Για την επανάσταση


Λοιπόν, θεωρείται επέτειος της κήρυξης της επανάστασης της Ελλάδος η 25η Μαρτίου και κλείνουμε 195 χρόνια από τότε που βάλαμε τα γυαλιά στον οχτρό και ανεβήκαμε στα βουνά. Ήμαστε τόσο τριτοκοσμικοί τότες, που το 1829 η πρώτη χώρα που αποδέχθηκε την ανεξαρτησία μας ήταν η Αϊτή. Αν κάποιος μετρήσει από το 1829 έως και σήμερα, η Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος και τελείως διαφορετικό από το τωρινό, μετράει μόλις 187 χρόνια ζωής. Ούτε καν 200. Η «σκλαβιά», από την άλλη, κράτησε σχεδόν 400 χρόνια.

Βεβαίως, δεν μπορούμε να αποκαλέσουμε κάτι που κρατάει σχεδόν 400 χρόνια σκλαβιά. Οι δισέγγονοι εκείνων που ήταν παρόντες το 1453 έγιναν παππούδες, έκαναν εγγόνια που έγιναν παππούδες και πήγε λέγοντας σχεδόν πέντε φορές, μέχρι να φθάσουμε στα δισέγγονα που έτυχε να είναι στις αρχές του 1800 στην αλλαγή ενός πολιτικού status quo. Λέγεται ότι έμπνευση δόθηκε από τη Γαλλική Επανάσταση, η οποία έγινε το 1789, αλλά προτιμώ να σκέφτομαι με βάση το παρόν, διότι η αναγνώριση ότι η Ιστορία δεν είναι παρθενογένεση, κρατάει από τον πόλεμο της Τροίας, η οποία βρίσκεται στην Τουρκία (και είναι μνημείο της UNESCO). Το σημείο, λοιπόν, που χρονικά φαίνεται ότι έπαιξε ρόλο στο να γίνει η επανάσταση, ήταν η ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ. Αν ο γαλλικός ξεσηκωμός αφορούσε στο πνεύμα, ο κοντοπίθαρος- αλλά όχι πιο κοντός από τον Τομ Κρουζ, όντως- στρατηγός το έβαλε αμέτι μου χαμέτι να κατακτήσει τον κόσμο. Φυσικά, το 1815 έγινε το Βατερλώ, στο οποίο συνετρίβη από τον Ουέλιγκτον. Με αυτήν την ήττα, αυτοκρατορία στον κόσμο ανακηρύχθηκε η Βρετανική. Και όλοι γνωρίζουμε πόσο αγαπούν την Ελλάδα οι Βρετανοί. Την αγαπούν τόσο όσο τα τσιτάτα του Ουίνστον Τσόρτσιλ, τόσο ώστε να κρατήσουν τον έλεγχό της μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τη λατρεύουν, διότι, κακά τα ψέματα, ο γεωγραφικός όρος Ελλάδα είναι ένα από τα σπουδαιότερα χιτ του πλανήτη διαχρονικά.

Ο καθένας , βεβαίως, μπορεί να σκέφτεται ό,τι θέλει. Ας πούμε ότι ένα πρωί ξύπνησε ο Κολοκοτρώνης και είπε, «δεν αντέχω άλλο αυτή τη σκλαβιά». Γενεές και γενεές Ελλήνων μεγάλωσαν με τους Τούρκους στα πόδια τους και, φυσικά, με εξασθενημένη την ανάμνηση της Πόλης. Όσοι γεννήθηκαν μετά το 1948, παραδείγματος χάρη, γεννήθηκαν με την Ελλάδα γεωγραφικά να είναι εκείνη που είναι σήμερα. Αυτό που έμαθαν στην πορεία, είναι ότι η Κωνσταντινούπολη παραδόθηκε το 1453. Σε αυτήν την περίπτωση, το μόνο που διαφοροποιείται στα σύνορα, είναι ότι η Κωνσταντινούπολη είναι ελληνική. Παραδείγματος χάρη, ότι η Κρήτη ήταν ένα ανεξάρτητο κρατίδιο που ο Βενιζέλος ενσωμάτωσε στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1913, πρέπει να διαβάσεις μόνος σου για να το μάθεις. Ότι τα Δωδεκάνησα είναι εδώ και μόλις 68 χρόνια ελληνικά, μετά την επίσημη τελετή προσάρτησής τους, πρέπει να διαβάσεις μόνος σου για να το μάθεις. Είχα μία φίλη που μου έλεγε ότι τα Ιωάννινα δεν λέγονται Ιωάννινα, αλλά Γιάννενα: «Ιωάννινα τα λέτε εσείς οι Αθηναίοι». Το χιούμορ της, βεβαίως, όσο μελένιο και αν υπάρχει για να χρωματίζει την πραγματικότητα των ακροατών της, δεν με εμπόδισε να σκέφτομαι ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που, αν δεν επιδιώξεις να τα μάθεις, είναι λανθασμένα και μπορεί να περάσουν τα χρόνια και αυτό το λάθος να μην το μάθεις ποτέ.

