διαδικασία μου έδωσε ώθηση να συνεχίσω πολύ δυνατά. Να προπονηθώ πιο σκληρά».

Δηλαδή το κλικ που χρειαζόσουν ήρθε κυριολεκτικά από μία έμπνευση της στιγμής...
«Το MMA είναι ένα άθλημα της στιγμής. Μετράνε όλες οι κινήσεις και όλα τα δευτερόλεπτα. Ανά πάσα ώρα και στιγμή θα δοθούν οι όποιες ευκαιρίες. Εσύ πρέπει να το πιστεύεις, ότι μπορείς να πετύχεις ένα καθοριστικό χτύπημα».

Τον τίτλο όμως τον κατέκτησες στο ματς με τον Robert Oganesyan
«Ένας αγώνας που κρίθηκε στα σημεία. Κράτησε και τους τρεις γύρους, επίπονη μάχη...»

Πριν ανακοινωθεί η απόφαση από τους κριτές είχες άγχος;
«Ήμουν σίγουρος πως θα νικήσω. Και η γωνία μου γνώριζε ότι είχα κερδίσει πριν την ανακοίνωση του αποτελέσματος. Με βάση την απόδοσή μου, ένιωθα σίγουρος. Ήταν ένα δύσκολο ματς και δεν ήμουν στην καλύτερή μου μέρα. Όμως βρήκα τον τρόπο να πετύχω τη νίκη».

Δεν σκέφτηκες καθόλου ότι υπάρχει περίπτωση να χάσεις;
«Όχι. Ήμουν αποφασισμένος να τα δώσω όλα. Γενικά είμαι θετικός άνθρωπος, σκέφτομαι πάντα θετικά. Θέλω να σκέφτομαι έτσι».

Ο δρόμος των πολεμικών τεχνών είναι μοναχικός. Ο μεγαλύτερος αντίπαλος ήταν, είναι και θα παραμείνει ο ίδιος ο εαυτός του μαχητή. Ο Γιάννης μας εξιστορεί πως αυτός το βάρος που σηκώνει στις πλάτες του, δεν χρειάζεται να είναι μόνο δικό του, ειδικότερα όταν δίπλα του υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για το άθλημα και για τον ίδιο ως άνθρωπο. Όπως οι προπονητές και συναθλητές του Δημήτρης Παπακωνσταντίνου, Νίκος Σφυρίδης, Νίκος Γιδάκος, Βασίλης Σέγγος, η φυσιοθεραπεύτριά του Κατερίνα Λιανού, όπως οι χορηγοί του: Το Koi Sushi Bar, το Passagio Café, η Ergo Nutrition, η Anthrax Machines, η Fighters Clothing Hellas, η Leone και το Fitness Week.

Μπορείτε να μαθαίνετε καθημερινά νέα από τις προσπάθειες του «Παλέ» ακολουθώντας τον στο Facebook στη σελίδα: www.facebook.com/John.Paleologos1 ή στην επίσημη ιστοσελίδα του: www.johnpaleologos.com
Γιάννης Παλαιολόγος: «Το MMA ισορροπεί τέχνες, πολιτισμούς, κουλτούρες και χαρακτήρες» Γιάννης Παλαιολόγος: «Το MMA ισορροπεί τέχνες, πολιτισμούς, κουλτούρες και χαρακτήρες» Reviewed by Proper Man on 3:07 PM Rating: 5
Powered by Blogger.