Για να διαβάσει κάποιος για την επανάσταση του 1821 και το τι πραγματικά έγινε, ο Βασίλης Ραφαηλίδης αλλά και ο Ηλίας Πετρόπουλος έχουν απεικονίσει μία αλήθεια που, ακόμα και αν δεν είναι η αληθινή, είναι, τουλάχιστον, διαφορετική και μέσα από την αφήγηση αντιλαμβάνεσαι ότι είναι πολύ πιο προσιτή στην πραγματικότητα που υπάρχει τώρα, από εκείνη που μας διηγούνται στο σχολείο.



Βεβαίως, δεν κατηγορώ τον τρόπο που τα παιδιά εντρυφούν στην ιστορία του τόπου. Κάποτε, όταν ήμουν πολύ πιτσιρικάς, πήγαινα στο Κατηχητικό. Είχα ένα δάσκαλο, τον κύριο Κώστα, με τον οποίο παίζαμε παιχνίδια και, όταν μιλούσαμε για τον Χριστούλη, μιλούσαμε για θαύματα. Λίγο αργότερα άλλαξε ο δάσκαλος και ο επόμενος είχε όλη την καλή διάθεση να μας εξηγήσει τον Χριστό ως κοινωνιολογικό φαινόμενο. Δεν κράτησα δύο μήνες.

Ωστόσο, διαβάζοντας για την προσωρινή κυβέρνηση της Ελλάδας και τους Υδραίους με τον Ψαριανό Κανάρη, που τη «φόρεσαν» στον Ιωάννη Καποδίστρια, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι ότι είναι πολύ προφανείς οι συμπτώσεις σε ό,τι έχει να κάνει με την εξουσία και τους προύχοντες και όλοι θέλουν να κάνουν το κομμάτι τους, είτε για την υστεροφημία, είτε για το χρήμα (στη συντριπτική πλειοψηφία και για τα δύο μαζί) και τελικά υπάρχουν θύματα. Το μόνο που λογίζω ως πλησιέστερο προς το ιδανικό της πολιτικής σκηνής, είναι τον Ελευθέριο Βενιζέλο, διότι όταν εκατοντάδες ιερείς πάνε στο Πεδίο του Άρεως, πετάνε μία πέτρα και σου ρίχνουν το ανάθεμά τους, δεν μπορεί, κάτι καλό έχεις κάνει.

Οπότε: 400 χρόνια σε σκλαβιά, πριν Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ο άλλος ακόμα νομίζει ότι είναι απόγονος του Αριστοτέλη. Ως τέτοιος κρίνει και όταν στη δουλειά δεν μπορεί να αρθρώσει μία σωστή λέξη και κάνει λάθος υπολογισμός, το αφεντικό, που τον «κράζει», είναι μέρος του καπιταλιστικού συστήματος και ξενόφερτο έθιμο.

Δεν κοροϊδεύω: απλώς είναι πολύ λογικό ότι, όπως είμαι δύσπιστος με τον Κρίνο, έτσι είμαι δύσπιστος με την αλληλουχία των γεγονότων που φτάνουν στο να γιορτάζουμε την κήρυξη μίας επανάστασης που ακόμα και αν περικλείει ένα πεδίο της δόξης λαμπρόν, ακόμα και αν δεν αποδεχθούμε ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν σε φθίνουσα πορεία και μόνο τα ψαροχώρια της έμεναν ώστε να κάνει bullying και για σχεδόν ένα αιώνα και μέχρι να έρθει ο Κεμάλ ήταν στη φάπα, έβγαλε μόνο ενδοοικογενειακές συγκρούσεις και έναν βασιλιά, εθνικότητας βαυαρικής, ως το μακροβιότερο στην ιστορία της χώρας.

Το γεγονός ότι δεν δέχομαι από πού προερχόμαστε, δεν έχει να κάνει με την προσπάθεια της μείωσης του έθνους, αλλά, κυρίως, με το γεγονός ότι θα ήταν απίθανο να είμαι γόνος του Λυσία και όχι του Ομάρ ή κάποιου πειρατή. Δηλαδή, οι πιθανότητες πάνε με τον Ομάρ. Οπότε, την Παρασκευή περιμένω να διαβάσω πάλι για τη μίνι φούστα που προσβάλει την ελληνικότητα, αλλά προς το παρόν, ένα τραγούδι του Βασίλη Νικολαΐδη για την 25η Μαρτίου είναι κατάλληλο για να αναδείξει τη μελαγχολία της μέρας και πόσο χαμένοι θα πρέπει να νιώθουμε όλοι, όταν το παρελθόν μας θα μπορούσε να είναι ο Πλωτινός, αλλά είναι ένας τσιφλικάς από την Καρδίτσα. Και ακόμα και αν, πάνω στο ρομάντζο, αποδεχθούμε ότι πνευματικά είναι ο Πλωτινός, τουλάχιστον πρέπει να μη συμπεριφερόμαστε σαν τσιφλικάδες. Διότι με Ηρόδοτο εξάκις χιλιάδες πάππο και νοοτροπία τσιφλικά, θέλουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.


Στο ρόλο του properman
ο Λευτέρης Ελευθερίου
Για την επανάσταση Για την επανάσταση Reviewed by Proper Man on 12:00 PM Rating: 5
Powered by Blogger.